Χρωματιστά φουστάνια, κραγιόν στα χείλη, ρουζ, καπέλα, γυναικεία γάντια, καλσόν, μακριές -ξανθιές και μελαχρινές περούκες. Θα καταφέρουν ο Παύλος και ο Αργύρης να ισορροπήσουν, όλο το καλοκαίρι, στα τακούνια τους;

Ο Αργύρης βάζει τα χέρια στη μέση, σηκώνει κάποια στιγ­μή τη φούστα του πάνω από το γόνατο, μιλάει με «νι» και «λι» (σαν τη Ζέτα στο «Παρά Πέ­ντε») αφού υποδύεται ένα κο­ρίτσι από την επαρχία, στηρί­ζεται στον ώμο της αδελφής του (του Παύλου Χαϊκάλη) για να μην πέσει κάτω με τα τακούνια που φοράει, λέει την ατάκα του από το κείμενο του Δ. Ενερί και γελάμε. «Ο μεγάλος μου φόβος ήταν ότι έπρεπε να παίξω ένα γυναι­κείο ρόλο, δεν το είχα ξανακάνει ποτέ, ποτέ δεν ντύθηκα γυναίκα, ούτε καν σε καρναβάλι» μου λέει. «Το δεύτερο μεγάλο μου άγχος ήταν ότι όχι μόνο έπρεπε να υποδυ­θώ γυναίκα, αλλά αυτό έπρεπε να γίνει δίπλα στον Παύ­λο Χαϊκάλη. Ήθελα να είμαι πολύ καλός, είναι μεγάλη ευκαιρία για μένα να σταθώ στο πλάι του».

Θυμίζω στον Αργύρη την περσινή συνέντευξη που κάναμε με τον Γιώργο Καπουτζίδη, τότε που θα έπαιζε στην Ελένη τη Θε­ονόη, μαζί με τον Θοδωρή Αθερίδη και τη Σμαράγδα Καρύδη. Και αυτός τότε πρώτη φορά υποδύθηκε γυναίκα. «Πέρσι έλε­γα στον Γιώργο "χαρά στο κουράγιο σου". Και φέτος να που το κάνω εγώ» μου λέει. «Πέρσι δεν ξέρω αν θα το τολμούσα, πρέ­πει να νιώσεις και έτοιμος για κάτι τέτοιο. Ο Γιώργος μού λέει "να το χαρείς. Αν καταφέρεις να ξεπεράσεις τη φυσιολογική σου συστολή, την ντροπή, θα το απολαύσεις και θα περάσεις τέλεια". Είχε δίκιο. Έχουμε δουλέψει τόσο πολύ και τόσο εντα­τικά με το σκηνοθέτη μας, Τάκη Χρυσικάκο, που είμαι βέβαιος ότι δεν θα έχω κανένα άγχος για την πρεμιέρα, υποκριτικά ό,τι είχα να κάνω το έχω κάνει. Από την άλλη, εγώ δεν συμπαθώ και πολύ τις μετακινήσεις, αλλά, όπως λένε, ό,τι δεν σου αρέσει το λούζεσαι κάποια στιγμή. Πέρσι που το έκανα πρώτη φορά, ήταν ωραία. Φέτος νομίζω πως θα είναι τέλεια. Σκέψου ότι όλη τη μέρα θα ζεις για την παράσταση που θα κάνεις το βράδυ, ενώ όταν είσαι στην Αθήνα αποκλείεται να μην κάνεις τίποτα όλη τη μέρα». «Μακάρι να μπορούσα να ξεκουραστώ στο σπιτάκι μου» μου λέει ο Παύλος «αλλά δεν έχω τα περιθώρια. Οι υποχρεώ­σεις είναι πολλές και οι δουλειές που μου παρουσιάζονται για να βελτιώσω τη δουλειά μου περισσότερες. Καλύτερα όμως να δουλέψω τώρα, παρά σε μεγάλη ηλικία. Νομίζω πως αυτή η περιοδεία θα είναι υπέροχη, η παρέα είναι τέλεια, η παράσταση εξαιρετική, οι συνεργάτες ένας κι ένας. Θα τρώμε τα λυσσιακά μας κάθε βράδυ. Η δουλειά μας θα είναι μαζί και διακοπές».

Μιλάμε με τον Αργύρη για το Παρά Πέντε, τη μεγαλύτερη τηλεοπτική επιτυχία τα τελευταία χρόνια. «Τα χρόνια του Παρά Πέντε ήταν δύο τρελά χρόνια, δεν θέλω να μου λείψει η τηλε­όραση, την αγαπάω. Μπορεί μερικές φορές να γκρινιάζω όταν δουλεύω, αλλά, όταν ξεκουραστώ περισσότερο από δεκαπέντε μέρες, με πιάνει τρέλα. Ειδικά, αν δεν έχω κλείσει και δεν απα­σχολώ το μυαλό μου με αυτό που θα ακολουθήσει. Εγώ αισθά­νομαι ότι δουλεύω στο θέατρο, την τηλεόραση τη νιώθω σαν παιχνίδι, τη γνώρισα σαν παιχνίδι, σε μένα έχει λειτουργήσει αμφίδρομα η σχέση μεταξύ τηλεόρασης και θεάτρου. Τις προ­τάσεις που έχω στο θέατρο τις χρωστάω στην τηλεόραση, λόγω της αναγνωρισιμότητας. Από την άλλη, αν δεν είχα κάνει θέα­τρο, δεν θα είχα την εμπειρία για να παίζω στην τηλεόραση».

Συνέχεια με την τηλεοπτική μας κουβέντα. Πριν από λίγες μέ­ρες είχε γραφτεί σε κάποιο blog ότι οι υπεύθυνοι του Mega σκέ­φτονταν να βρουν κάποιον άλλον ηθοποιό για το ρόλο του Παύ­λου στην Πολυκατοικία, λόγω μείωσης του κόστους της σειράς. Ο Παύλος θέλει να δώσει τέλος στις φήμες και να βάλει επιτέ­λους τα πράγματα στη θέση τους. «Ακούω όλα αυτά που γράφο­νται για "τα λεφτά που παίρνει ο Χαϊκάλης" και γελάω. Το budget της Πολυκατοικίας είναι ήδη πολύ χαμηλό, διότι με δεκαεπτά ηθοποιούς θα έπεφτε έξω η παραγωγή αν υπήρχαν υψηλόμι­σθοι. Ο μισθός μου δεν είναι ο μισθός ενός ανειδίκευτου εργά­τη, αλλά σκέψου ότι, κάθε χρόνο, τα μισά λεφτά μού τα παίρνει η εφορία».

« Αι Δύο Ορφαναί»

Παύλος Χαϊκάλης, Γιάννης Βούρος, Αργύρης Αγγέλου

Μαζί τους μια πλειάδα σπουδαίων ηθοποιών: Κώστας Φλωκατούλας, Γιάννης Θωμάς, Σπύρος Μπιμπίλας, Φώτης Σπύρος κ.ά.

Σε σκηνοθεσία Τάκη Χρυσικάκου.

Περισσότερα στο Down Town που κυκλοφορεί.