Η πρόταση γάμου στο σανίδι του Μπακαλόγατου, η συγκίνηση των θεατών στην πλατεία, το οργανωμένο σχέδιο του Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου και γιατί όλα πια στη ζωή της Φαίης Ξυλά μοιάζουν με παλιά καλή ελληνική ταινία...

 

Τα φώτα της πλατείας παρέμειναν ανοιχτά μετά το τέλος της παράστασης. Ο πρωταγωνιστής κάπου εκεί ανάμεσα στο χειροκρότημα και την τελική υπόκλιση κάλεσε στη σκηνή μια συνάδελφό του, η οποία τυχαία βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη και είχε πάει στο θέατρο να τον δει. Σαστισμένη εκείνη, ανέβηκε στο σκηνικό του μπακάλικου και ξαφνικά... ο πρωταγωνιστής κάνει ένα βήμα πίσω, έρχεται μπροστά άλλος ηθοποιός της παράστασης, σύντροφoς της κοπέλας εδώ και τέσσερα χρόνια, γονατίζει μπροστά της, βγάζει το δαχτυλίδι και ξεστομίζει τη μελωδία της ευτυχίας της: «Είμαστε τέσσερα χρόνια μαζί και θέλω να περάσουμε μαζί όλα τα υπόλοιπα. Θα με παντρευτείς;». Ηθοποιοί, θεατροϋπάλληλοι και θεατές ενώνουν τις φωνές τους προτρέποντας το κορίτσι στο μεγάλο «ναι». Συγκινημένη, σοκαρισμένη και γοητευμένη εκείνη γνέφει καταφατικά, φοράει το μονόπετρο και αρχίζει να κάνει όνειρα για νυφικά, κουφέτα, μήνα του μέλιτος σε εξωτικούς προορισμούς. Η κινηματογραφική πρόταση γάμου του Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου έκανε τη Φαίη Ξυλά ευτυχισμένη και όλες εμάς να θυμηθούμε πως υπάρχουν ακόμη πρίγκιπες...

 

Μισή ώρα και μια μεγάλη κουβέντα αργότερα, το συμπέρασμα ήταν πως η Φαίη Ξυλά, εκτός από εκνευριστικά τυχερή (καθότι σε πόσες από εμάς θα γίνει πρόταση γάμου on stage;), είναι και τόσο, μα τόσο ευτυχισμένη που δεν θέλει να το κρύψει: Τώρα που τα σκέφτομαι λίγο πιο ψύχραιμα, δεν το πιστεύω ότι μου συνέβησαν εμένα, και μάλιστα χωρίς να έχω καταλάβει απολύτως τίποτα. Χαμπάρι δεν είχα πάρει! Στη Θεσσαλονίκη έτυχε να πάω επειδή βρέθηκε λίγος χρόνος από τα γυρίσματα του σίριαλ και το είδα έτσι κάπως σαν εκδρομή. Συνηθίζουμε, άλλωστε, σαν ζευγάρι όταν ο ένας είναι μακριά, ο άλλος να τρέχει να τον δει σε κάθε ευκαιρία. Γιατί μη νομίζεις ότι επειδή παίζουμε στο ίδιο σίριαλ είμαστε και όλη τη μέρα μαζί. Ο Κωνσταντίνος έχει τον Μπακαλόγατο και, όπως καταλαβαίνεις... Μιλάω γρήγορα μήπως; Θέλεις να ρωτήσεις κάτι; Καλά συνεχίζω και ρωτάς μετά»... Γελάει, παίρνει βαθιά ανάσα και απορεί με τον εαυτό της: «Έβλεπα τα σημάδια, αλλά δεν μπορούσα να τα ερμηνεύσω σωστά. Από τη στιγμή που του είπα, για παράδειγμα, ότι θα ανέβω στη Θεσσαλονίκη με τρέλανε στις ερωτήσεις. Μου είχε κάνει εντύπωση η επιμονή του για το αν θα πάω στο θέατρο. “Θα έρθεις;” και “Θα έρθεις;”. Έλεγα “Τι στο καλό, τόσο πολύ έχουν αλλάξει την παράσταση για τις εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη, που θέλει τη γνώμη μου;”. Πού να φανταστώ»...

