Όπως και η δικιά μας, έτσι και η δεξιά κυβέρνηση του Σαρκοζί στη Γαλλία προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα με το ασφαλιστικό, κάτι που είχε υποσχεθεί πριν από τις εκλογές. Και στη Γαλλία, όπως και σ' εμάς, οι κινήσεις του συναντούν την αποφασιστική αντίδραση των κλάδων που πλήττονται, οι οποίοι απεργούν.
Αντίθετα με εμάς, όμως, στη Γαλλία ο λαός δεν υποστηρίζει τους απεργούς. Υποστηρίζει τον Σαρκοζί. Την περασμένη Κυριακή έγινε ακόμα και διαδήλωση κατά των απεργών που είχαν παραλύσει τους σιδηρόδρομους της χώρας. Ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει ότι τόσο οι σημερινές όσο και οι επόμενες γενιές θα αντιμετωπίσουν σοβαρό πρόβλημα, και ότι τα ασφαλιστικά ταμεία πάνε ολοταχώς για φούντο, και εξέλεξε τον Σαρκοζί για να λύσει το θέμα, με λύσεις αναπόφευκτα επώδυνες. Δεν είναι ότι ξαφνικά έγιναν δεξιοί οι Γάλλοι: Ήξεραν ότι αν εκλέξουν την άλλη, οι σοσιαλιστές δεν θα τολμούσαν ποτέ να πάρουν μέτρα που θα έμοιαζαν αντιλαϊκά, όσο απαραίτητα κι αν ήταν. Τον σιχαίνονται το Σαρκοζί. Αλλά τους είναι απαραίτητος.
Ο Σαρκοζί είναι αντιπαθής με τον τρόπο που είναι αντιπαθείς όλοι οι δεξιοί: Κολλημένος με το χρήμα, απόλυτος και με μια υπόγεια απέχθεια για τα λαϊκά στρώματα την οποία υποπτεύεσαι, ακόμα κι αν δεν υπάρχει.
Εννοείται ότι τον αντιπαθείς το Σαρκοζί -όπως αντιπαθούσες τη Θάτσερ, όπως αντιπαθείς όλους του Αμερικανούς Προέδρους. Η δουλειά του Προέδρου, όμως, δεν είναι να είναι συμπαθής -είναι να κάνει τη δουλειά. Κι όσο λιγότερες φανφαρονιές και δημόσιες σχέσεις και λαϊκισμούς και ζεϊμπεκιές ρίχνει, τόσο το καλύτερο.
Το θέμα του ασφαλιστικού δεν είναι προσωπικό ή κομματικό. Το ότι μια αριστερή/λαϊκιστική κυβέρνηση δεν θα τολμούσε να το αγγίξει δεν είναι ψόγος για τη δεξιά κυβέρνηση που "τολμά". Το θέμα είναι εθνικό. Οι Γάλλοι ξέρουν ότι το χτένι έχει πιάσει τον κόμπο και τον πάει βόλτα, και είναι αποφασισμένοι να στηρίξουν ραγδαίες λυσεις από μια αντιπαθητική κυβέρνηση για να πάψει να υπάρχει το πρόβλημα.
Οι Έλληνες δεν είναι ακόμα έτοιμοι να κάνουν κάτι τέτοιο. Εξακολουθούν να καταπίνουν τις αντιπολιτευτικές κορώνες των εφημερίδων και των καναλιών αμάσητες, και να συμπαρίστανται στωικά στον αγώνα όλων των θιγμένων, όσο "ρετιρέ" κι αν είναι, για τη διατήρηση των κεκτημένων τους. Και είναι κρίμα, γιατί ο χρόνος και στη δική μας περίπτωση έχει σχεδόν τελειώσει.
