Όλα τα πράγματα που δεν μας άρεσαν από την τελετή. // Τα φετινά Όσκαρ ήταν από τα χειρότερα της πρόσφατης ιστορίας. Πράγμα καθόλου ευχάριστο αν έχεις πετάξει το βράδυ σου τσάμπα και σε περιμένει μια Δευτέρα κολασμένη. Ας θυμηθούμε τα χειρότερα της βραδιάς.

Μην κοροϊδευόμαστε: Ήταν η καλύτερη ταινία από τις δέκα. // Πρώτα απ' όλα: Έχω δει μόνο έξι από τις δέκα ταινίες που είναι υποψήφιες. Το «Μονάκριβη», το «Ένας Σοβαρός Άνθρωπος», το «The Blind Side» και το «Μια Κάποια Εκπαίδευση» δεν έτυχε να τα προλάβω, οπότε μπορεί η εκτίμησή μου να είναι άστοχη από αυτή την άποψη. Αλλά όλα τα «φαβορί» τα είδα. Και το συμπέρασμα είναι προφανές: Το «District 9» είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι απεργούν πάλι. Η υπομονή των υπολοίπων, όμως, έχει αρχίσει να τελειώνει. // Σήμερα οι δημόσιοι υπάλληλοι, μαζί με τους συνταξιούχους κι άλλους κλάδους είναι στους δρόμους (ή -oι περισσότεροι- στα σπίτια τους και τα εξοχικά τους), διαμαρτυρόμενοι για τα νέα μέτρα της κυβέρνησης που τους έκοψε μέρος από τα δώρα και τα επιδόματα για να εξοικονομήσει λεφτά. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που οι δημόσιοι υπάλληλοι απεργούν, ήταν δε αναμενόμενη μια τέτοια αντίδραση — συνήθως διαδηλώνουν στο κέντρο επειδή δεν παίρνουν αρκετά μεγάλες αυξήσεις, τι θα έκαναν τώρα που τρώνε μειώσεις; Σαν μια γροθιά, θα κατέβουν στους δρόμους. Δηλαδή, σαν δυο γροθιές (οι συνδικαλιστές κομμουνιστές όπως πάντα διαδηλώνουν ξέχωρα, μόνοι τους). Αλλά στη σημερινή απεργία υπάρχει μια σημαντική διαφορά.

Γιατί όσα ανακοίνωσε η κυβέρνηση δεν είναι το τέλος του κόσμου. Αλλά μπορεί να είναι μια αρχή. // Σήμερα (διάλεξε τη μέρα) η κυβέρνηση ανακοίνωσε τα νέα οικονομικά μέτρα που θα εξοικονομήσουν 4,8 δισεκατομμύρια ευρώ και θα φέρουν τον προϋπολογισμό μας λίγο πιο προς τα ίσα του. Το λοιπόν: Αυξάνεται η φορολογία σε τσιγάρα, ποτά, είδη πολυτελείας και βενζίνες, αυξάνεται ο ΦΠΑ από 19% σε 21%, και μειώνονται ο 13ος και ο 14ος μισθός των δημοσίων υπαλλήλων κατά 30%, καθώς και επιδόματα, ενώ παγώνουν και οι συντάξεις. Α, και όσοι έχουν έσοδα άνω των 100.000 δίνουν έκτακτη εισφορά 1%. Και φορολογούνται με 45%. (Γι' αυτούς κανένας δεν γκρινιάζει)

Ο πρόεδρος της Βουλής Φίλιππος Πετσάλνικος φέρεται να είπε την πιο άκυρη ατάκα στην ιστορία του ελληνικού πολιτισμού. // Η επίμαχη δήλωση είναι η εξής: «Εμείς τα τελευταία 40 χρόνια πήραμε δύο Νομπέλ Λογοτεχνίας και έχουμε στον τομέα της δημιουργίας πολλά πρόσωπα με διεθνή ακτινοβολία, όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης και άλλοι. Αυτοί, μια χώρα 85 εκατομμυρίων, τι έχουν να επιδείξουν; Μπας και βγάλαν κανένα νέο Μπετόβεν και δεν το πήραμε χαμπάρι;».

