Όταν ήμασταν μικροί παίζαμε μανιωδώς ένα παιχνίδι που λεγόταν «χαλασμένο τηλέφωνο». Κάποιοι από εμάς μεγάλωσαν και συνεχίζουν, δυστυχώς, να το παίζουν. Παντοιοτρόπως.
Ως γνωστόν η ευαισθησία δεν κοστίζει απολύτως τίποτα κι αγοράζει τα πάντα. Σήμερα, μπορείς κάλλιστα να κάνεις forward ένα -υποτιθέμενα αληθινό- email σε όλους σου τους φίλους στο facebook και το myspace και μετά να υπερηφανεύεσαι σαν παγώνι ότι έκανες το σωστό τε καγαθό. Γιατί δεν το έκανες. Μια τρύπα στο νερό έκανες φουκαρά μου. Γιατί ευαγγελίζεσαι ότι είσαι υπέρμαχος του διαδικτύου και της τεχνολογίας και στην πραγματικότητα χάφτεις αμάσητο ό,τι βρεις κάθε πρωί στο inbox σου. Γιατί δεν διπλοτσεκάρεις την εγκυρότητα ή όχι μιας είδησης μέσω του τόσο χρήσιμου ρημαδιού που λέγεται google και βάζεις την υπογραφή σου φαρδιά πλατειά πάνω σε κάτι, νομίζοντας ότι έχεις επιτελέσει το χρέος σου (κυρίως) απέναντι στην συνείδησή σου και (δευτερευόντως) απέναντι στην ανθρωπότητα.
Να σου πω όμως τα δυο κακά νέα; Α. η ανθρωπότητα δεν δίνει δεκάρα για τα φιλοζωικά σου αισθήματα. Και β. αυτό για το οποίο «παλεύεις» (από την άνετη καρέκλα όπου είναι βυθισμένος ο πελώριος από το αντιοικολογικό φαγητό κώλος σου) δεν συνέβη καν. ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ.
Το μήνυμα που πήρα έλεγε το εξής : «Tο 2007, ο Guillermo Vargas Habacuc, ένας ξεφτιλισμένος 'καλλιτέχνης', πήρε ένα αδέσποτο σκυλί, το έδεσε με ένα κοντό σχοινί στον τοίχο μιας Γκαλερί 'τέχνης' και το άφησε να πεθάνει αργά από την πείνα και τη δίψα. Για αρκετές μέρες, ο δημιουργός αυτής της απίστευτης βαρβαρότητας και οι επισκέπτες αυτής της Γκαλερί 'τέχνης' στάθηκαν απαθείς θεατές της αγωνίας του δύστυχου ζώου, μέχρι που τελικά πέθανε από την εξάντληση αφού πρώτα βίωσε μια επίπονη, παράλογη και αδιανόητη δοκιμασία».
Όλοι μου τα «έσπασαν» κανονικά με τον καλλιτέχνη, βρίζοντάς τον και αποκαλώντας τον με επιθετικούς προσδιορισμούς γηπεδικού χαρακτήρα και διαστροφικής σεξουαλικής φύσεως. Έκανα αναζήτηση στους New York Times και το Associated Ρress και δεν βρήκα απολύτως τίποτα. Ή σχεδόν τίποτα. Έβαλα και μια φίλη μου να με βοηθήσει μεταφράζοντας μου κάποια ισπανικά και πάλι κι εκείνη ισχυρίστηκε ότι όλα τα ισπανόφωνα site δεν αναφέρουν τίποτα περί βασανισμού του ζώου. Μόνο ο, πάντα ψύχραιμος, Guardian έγραψε ένα μικρό κομμάτι για το θέμα, απαξιώνοντας το εν τη γενέσει του, χωρίς να ρίξει λάδι στη φωτιά ή να αφιερώσει, δήθεν αγανακτισμένο, ολόκληρες σελίδες στην είδηση όπως οι εγχώριοι δημοσιογράφοι-παντογνώστες που δεν ξέρουν ούτε καν να πατήσουν το κουμπί «search» στο ιντερνέτ.
Εδώ το κομμάτι της Guardian.
Εδώ οι έλληνες αγανακτισμένοι δημοσιογράφοι.
Η αλήθεια είναι μια: το σκυλί ΠΟΤΕ δεν βασανίστηκε,
ούτε πέθανε αβοήθητο, ούτε κακόπαθε. Αντιθέτως, ο ίδιος ο καλλιτέχνης το τάιζε
και κατόπιν το ζωάκι ελευθερώθηκε. Στο παρακάτω site θα τα διαβάσετε όλα.
Και τέλος πάντων δεν ξέρω τι είναι πιο «δημοκρατικό»:
Το να βάζεις ένα σκυλί σε μια γκαλερί, έστω και δεμένο (ενώ το να έχεις στο μπαλκόνι σου ένα Husky Αλάσκας το καλοκαίρι σε θερμοκρασίες 35 βαθμών, ανατρέποντας το DNA του ζώου, είναι σαφώς πιο φιλοζωικό!) θέλοντας συμβολικά να αναδείξεις την απάθεια των ανθρώπων απέναντι στα αδέσποτα του δρόμου (τα οποία συνήθως κλωτσάς με βία όταν σε πλησιάζουν);
Ή μήπως να βγαίνεις μετά ως τιμητής των ζώων και νταβατζής της έννομης ανθρωπιστικής τάξης, βρίζοντας τη μάνα του καλλιτέχνη και απαιτώντας να τον κρεμάσουνε δημόσια; Να βρίζεις αγανακτισμένος προς πάσα κατεύθυνση (τον καλλιτέχνη, την πολιτεία, την Εκάλη, το Καστρί) ή να είσαι 1000% σίγουρος για ό,τι σου πλασάρουν ώστε να μην είσαι ΘΥΜΑ;
Συνεχίστε να τρώτε το κουτόχορτο. Βάλτε και λίγο λεμόνι από πάνω. Είναι πιο νόστιμο.
