Δευτέρα απόγευμα, σε ένα σαλόνι γεμάτο με φωτογραφίες της Αγγελικής Ηλιάδη, ο άνθρω­πος που της στάθηκε στα εύκολα και στα δύσκολα, η γιαγιά της Καίτη Γκρέυ, παρακολουθεί την τηλεοπτική συνέντευξή της στην Τατιάνα Στεφανίδου, θυμώνει και μιλάει για πρώτη φορά για όλα εκείνα που τη χωρίζουν σήμερα με την Αγγελική.

Mε την Αγγελική δεν μιλάω πια. Έχω χά­σει κάθε επαφή. Νιώθω ότι με έχει ξε­χάσει ή ότι τη συμβουλεύουν να μείνει μακριά μου. Για τη συνέντευξη το είχα μάθει πριν ακόμη βγει στα media από ανθρώπους που έχω στα κανάλια και με ενημερώνουν. Δεν με νοιάζει που βγή­κε στην Τατιάνα, αλλά να σου πω, Δη­μήτρη, ότι και ο κόσμος δεν είναι χα­ζός. Βγήκε στην Τατιάνα και λέει ότι δεν είχε κανένα στήριγμα τον πρώτο καιρό του νοσοκομείου. Και μέχρι χτες έλεγε ότι «Έχω τη γιαγιά μου συνέχεια δίπλα μου»; O κόσμος δεν είναι ανόητος. Είναι πανέξυπνος. Και ξέρεις τι δεν θέλω; Να την αντιπαθήσουν, γιατί πολλοί μου εί­παν ότι «Τελικά, η εγγόνα σου δεν είναι καλό παιδί» και σε όλους απάντησα ότι «Κάνετε λάθος».

Πόσο καιρό έχετε να μιλήσετε;

Πριν από είκοσι πέντε μέρες που ήμουν στο νοσοκομείο. Από τότε σιωπή. Δεν σήκωνε το τηλέφωνο όταν την έπαιρνα. Είναι τελικά άπονο παιδί... Και ξέρεις τι με τρώει; Ότι αυτή τη στιγμή είναι τε­λείως μόνη της και απροστάτευτη. Δεν έχει κάποιον που να πιστεύω ότι θέλει το καλό της.

Είχατε έρθει στο παρελθόν σε ρήξη και με την Πόπη Μαλιωτάκη...

Την καταλαβαίνω και την Πόπη. Εξάλλου, γυναίκα του ήταν. Τα κανάλια, όμως, τη χρησιμοποιούν και την εκμεταλλεύονται. Υπήρξε γυναίκα του, και να πει κάτι δεν την αδικώ. Κι εγώ, όταν βγαίνει και λέει προκλητικά πράγματα, αντιδρώ. Φτάσα­με να κάνουμε μηνύσεις η μία στην άλλη. Ντρέπομαι γιΆ αυτό, γιατί εγώ, σε τόσα χρό­νια καριέρας, δεν προκάλεσα καθόλου με σκάνδαλα. Δεν είμαι σε θέση να κατηγο­ρήσω κανέναν. Αν είπα κάτι πολύ άσχη­μο για την Πόπη, το έκανα γιατί έβλεπα την Αγγελική που πονούσε και πονούσα κι εγώ. Έκλαιγε η Αγγελική κι εγώ ένιω­θα να με μαχαιρώνουν. Ξέρεις, όμως, της ανα­γνωρίζω κάτι της Πόπης: Ενώ στα κανάλια βγήκε και είπε ότι «Είμαι η νόμι­μη σύζυγος», στην Καβά­λα, στην κηδεία, τα χαρτιά έγραφαν την Αγγελική ως νόμιμη σύζυγο. Κι ενώ είχε το δικαίωμα να αντιδράσει και να προκαλέσει θόρυβο, κάθισε σε μια γωνιά και θρή­νησε.

Τις πρώτες στιγμές της απώλειας του Μπάμπη ήσασταν δίπλα της;

Ήμουν από το πρώτο βράδυ δίπλα της. Εκείνο το βράδυ της δολοφονίας με έπαιρναν τηλέφωνο για να μου πουν να μην ανοίξω την τηλεόραση και ότι έρχο­νται να μου πουν. Τους ρωτούσα «Έπαθε τίποτα το παιδί;» και δεν μου απαντούσαν. Κατέβηκα να πάω στο νοσοκομείο και δεν με άφησαν να μπω, γιατί είχαν πάει πρώ­τα οι γονείς της και τους αρνήθηκε και οι γιατροί αναγκάστηκαν να της κάνουν ηρε­μιστική ένεση. Ύστερα από λίγο, ήμουν η πρώτη που μπήκα στο δωμάτιό της. Με το που μπήκα, άρχισε να φωνάζει κλαίγο­ντας «Γιαγιάκα μου, μου τον σκοτώσανε...». Παρόλο που οι γιατροί τής είχαν απαγο­ρεύσει να πάει στην Καβάλα λόγω της κα­τάστασης του ποδιού της, μου είπε «Γιαγιά, μόνο αν πεθάνω δεν θα πάω να τον δω». Την άφησα. Την κατάλαβα.

Σε λίγες μέρες ξεκινάει η πρεμιέρα της Αγγελικής στην Αθήνα. Θα πάτε;

Όχι, δεν θα πάω. Και είμαι κάθετη. Στην αρχή δεν σου κρύβω ότι είχα αποφασί­σει να πάω, αλλά τώρα είμαι κατηγορη­ματική. Δεν θέλω να πάω.

Περισσότερα στο DownTown που κυκλοφορεί.