Μια ζωή πρωτοπορίες, μια ζωή θέατρο, αυλαίες, καμαρίνια, ρίσκα. Ο Βαγγέλης Λειβαδάς έζησε για το θέατρο και τη Σμαρούλα «του». Αλλά και, από την άλλη, το θέατρο του χρωστάει πολλές θρυλικές στιγμές του. Η τελευταία υπόκλιση σε έναν οραματιστή.

 

Ο Λειβαδάς όμως είχε δύο αγάπες, την εξής μία: το θέατρο. Πίσω από αυτό το προσωπείο κρυβόταν η Σμαρούλα. Ο
έρωτάς του γι’ αυτήν τον έκανε θεατρικό παραγωγό, ενώ μέχρι τότε ήταν ράφτης πουκαμίσων. Γνώρισε όμως τη Σμαρού-
λα Γιούλη, που ήταν αστέρι του σινεμά και του θεάτρου, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’50, κι έπεσε ο έρωτας. Βαρύς, απότομος, καθοριστικός, αλλά και διαρκής. Έκτοτε η ζωή των δύο αυτών ανθρώπων ήταν αυτό το συγκεκριμένο τρίγωνο: Βαγγέλης - Σμαρούλα - θέατρο. Τίποτε άλλο.

 

ΙΣΤΟΡΙΕς ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑ

Ο «Βαγγέλας» λοιπόν –έτσι τον φώναζαν– μόλις παντρεύεται τη Σμαρούλα, της κάνει υποδείξεις για το πώς να αναδειχτεί, παρότι είναι καθιερωμένη πρωταγωνίστρια. Προφανώς τη θέλει και με δικό της θέατρο. Κι εκεί φαίνεται το επιχειρηματικό του δαιμόνιο. Τη βγάζει περιοδεία ανά την Ελλάδα, παίρνει κινηματογράφους με επινοικιάσεις, εξοικονομεί χρήματα (συν ότι η περιοδεία πήγε εξαιρετικά, διότι η Σμαρούλα ήταν δημοφιλής από το σινεμά κι εξαιρετικά ποθητή) και με τα λεφτά που μαζεύουν έρχονται στην Αθήνα. Ο Λειβαδάς παίρνει το Αμιράλ, το οποίο ήταν

σινεμά και το μετατρέπει σε θέατρο. Για να αναδειχθεί εκεί μέσα η Σμαρούλα. Στην αρχή, της πήρε για συμπρωταγωνιστή τον Μίμη Φωτόπουλο, με τον οποίο είχαν μοιραστεί επιτυχίες, κυρίως στο σινεμά. Το πρώτο έργο που ανέβασαν, Ο Θόδωρος και το Δίκανο των Τσιφόρου - Βασιλειάδη, υπήρξε θρίαμβος. Έβγαλαν όλη τη σεζόν. Από πάνω, στο Διονύσια, η Έλλη Λαμπέτη, που μόλις είχε επιστρέψει έπειτα από απουσία δύο χρόνων, ανέβασε τέσσερα έργα! Παρά τις εξαιρετικές κριτικές...

 

Περισσότερα στο Down Town που κυκλοφορεί.