Ο Βασίλης Παλαιοκώστας εξευτέλισε για άλλη μια φορά την Ελληνική Αστυνομία, κι αυτό χαροποίησε πολύ κόσμο, πράγμα που με πρώτη ματιά μοιάζει παρανοϊκό. Ο ρόλος της Αστυνομίας είναι να μας προστατεύει, οπότε λογικά θα έπρεπε να εξοργιζόμαστε όταν κάνει τόσες καραμπινάτες κουτσουκέλες. Αλλά η δικιά μας η Αστυνομία μοιάζει τόσο ανίκανη που έχει περάσει σε άλλες σφαίρες: Προσβλέπουμε στον εξευτελισμό της, τον όσο γίνεται μεγαλύτερο, καθώς πια αυτός μοιάζει ο μόνος τρόπος για να γίνει κάποτε όπως πρέπει να είναι. Πρέπει να διαλυθεί τελείως για να ξαναφτιαχτεί απ' την αρχή. 

Από την άλλη πλευρά, όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι θα βγάλουμε και ήρωα τον Παλαιοκώστα.

Η γοητεία που ασκούν οι κλέφτες, οι απατεώνες και οι παράνομοι έχει να κάνει με την ανάγκη του ανθρώπου να ζήσει τον κίνδυνο, τις έντονες καταστάσεις. Είναι χημικό το ζήτημα, αδρεναλίνη, σεροτονίνη, όλα για τις ορμόνες που εκκρίνονται όταν κάτι σημαντικό και κρίσιμο σου συμβαίνει γίνονται. Γι' αυτό θαυμάζεις τους κλέφτες στις ταινίες (εκτός από το Ocean's 11, όπου τους θαυμάζεις και για τα κοστούμια), γι' αυτό τους θαυμάζεις ενίοτε και στην πραγματική ζωή. Αναρωτιέσαι πώς θα ήταν να ζεις στην κόψη του ξυραφιού, αντιλαμβάνεσαι πως χρειάζεται ένα ιδιαίτερο σετ κότσια για να το κάνεις. Είναι βέβαια ένας θαυμασμός ρηχός, την ιδέα της ριψοκίνδυνης παρανομίας θαυμάζεις, όχι την παρανομία την ίδια. Ο Παλαιοκώστας δεν είναι άξιος θαυμασμού, ζει κυνηγημένος, κλέβει και κρύβεται, και μετά ταλαιπωρείται να χρησιμοποιήσει τα λεφτά που έκλεψε. Δεν έχει σπίτι, συγκροτημένη ζωή με μια οποιαδήποτε έννοια, ελπίδες για οποιασδήποτε μορφής ήρεμη και τακτοποιημένη ζωή οπουδήποτε, ποτέ. Ο αδερφός του ο Νίκος είχε 16 χρόνια δραπέτης, και δεν μπόρεσε να βρει καταφύγειο κάπου μακριά -τον έπιασαν το 2006 στον Παρνασσό. Οι άνθρωποι αυτοί ζουν μια ζωή σκληρή, πέρα από τα δεδομένα τα δικά μου και τα δικά σου, κι αυτό μπορεί να μας μοιάζει συναρπαστικό, αλλά δεν είναι δα και επίτευγμα. 

Όπως και να το κάνουμε, είναι εγκληματίες. 

Ναι, σύμφωνοι, ο Παλαιοκώστας ανήκει σε μια πάστα παρανόμων πολύ ιδιαίτερη. Ακολουθεί μια δικιά του προσωπική ηθική, δεν σκοτώνει, δεν κάνει κακό σε αδύνατους, δεν κλέβει σπίτια και φτωχούς. Απάγει πλούσιους (και τους προσέχει να μην πάθουν τίποτα) και κλέβει τράπεζες. Και δίνει και μερικά από αυτά που κλεβει στους συντοπίτες του. Σύμφωνοι. 

Αλλά είναι κλέφτης. Κραδαίνει όπλο, και κλέβει. Δεν κυκλοφορεί ποτέ χωρίς όπλα και χειροβομβίδες πάνω του -και τα έχει χρησιμοποιήσει σε καταδιώξεις, έστω κι αν δεν έχει τραυματίσει ποτέ κανέναν. Και συνεργάζεται και με εγκληματίες άλλου τύπου, ανθρώπους χωρίς κώδικα σαν το δικό του, με φονιάδες και εκβιαστές. Πόσο ηρωϊκό είναι αυτό;

Στο Esquire που κυκλοφορεί το Σάββατο με τον Ελεύθερο Τύπο θα διαβάσεις τη συνέντευξη και το life story του Κώστα Σαμαρά, ενός άλλου διάσημου παράνομου που την ίδια ζωή ακολουθούσε, που είκοσι χρόνια στην παρανομία τα πέρασε, και που απέδρασε κι ο ίδιος πέντε φορές από τις Ελληνικές φυλακές με περιπετειώδεις τρόπους. Έχει περιγράψει τη ζωή του με λεπτομέρειες σε ένα βιβλίο 700 σελίδων ("Καταζητείται", εκδ. Κέδρος) και κάπου γράφει:

«Ήμουν ένα κοινό κλεφτρόνι, ίσως πιο θρασύς και ψαγμένος από το συνηθισμένο, που νόμιζα ότι κορόιδευα το σύστημα διαλέγοντας συνειδητά αυτό τον τρόπο ζωής, έστω και σαν αντίσταση εν μέρει σε έναν αντιφατικό κόσμο που κλαδεύει και ευνουχίζει καθετί το διαφορετικό»

Ο Σαμαράς μαζί με το Νίκο Παλαιοκώστα ήταν που έμπασαν και το μικρό, το Βασίλη στην παρανομία. Οι τρεις τους ήταν μια συμμορία διαβόητη στη δεκαετία του '90, μέχρι που οι φυλακές τους χώρισαν. Ο Σαμαράς τώρα ζει στα Τρίκαλα, νόμιμος απ' το 2004, και πουλάει μικροαντικείμενα στη λαϊκή. Κατά τη δική μου γνώμη είναι πολύ τυχερός. Κι αν κάτι θέλεις να θαυμάσεις, θαύμασε τη δική του απόφαση να εγκαταλείψει την παρανομία και να γράψει βιβλίο στη φυλακή, όταν έβλεπε τους παλιούς συντρόφους του να πεθαίνουν από τις σφαίρες των αστυνομικών, των συναδέλφων τους ή τα ναρκωτικά. Τον Βασίλη Παλαιοκώστα, που είναι 2-3 χρόνια μικρότερος από το Σαμαρά, και που πια δεν πρόκειται ποτέ να ξεμπλέξει, μην τον θαυμάζεις. Δεν είναι ήρωας, ούτε μποέμ, ούτε επαναστάτης. Ένα κλεφτρόνι είναι. Το ότι είναι πιο έξυπνος από άλλα κλεφτρόνια, και πιο ηθικός από άλλους εγκληματίες, δεν πρέπει να σε κάνει να τον θαυμάζεις. Πρέπει να σε κάνει να τον λυπάσαι.