Μέσα στη μαυρίλα και τη δυστυχία, καθώς η παγκόσμια οικονομία βυθίζεται στην ύφεση, κόσμος χάνει τις δουλειές του, χώρες (και η δική μας!) κινδυνεύουν με πτώχευση, και το περιβάλλον καταρρέει, στην απ' κει όχθη του Ατλαντικού βρήκαν ένα λόγο να ελπίζουν, και μια αφορμή να ατενίζουν το μέλλον με αισιοδοξία. Ένας γοητευτικός μαύρος εξελέγη πρόεδρος, και με όμορφα λόγια και φωνή στεντόρεια τους υποσχέθηκε μια αλλαγή. Κι έτσι συνέρρευσαν στην πρωτεύουσά τους, κι άρχισαν να γιορτάζουν σε ένα μεγάλο πολυήμερο πάρτι, με αφορμή την ορκωμοσία του. Μέσα στη χειρότερη οικονομική περίοδο της ζωής τους, βρήκαν τρόπο να ελπίζουν. Την ίδια ώρα, στην άλλη άκρη του κόσμου, Έλληνες δημοσιογράφοι τους κοροϊδεύουν. 

 

Την ώρα που πέφτουν οι βόμβες στη Γάζα, λέει, (που δεν πέφτουν αυτή τη στιγμή, τέλος πάντων, καταλαβαίνεις τι εννοούν), δεν μπορεί οι Αμερικανοί, που στη συνείδηση του (αδαή, αφελή) Έλληνα πρακτικά ρίχνουν οι ίδιοι τις βόμβες, να γιορτάζουν. Δεν επιτρέπεται να χαμογελούν και να ελπίζουν, επειδή σε μια άλλη χώρα αθώοι πεθαίνουν.

 

Καταλαβαίνεις, βεβαίως, ότι η ιδέα αυτή είναι ελαφρώς απλοϊκή, φτηνά λαϊκίστικη, αφελής και λίγο μίζερη. Πάντα θα υπάρχουν πόλεμοι στον κόσμο, βλέπεις (κανένας Έλληνας δεν κλαίει για το δράμα της Ζιμπάμπουε, ας πούμε, η ευαισθησία τους εξαντλείται στην Παλαιστίνη) και πάντα θα πεθαίνουν αθώοι. Είναι κρίμα, και πρέπει όλοι να είναι ευαισθητοποιημένοι και να συγκινούνται για τον ανθρώπινο πόνο. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, το σύνολο του χρόνου του ο πολίτης τον αφιερώνει στα της δικής του χώρας. Εμείς, που ζούμε σε μια από τις πιο ομφαλοσκοπικές χώρες του κόσμου, οφείλουμε να το καταλαβαίνουμε αυτό. Και οφείλουμε να καταλάβουμε ότι ο Αμερικανός, που ζει σε μια από τις παλαιότερες Δημοκρατίες του κόσμου, έχει το δικαίωμα να γιορτάσει και να ελπίσει σε ένα καλύτερο αύριο. Είναι μεγάλη υπόθεση γι' αυτούς ετούτη η εκλογή. Όπως είπε ο ίδιος, πριν από σαράντα χρόνια ο Μπαράκ Ομπάμα δεν θα μπορούσε να κάτσει να φάει σε ένα εστιατόριο σ' αυτή την πόλη, και τώρα έρχεται ως Πρόεδρος. Δεν είναι βήμα της κοινωνίας τους - είναι άλμα. Δεν είναι δικό μας άλμα, ούτε του "Δυτικού Πολιτισμού" γενικότερα. Δικό τους είναι. Και αξίζουν να το χαρούν. Στο κάτω κάτω, τα πάρτι και τις συναυλίες της Μπιγιονσέ και του ¶σερ δεν τα πληρώνει ο Αμερικανός φορολογούμενος, οι εθελοντές χρηματοδότες της καμπάνιας τα πληρώνουν, την ώρα που εδώ ο Έλληνας, ο μάγκας, που δεν τον πιάνει κανένας κορόιδο, πληρώνει τις συναυλίες του κάθε Λουδοβίκου των Ανωγείων χωρίς να πει κιχ, χωρίς να το πάρει καν χαμπάρι.    

 

Και, τελικά, προφανώς για όλους τους εγχώριους γκρινιάρηδες ο Σπρίνγκστιν και ο Σπίλμπεργκ και ο Μπόνο και δύο εκατομμύρια άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, στρέιτ και γκέι (το είπε κι αυτό ο Πρόεδρος, είπε τη λέξη "γκέι" - φαντάζεσαι τον Καραμανλή να λέει κάτι τέτοιο;) που μαζεύτηκαν τις τελευταίες τρεις μέρες στη Ουάσινγκτον για να πανηγυρίσουν είναι όλοι βλάκες και αναίσθητοι απέναντι στο δράμα του παλαιστινιακού λαού ή όποιου άλλου υποφέρει την ώρα που αυτοί δεν υποφέρουν καθόλου, μια χαρά περνάνε, ούτε ανεργία ούτε τίποτα δεν έχουνε στη χώρα τους. Είναι όλοι ηλίθιοι, ενώ ο Έλληνας δημοσιογράφος που γράφει στην Ελευθεροτυπία ή ο Έλληνας πανελίστας που ουρλιάζει στα παράθυρα είναι ο έξυπνος κι ο μάγκας. 

 

Στο τέλος, κι εγώ πιστεύω ότι ο Ομπάμα είναι υπερεκτιμημένος, και ο ενθουσιασμός έχει πιο πολύ να κάνει με το brand που έχει χτίσει και το συμβολικό του πράγματος, και λιγότερο με την ουσία, και ανυπομονώ να αρχίσει τις πρώτες βλακείες, για να 'χω και 'γω να γράφω. Αλλά αυτή τη μιζέρια του Έλληνα του ψευτοδιανοούμενου που κλαίει για την Παλαιστίνη και βρίζει τους Αμερικανούς για ό,τι πάει στραβά στον κόσμο στη ζωή του και μετά στις εκλογές ψηφίζει ΠΑΣΟΚ για να του διορίσει ο γνωστός του βουλευτής την κόρη στη ΔΕΗ δεν την μπορώ. Δεν την αντέχω.   

 

Πάρε κι ένα απόσπασμα της ομιλίας του Ομπάμα, στο αυθεντικό:

 

For everywhere we look, there is work to be done.The state of the economy calls for action, bold and swift, and we will act - not only to create new jobs, but to lay a new foundation for growth.We will build the roads and bridges, the electric grids and digital lines that feed our commerce and bind us together.We will restore science to its rightful place, and wield technology's wonders to raise health care's quality and lower its cost. We will harness the sun and the winds and the soil to fuel our cars and run our factories.And we will transform our schools and colleges and universities to meet the demands of a new age. All this we can do. And all this we will do. 

 

Και ρίξε μια ματιά και σε μια συλλογή με όλες τις ομιλίες από ορκωμοσίες Προέδρων των ΗΠΑ. Τις ομιλίες από το 1905 και μετά μπορείς να τις δεις και σε βίντεο εδώ. Όχι ότι θα κάτσεις να τα δεις ή να τα διαβάσεις όλα αυτά, αλλά είναι χρήσιμα ως reference.