Η Βάνα, στο Αιγαίο, κοιτάει την πανσέληνο και μιλάει για μοναξιά, πολιτική, λάθη, έρωτες και την κόρη της, «το αστέρι της ζωής της». Γελάει, θυμώνει, βουρκώνει και παραδέχεται πως, ναι, την πιάνει το φεγγάρι.

Όχι! Δεν θα το έλεγα! Θα έλεγα πως είμαι καλά, νιώθω καλά, αλλά, όχι, δεν είναι έρωτας αυτό. Εγώ έχω ζήσει δύο δεκαε­τίες έντονα. Μεγαλώνοντας ο έρωτας είναι πιο αδύναμος. Και αν υπάρχει έστω και μια μικρή αμφιβολία για το αν είναι πράγ­ματι έρωτας, τότε αρχίζει και ξεφτίζει το όποιο συναίσθημα έχεις.

Σε πήγαν μπροστά οι έρωτες ή σου άλ­λαξαν τα φώτα;

Μου άλλαξαν τα φώτα. Μου άλλαξαν τα φώτα και τους τα άλλαξα κι εγώ διπλά. ¶μα δεν σου αλλάξουν τα φώτα, τι σόι έρω­τες είναι; Και οι έρωτες κάνουν πολύ κακό στην καριέρα. Εγώ για δύο δεκαετίες, αντί να δουλεύω, ερωτευόμουν. Πήγαινα πίσω επαγγελματικά, αλλά αυτό που μου πρό­σφεραν οι έρωτές μου είναι ανεκτίμητο και ανυπολόγιστο. Είναι σαν να έχω ζήσει τη ζωή δέκα γυναικών. Το δύσκολο είναι πως μεγαλώνοντας τον έρωτα τον φοβάμαι, τον τρέμω και τον διώχνω. Δεν έχω άλλα περι­θώρια πλέον και το ξέρω. Δεν έχω την πο­λυτέλεια. Αν ήμουν 30, μπορεί. Τώρα όχι. Δεν θέλω να καταστραφώ ξανά, να καώ.

Έχεις απορριφθεί ποτέ από άντρα;

Ποτέ, ποτέ, ποτέ! Και με φοβίζει αυτό. Για­τί δεν το έχω ζήσει όλο το πακέτο και ίσως να οφείλω. Κι αν μου έρθει αργά; Αν φάω χυλόπιτα στα 50; Υπήρξα τυχερή, αλλά, απ' την άλλη, το να μην έχω ζήσει την απόρρι­ψη μου κάνει περίεργο και φοβικό.

Ήμουν. Ήμουν. Τώρα είμαι αποτυχία. Δεν είναι αποτυχία καριέρας το να ασχολού­νται με τα κιλά μου; Με στενοχωρεί! Αν δεν είναι αυτό αποτυχία καριέρας, τότε πες μου τι είναι;

Έχεις ανασφάλειες για το πόσο καλή μάνα είσαι;

Όχι. Όχι, γιατί έχω δώσει τη ζωή μου όλη στην κόρη μου. Ξέρω πως θα την κοιτά­ξω στα μάτια κάποτε και θα της πω ότι έκα­να το καλύτερό μου. Δεν έχω παραπάνω. Καμιά φορά μόνο ανησυχώ μήπως της δίνω πολλά και δεν τη μαθαίνω στο μέ­τρο. Όμως αυτό είμαι εγώ. Ένας άνθρω­πος της υπερβολής, δυστυχώς.

Είσαι εργαζόμενη μητέρα και μόνη. Βαρυγκωμάς;

Πολύ. Έκανα λάθος. Είναι δύσκολο να με­γαλώνεις ένα παιδί μόνη σου. Το πρότυπο του είμαι «αντράκι» και της πολλής μαγκιάς που με επιτυχία λάνσαρα είναι λάθος. Χίλι­ες φορές να κρατάς τη θηλυκότητά σου και να μοιράζεσαι. Αλλιώς στο τέλος τζάμπα μάγκας είσαι. Όταν έρχονται τα ζόρια και εί­σαι μόνη σου, τι γίνεται; Και τα αντράκια λυ­γίζουν. Θα συμβούλευα, λοιπόν, τα νέα κο­ρίτσια να μην ακολουθήσουν την τζάμπα μαγκιά και το πρότυπο το δικό μου. Έχει κό­στος τεράστιο και το καταλαβαίνεις αργά.

Περισσότερα στο DownTown που κυκλοφορεί.