Η Φαίη είναι από τα άτομα εκείνα που δεν φοβούνται να κάνουν πράγματα χωρίς παρέα. Πηγαίνει μόνη της σινεμά όταν οι κολλητές είναι γριπιασμένες, πίνει μόνη της καφεδάκι στο κέντρο της Αθήνας και απολαμβάνει μια θεατρική παράσταση με φίλους ή χωρίς. Αυτή τη φορά, όμως, πήγε στο θέατρο με ένα φιλικό ζευγάρι, αλλά ουσιαστικά ήταν μόνη, καθώς τα δρώμενα επί σκηνής είχαν απορροφήσει όλο της το ενδιαφέρον (και την απορία): «Έβλεπα τον Κωνσταντίνο, τον Πέτρο (Φιλιππίδη) και τον Σπύρο (Πούλη) να κοιτάζονται και να γελάνε σε σημεία του έργου που δεν έπρεπε. Ο κόσμος δεν το καταλάβαινε, αλλά εγώ, που είχα δει την παράσταση ξανά και ξανά, έλεγα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Νόμιζα πως ήταν κάτι που είχε συμβεί μεταξύ τους... Ο Κωνσταντίνος ήταν σίγουρα διαφορετικός. Κάπως πιο γελαστός και κόκκινος! Σαν παντζάρι. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι γινόταν. Μετά άρχισαν να μου ρίχνουν κάτι ματιές που με έκαναν να ανησυχώ. “Μα τι με κοιτάνε; Χάζεψαν;”. Ήταν λίγο αστεία όλο αυτά, μέχρι που με φώναξε ο Πέτρος να ανέβω στη σκηνή. “Κυρίες και κύριοι, είναι μαζί μας η Φαίη Ξυλά”. Τι του ήρθε πάλι να το κάνει αυτό; Οι φίλοι δίπλα μου είχαν μείνει και αυτοί κάγκελο... Έπαθα σοκ. Να σκεφτείς, ανέβηκα με το τσαντάκι στη σκηνή! Αν είναι δυνατόν».

 

Της φάνηκε πολύ αστείο τώρα που ξανασκέφτηκε τον εαυτό της να περπατάει στο σανίδι με το τσαντάκι στον ώμο και τη σαστιμάρα στο πρόσωπο: «Γελάω που σ’ τα λέω, αλλά εκείνη τη στιγμή είχα σοκαριστεί. Πριν καταλάβω τι μου γινόταν, έφεραν μια καρέκλα, κάθισα και ο Κωνσταντίνος έκανε την πρόταση. Δεν πίστευα ότι μου συνέβαινε όλο αυτό και δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Είχε περάσει από το μυαλό μου ότι θα μπορούσα να ζήσω με αυτόν τον άντρα όλη μου τη ζωή και σκεφτόμουν ότι θα ήταν πολύ ωραία να παντρευτούμε, αλλά και να μη γινόταν αυτό... πάλι δεν αγχωνόμουν. Είμαστε τέσσερα χρόνια μαζί. Δεν το σχεδιάζαμε να παντρευτούμε, αλλά ήμασταν θετικοί στο ενδεχόμενο. Δεν ήταν, όμως, κάτι που είχε σφηνωθεί στο μυαλό μου και τέτοια... καταπιεστικά. Εγώ να είμαστε μαζί θέλω. Χαίρομαι φυσικά όσο δεν μπορείς να φανταστείς που μου έκανε πρόταση. Και τι πρόταση, έτσι; Πιο τέλειος τρόπος δεν υπήρχε! Τι λες κι εσύ;».

 

Στην οργάνωση της θεατρικής πρότασης γάμου, βέβαια, δεν ήταν εντελώς μόνος, είχε και καλούς «συνεργούς». Τουλάχιστον αυτό παραδέχτηκε στο δείπνο που ακολούθησε της «επεισοδιακής» παράστασης: «Ο Σπύρος Πούλης, ο Πέτρος Φιλιππίδης και η βοηθός του τα έκαναν όλα για να μην καταλάβω εγώ τίποτα. Μου τα μαρτύρησαν όλα όταν πήγαμε όλοι μαζί ύστερα για φαγητό. Και με ρώτησαν γιατί άργησα να του πω το “ναι” και τον άγχωσα, αλλά είχε γίνει παρεξήγηση, ξέρεις. Αμέσως του απάντησα, αλλά επειδή δεν είχα μικρόφωνο δεν ακούστηκε. Του είπα “Ναι, αγάπη μου, πού θα βρω άλλο θύμα; Τώρα που έχω μάρτυρες θα σου το πω το ναι”. Ο κόσμος
όμως δεν άκουγε και φώναζε “ναι, ναι”. Ήταν μια υπέροχη στιγμή. Γονάτισε κιόλας, όπως στις ταινίες, μου έδωσε και το δαχτυλίδι. Αχ, το δαχτυλίδι ήταν τέλειο! Πού το είχε κρυμμένο δεν ξέρω. Μάλλον στο θέατρο. Εγώ πάντως δεν το είχα δει το κουτάκι. Λες να αρχίσω να ψάχνω από δω και πέρα, να είμαι πιο προετοιμασμένη για τις τρέλες του;».

 

Περισσότερα στο Down Town που κυκλοφορεί.