Τη φοβόμαστε την αλλαγή. Την τρέμουμε. Ακόμα κι αν η κατάσταση είναι σκατά, προτιμάμε να αντιμετωπίζουμε τα συμπτώματα της σκατοσύνης, όταν αυτά εμφανίζονται, και όχι τα αίτιά τους.
Δεν μας πειράζει το γεγονός ότι μερικές χιλιάδες άνθρωποι σε μια περιοχή της χώρας κουβαλάνε Καλάσνικοφ. Στην Ελλάδα η οπλοφορία είναι παράνομη, αλλά ο νόμος δεν εφαρμόζεται, και χαμογελαστοί πολιτικοί βαράνε κουμπουριές στους γάμους των ψηφοφόρων, φορώντας το άλλοθι της παράδοσης.
Ωραίο πράγμα η παράδοση. Συνώνυμο του "πρέπει να μείνουν όλα ακριβώς όπως είναι".
Τις τελευταίες μέρες βλέπουμε το δράμα στην Κρήτη, όπου πολίτες επιτέθηκαν σε αστυνομικούς, και όλα τα δραματικά που ξανάρχονται στην επιφάνεια για την κατάσταση που επικρατεί σε περιοχές του όμορφου νησιού.
Τίποτα δεν θα αλλάξει.
Η αστυνομία θα κάνει κάποιες εφόδους για τα μάτια του κόσμου, κι όταν το θέμα ξεχαστεί απ' τα κανάλια οι φυτείες θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν κάτω απ' τον υπέροχο Κρητικό ήλιο, και οι πολιτικοί θα συνεχίζουν να πυροβολάνε σε γάμους και βαφτίσια.
Τα Ζωνιανά δεν είναι η δική μας Σικελία. Μπορεί να λειτουργούν ως κράτος εν κράτει, αλλά τουλάχιστον δεν έχουν επεκτατικές βλέψεις. Δεν θέλουν να απλώσουν τα εγκληματικά τους πλοκάμια σε όλη την Ελλάδα. Δείχνουν όμως, νομίζω, μέσα στην υπερβολή του εξωφρενικού, μερικά χαρακτηριστικά της ελληνικής παθογένειας: Τον σταρχιδισμό, τον εγωισμό, την παρανοϊκή φιλαυτία, κι αυτό που βαυκαλιζόμενοι αποκαλούμε "ελεύθερο πνεύμα", το οποίο στην πραγματικότητα είναι ένας μικρός, προσωπικός, αλλά έντονος έμφυτος φασισμός.