Γιατί μια βιογραφία 300 σελίδων για τον Ωνάση δεν μπορεί να είναι "βιογραφία". // Σε ένα πρωτοφανές και εκπληκτικό πείραμα, εδώ και 72 χρόνια επιστήμονες παρακολουθούν τη σωματική και ψυχική υγεία περίπου 280 φοιτητών του Χάρβαρντ. Ήταν φοιτητές τη δεκαετία του ’30, δηλαδή, και στη συνέχεια μεγάλωσαν, άλλοι έγιναν οικονομολόγοι, γιατροί, δημοσιογράφοι, άλλοι πέθαναν, ένας έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ (ο JFK). Ένα από τα συμπεράσματα της έρευνας είναι πως καθεμία από αυτές τις ζωές –και, κατά συνέπεια, κάθε ζωή γενικότερα- γίνεται τρομερά περίπλοκη, γεμάτη δυστυχία και πόνο και δυσκολίες, και μερικές στιγμές ευτυχίας για να γεμίσουν τα κενά, ένα σύνολο αρκετό για να γράψεις βιβλία, πολλά βιβλία, σε όλες τις περιπτώσεις.

«Δεν φταίω εγώ, να πληρώσει ο άλλος, γιατί εγώ, αφήστε με ήσυχο» διαδηλώνει ο Έλληνας, και το πιστεύει κιόλας. // Κοίτα να δεις: Το να έρχεται κάποιος ξένος για να αναλάβει την οικονομική διαχείριση της χώρας σου και να ελέγχει αν τα κάνεις όπως σου λένε κι αν διαβάζεις τα μαθήματά σου, είναι ντροπή. Είναι ξεφτίλα. Είναι κατάντια. Βλέποντας ωστόσο τις φάτσες των λίγων χιλιάδων Ελλήνων που κατέβηκαν στο κέντρο για να διαδηλώσουν χτες, ή τις πολύ πιο χαλαρές φάτσες των εκατοντάδων χιλιάδων που πλημμύρισαν ασφυκτικά τις καφετέριες, η ντροπή ήταν το μόνο συναίσθημα που δεν διέκρινες. Έβλεπες οργή, έβλεπες απόγνωση, έβλεπες τρυφηλότητα, έβλεπες και γέλιο. Κανένας δεν ντρέπεται που η χώρα του έχει γίνει σούργελο και πρέπει να έρθουν οι ξένοι να τη σώσουν. Και κανένας δεν πιστεύει ότι ο ίδιος έφταιξε σε ο,τιδήποτε γι' αυτή την κατάντια. Μακάριος ρουφάει το φραπέ, και γκρινιάζει για το εξώφυλλο ενός περιοδικού που κατά τη γνώμη του του έθιξε το εθνικόν φρόνημα. 

Η απόπειρα της Microsoft για ένα αληθινά ανταγωνιστικό smartphone μοιάζει αναπάντεχα ενδιαφέρουσα -και ρηξικέλευθη. // To Zune είναι το iPod της Microsoft, ένα φορητό media player που παίζει τραγούδια και βίντεο. Δεν το ξέρεις επειδή δεν έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα και επειδή έχει λίγο-πολύ πατώσει στις πωλήσεις όπου κυκλοφορεί. Η πρώτη του έκδοση ήταν ελαφρώς ανέκδοτο, αλλά η δεύτερη ήταν πολύ καλύτερη, με ένα ωραιότατο minimal interface, πανέμορφο design και εξαιρετική οθόνη. Θυμάμαι να παίζω μ' ένα τέτοιο στην Αμερική και να σκέφτομαι: Μα γιατί δεν κάνουν έτσι και τα κινητά τους; Ε, τους πήρε λίγο καιρό, αλλά το έκαναν.

Ο Ολυμπιακός έπαιξε, έχασε και χάθηκε στα μπράστα του μπρατσαρά διαιτητή. // Ξεκινώ λέγοντας: O τερματοφύλακας της Μπορντό ο Καρασό έζμπρωξε τον Ντάρμπισιρ πριν βάλει το γκολ ο Μαρέσκα, αφού πρώτα ο Ντάρμπισιρ γκρεμοτσάκισε τον αμυντικό (επιθετικό, ό,τι ήτανε) της Μπορντό αμέσως πριν, οπότε μην κοροϊδευόμαστε, το γκολ σωστά δε μέτρησε, κι ας είναι όλοι μες την άρνηση σήμερα. Ο Ολυμπιακός, βλέπεις, ο οπαδός, όχι ο σύλλογος, δεν αντέχει να βλέπει την ομάδα κουτσου κούτσου κάτι να παίζει, κάπως να τσουλάει, και στο τέλος να μην κερδάει. Αν η ομάδα σέρνεται, αν δεν αλλάζει μια μπαλιά, πάει κι έρχεται, ίσα ίσα που ενδόμυχα το χαίρεται, έχει και λόγους να γκρινιάξει, να θυμήθεί κορνέδες και τα τοιαύτα. Αλλά να παίζει; Και να χάνει; Μέσα στο τηγάνι; Κι όταν είχε ετοιμάσει ολόκληρο κορεό πριν τη σέντρα;