Η πρώτη μου γυναίκα, την οποία παντρεύτηκα όταν ήμουν 19, μου είπε κατά τη διάρκεια ενός τσακωμού εκείνα τα πρώτα, φτωχικά χρόνια: «Δεν πρόκειται ποτέ να γίνεις ηθοποιός. Το πρόσωπό σου είναι υπερβολικά αδύναμο, το σαγόνι σου πολύ μεγάλο και το στόμα σου πολύ μικρό». Ο γάμος μας δεν κράτησε πολύ.

 

Αμέσως μόλις βγήκε το διαζύγιο, παντρεύτηκα τη σταρ του βαριετέ Ντόροθι Σκουάιρς. Μας πάντρεψε ένας μεθυσμένος δικαστής στη Νέα Υόρκη, με τα λόγια: «Ντοτ, δέχεσαι τον Ροτζ ως σύζυγο;». Η Ντοτ είχε αγοράσει ένα καινούριο ζευγάρι παπούτσια για το γάμο, αλλά τη χτύπαγαν, γι’ αυτό τα έβγαλε. Μάντεψε ποιος έχασε τις φωτογραφίες του γάμου επειδή έτρεχε να βρει τα παπούτσια.  

Από τις μέρες μου στο Χόλιγουντ πάντα θα θυμάμαι τον ΟΚ Φρέντι. Ο ΟΚ Φρέντι ήταν ένας πολύ διάσημος κομπάρσος που τριγυρνούσε στα στούντιο της MGM και είχε ένα τεράστιο πέος. Τις μέρες που ερχόταν κόσμος για επίσκεψη, το έβγαζε και το έδειχνε σε όποιον ήθελε για 50 σεντς. Ο Έρολ Φλιν τον προσλάμβανε στα πάρτι του και τον έβαζε να το περιφέρει σε έναν ασημένιο δίσκο για να το βλέπουν οι καλεσμένοι. Μια φορά, μια καλεσμένη του το κάρφωσε με ένα πιρούνι. Ο Έρολ Φλιν εξοργίστηκε: του έσπασε το πιρούνι!  

Ενώ δούλευα στις πρώτες μου ταινίες, η Ντοτ πηγαινοερχόταν από την Αγγλία, όπου είχε μια θαυμάσια καριέρα, στο Λος ¶ντζελες, όπου ζούσαμε. Για λίγο καιρό τραγούδησε σε ένα κλαμπ στο Χόλιγουντ ονόματι Moulin Rouge και υπήρχε ένας νεαρός που ερχόταν να τη δει σχεδόν κάθε μέρα – και πάντα της ζητούσε να τραγουδήσει το This is my mother’s day. Μια μέρα ήρθε στα παρασκήνια και μου συστήθηκε πολύ ευγενικά, μιλώντας μου στον πληθυντικό. Μου εξομολογήθηκε πόσο θαύμαζε τη γυναίκα μου. Το όνομά του ήταν Έλβις Πρίσλεϊ.  

Κάτι που πολύς κόσμος δεν ξέρει είναι πως έκανα δύο ταινίες στην Ιταλία προσπαθώντας να μιμηθώ τον Κλιντ Ίστγουντ, που με το Ο καλός, ο Κακός και ο άσχημος είχε γίνει παγκόσμιος σταρ. Δεν πέτυχε το κόλπο, αλλά τουλάχιστον γνώρισα την τρίτη μου γυναίκα εκεί.  

Όταν γυρίζαμε τον ¶γιο, χρησιμοποιούσαμε σκηνικά και κόλπα για να κάνουμε το στούντιο να μοιάζει με τις εξωτικές τοποθεσίες που επισκεπτόταν ο ήρωας. Με έναν πλαστικό φοίνικα και δυνατά φώτα φτιάχναμε τις Μπαχάμες. Ονειρευόμουν ότι κάποτε θα δούλευα σε μια σειρά που θα γύριζε τα επεισόδια στις ίδιες τις τοποθεσίες. Αυτό συνέβη στους Αντίζηλους, αλλά τότε γκρίνιαζα επειδή δεν μπορούσα να γυρίσω στο σπίτι μου μετά το τέλος των γυρισμάτων. Οι ηθοποιοί σπάνια είναι ικανοποιημένοι. 

Όπως πολύς κόσμος, έφυγα από τη Βρετανία για φορολογικούς λόγους. Η κυβέρνηση των Εργατικών, βλέπεις, είχε βάλει φόρο 87% στα ανώτερα φορολογικά κλιμάκια. Οι λογιστές μου μου εξήγησαν ότι, αν έμενα, ουσιαστικά θα δούλευα δωρεάν. Οπότε μετακομίσαμε στο Γκστάαντ.

Αντικατέστησα τον Ντέιβιντ Νίβεν στην επιτροπή της λέσχης μας στο Γκστάαντ. Αντικατέστησα τον Τσάρλτον Ίστον στην παρουσίαση ενός βραβείου. Τον Τζορτζ Σάντερς στον ¶γιο, τον Τζέιμς Γκάρνερ στο Maverick, τον Σον Κόνερι στον Τζέιμς Μποντ. Αυτή είναι η ζωή μου: όλο κάποιον αντικαθιστώ.

Κάποτε έδωσα την εξής συμβουλή σε έναν ηθοποιό: «Δεν πρόκειται ποτέ να γίνεις καλός, οπότε γιατί δεν γίνεσαι τουλάχιστον δημοφιλής;». Τότε δεν ήξερα ότι κι εγώ ο ίδιος θα ακολουθούσα τη συμβουλή μου.

Μόνο δύο ανθρώπους αντιπαθώ πραγματικά απ’ το σινάφι: ο ένας είναι ο παραγωγός Μόσε Ντιαμάντ. Ο άλλος είναι ένας ηθοποιός, ο Ζαν Κλοντ βαν Νταμ.

Σε μια εκδήλωση της UNICEF βρέθηκα να περπατάω πίσω από τη βασίλισσα, καθώς ανεβαίναμε τη σκάλα ενός αεροπλάνου. Τότε συνειδητοποίησα το εξής: Η Αυτού Μεγαλειότης έχει εκπληκτικά πόδια!

Με έχουν κατηγορήσει ότι έπαιζα έναν «ελαφρύ» Μποντ. Λέω όμως: πώς μπορείς να είσαι κατάσκοπος, κι όμως να μπαίνεις σε οποιοδήποτε μπαρ του κόσμου και να σε ξέρουν, να ξέρουν ακόμα και τι ποτό πίνεις; Έλα, τώρα, όλη η ιστορία ένα αστείο είναι.

Ο Φρανκ Σινάτρα μού έδωσε την εξής συμβουλή όταν ήταν στα τελευταία του: «Πρέπει να αγαπάς τη ζωή, μικρέ, γιατί το να πεθαίνεις είναι μεγάλος μπελάς».

 

Περισσότερα στο Esquire που κυκλοφορεί.