Οπωσδήποτε κάπου έχει πάρει το μάτι σας την παγκόσμια καμπάνια (Red) Project -έτσι, με παρενθέσεις-, που καλεί τον ενοχικό καταναλωτή σε αγορές κόκκινων προϊόντων για την καταπολέμηση του AIDS, της φυματίωσης και της ελονοσίας. Celebrities όπως ο Μπόνο, η Όπρα Γουίνφρι, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και άλλοι δάνεισαν φάτσες και δράσεις για το σκοπό. Που έχει κοστίσει 100 εκατομμύρια δολάρια. Και έχει βγάλει 18. 

 

Το απλό ερώτημα είναι: Γιατί όλες αυτές οι εταιρίες (Motorola, Apple, GAP, ένα σωρό διαφημιστικές) δεν έδιναν τα λεφτά κατευθείαν στον σκοπό, και έπρεπε να σκαρώσουν όλη αυτή τη γιγάντια καμπάνια;

Το σημαντικό θέμα εδώ είναι η ίδια η καμπάνια: Σκοπός της (RED) δεν ήταν μόνο να "νικήσουν το AIDS", αλλά και να αλλάξουν το πρόσωπο της φιλανθρωπίας για πάντα. Οι υπεύθυνοι πίστευαν πως με το να επιτρέπουν στις εταιρίες που συμμετέχουν να βγάλουν και κάποιο κέρδος από την υπόθεση θα έκαναν την όλη υπόθεση της φιλανθρωπίας πιο ελκυστική για ακόμα περισσότερες εταιρίες.

Πρόκειται για ένα πρόσφατο, πολύ ανησυχητικό και αρκετά ηλίθιο trend. Οι σκληροί businessmen που μέχρι τώρα δεν είχαν καμία σχέση με φιλανθρωπία αρχίζουν να το ξανασκέφτονται, αλλά φέρνουν μαζί τους έννοιες όπως "ανταποδοτικότητα" και "κέρδος" σε ένα χώρο εξ' ορισμού μη-καπιταλιστικό. Θέλουν να πείσουν ότι δεν πειράζει να βγάλεις και λίγα λεφτάκια κάνοντας το καλό. Μπορείς να βοηθήσεις τους φτωχούς, λένε, και ταυτόχρονα να βγάλεις και κέρδος.

Μπορεί κανείς να το ονομάσει "Καπιταλιστική Φιλανθρωπία".  

Ο Πιέρ Ομίντιαρ αυτό ακριβώς προσπαθεί να κάνει με τις "τράπεζες των φτωχών", την ιδέα του Νομπελίστα Μοχάμεντ Γιούνους. Ο Μπιλ Γκέιτς αυτό κάνει όταν πληρώνει για να συνδεθούν τα χωριά της Μποτσουάνα στο Ίντερνετ. Οι ιδρυτές του Google αυτό κάνουν όταν ιδρύουν "φιλανθρωπική εταιρία" που θα πληρώνει και φόρους. 

Πάντως το ότι ο Νταλάρας-της-Ιρλανδίας-μαϊντανός Μπόνο έχει μπλεχτεί σ' αυτή την τελευταία έκφραση του φαινομένου, σίγουρα δεν αποτελεί έκπληξη.