Εδώ και περίπου ένα χρόνο ψάχνω. Μου ‘ρχονται κινητά, τα δοκιμάζω με μιαν ελπίδα κρυφή στο φυλλοκάρδι, και μετά τα γυρνάω πίσω, κάπως απογοητευμένος. Ψάχνω το smartphone που θα μου δείξει ότι είναι καλύτερο από το iPhone 4, το καλύτερο κινητό του κόσμου, που το κουβαλώ καθημερινά στην τσέπη μου, μα όχι και στην καρδιά μου. Το ‘χω ανάγκη, αλλά ξέρεις πως ειν’ αυτά τα πράγματα, υπάρχουν κάποια κενά, κάποιες ελλείψεις που δε μ’ αφήνουν να του δοθώ. Η σχέση μας είναι θυελλώδης, περνά από κύματα, και all this time, ψάχνω.

Ετούτο το καυτό καλοκαίρι, και μετά από αλλεπάληλες απογοητεύσεις, έγιναν δύο πράγματα: Η HTC μου έστειλε το HTC Sensation, και η Cosmote μου έστειλε το Samsung Galaxy S II. Και τα δύο είναι ακριβά smartphones, οι ναυαρχίδες των δύο εταιριών, με οθόνες 4,3 ιντσών και Android 2.3. Τα δοκίμασα με ζήλο και πάθος, σαν πρόσκαιρες, ευκαιριακές ερωμένες.

Το συμπέρασμα, το οποίο θα δεις παρακάτω, ήταν μια έκπληξη.

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Το πώς δοκιμάζεις ένα λάπτοπ είναι, ομολογουμένως, ένα θέμα. Τι κάνεις; Αρχίζεις να τρέχεις benchmarks για να δεις πόσο γρήγορα πάει, λες και είσαι το RAM, circa 1992; Βγάζεις τα κατσαβίδια και το ανασκολοπίζεις;

Μου στείλανε αυτό εδώ το πολυσυζητημένο λεπτό λάπτοπ («λέπτοπ»;) της Lenovo, το Χ1, το οποίο είναι πανίσχυρο και κάνει όλες τις δουλειές που μπορεί να θες να κάνεις με έναν υπολογιστή, ενώ ταυτόχρονα είναι αρκετά λεπτό και ελαφρύ ώστε να μπορείς να το μεταφέρεις από δω κι από κει λες και είναι νέτμπουκ. Το κράτησα για λίγο καιρό χωρίς να ξέρω ακριβώς τί να το κάνω –πόσα προγράμματα να του εγκαταστήσω; να το πετάξω κάτω να δω αν σπάει;- και τελικά κατέληξα να το χρησιμοποιώ μέσα στο σπίτι για browsing και για γράψιμο, μεταξύ άλλων και μέρους αυτού του κειμένου. Τα συμπεράσματα που έβγαλα είναι τα εξής:

Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα όταν το είδα, ήταν οι τελίτσες. Κάτι μικρές, ανεπαίσθητες τελίτσες. Φαίνονται μόνο αν κάνεις την οθόνη στο πλάι και τη ρίξεις απέναντι στο φως, αλλά υπάρχουν: Ένα ανεπαίσθητο μάτριξ από τελίτσες πάνω στην οθόνη. Γιατί υπάρχουν εκεί αυτές οι τελίτσες; Τί σκοπό επιτελούν; Τι ρόλο βαράνε;

Είχα στα χέρια μου το νέο HTC Flyer, την πρώτη ταμπλέτα της Ταϊβανέζικης εταιρίας, κι εγώ καθόμουν και κοιτούσα τις τελίτσες, σα μαγεμένος.

Μη με κρίνεις.

Το κλίμα που επικρατεί στο Σύνταγμα μπορεί κανείς να το περιγράψει κανείς ως εξής: Πώς είναι ο προαύλιος χώρος ενός γηπέδου πριν από έναν κρίσιμο αγώνα της Εθνικής Ελλάδος στο ποδόσφαιρο; Έτσι ακριβώς. Ελληνικές σημαίες, «Ελλάς Ελλάς», παιδάκια, γέροι, γηπεδικά συνθήματα, τσίκνα από τα «βρώμικα», σκουπίδια, αυτό το «οοοοο» με τα χεράκια πριν πέσει η «ola» (στο ποδόσφαιρο) ή η μούτζα (στη Βουλή), κι ένας κοινός εχθρός – πρωταγωνιστής των υβριστικών συνθημάτων, ο οποίος στην περίπτωση του ποδοσφαίρου είναι ο σταρ της αντίπαλης ομάδας, και στην περίπτωση της #greekrevolution είναι ο Πάγκαλος.