1. Δεν δέχονται το ευρώ στα μαγαζιά!
Αυτό είναι γελοίο. Σε δυόμισι μήνες η Κύπρος θα έχει επισήμως νέο νόμισμα, και σε όλα τα μαγαζιά αναγράφονται διπλές τιμές, όπως είχε γίνει και σε εμάς στα τέλη του 2001. Τα ίδια τα μαγαζιά, όμως, δεν δέχονται ευρώ. Θα μου πεις, γιατί να δεχτούν, αφού ούτε σε εμάς δέχονταν πριν την 1/1. Η διαφορά είναι ότι τότε το ευρώ δεν υπήρχε ως νόμισμα, έκανε μόλις το δειλό του ντεμπούτο. Ενώ τώρα υπάρχει, δόξα την ΕΕ, και υπάρχει στις τσέπες άπειρων ταξιδιωτών/πελατών που φτάνουν στο νησί. Την ώρα που χώρες όπως η Τουρκία και η Βουλγαρία δέχονται σε μεγάλο βαθμό το ευρώ κανονικότατα (παρ' όλο που η δεύτερη θα το αποκτήσει καλώς εχόντων των πραγμάτων το 2010, και η πρώτη μάλλον ποτέ), είναι αδιανόητο για έναν τουριστικό προορισμό όπως η Κύπρος (που θα το έχει υποχρεωτικά σε 80 μέρες!) να μην το χρησιμοποιεί!
2. Οδηγούν ανάποδα!
Αυτή η Αγγλο-εμμονή τους είναι εν πολλοίς άκακη (αν και δεν ξέρει πού να κοιτάξει ο μή-Αγγλοσάξων τουρίστας για να περάσει το δρόμο), αλλά ενοχλητική για εμάς που πιστεύουμε ότι ταξιδεύουμε σε ένα λίγο-πιο-μακρινό ελληνικό νησί. Και προσγειωνόμαστε απότομα όταν πάμε να βάλουμε το φορτιστή στην πρίζα.
3. Είναι πλούσιοι!
Αυτό δεν είναι αρνητικό βέβαια. Επισκέφθηκα τα επίσημα εγκαίνια του εντυπωσιακού νέου Public στο ολοκαίνουριο Mall of Cyprus της Λευκωσίας (ο λόγος του ταξιδιού), το οποίο είναι δίπλα στο ΙΚΕΑ, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από το Mall της Αθήνας (είναι λίγο μικρότερο, αλλά τα καταστήματά του είναι τεράστια) και έμαθα ότι το traffic προς το μέρος του έχει δημιουργήσει πρόβλημα στην πρόσβαση στο Νοσοκομείο εκεί κοντά. Οι Κύπριοι είναι ευκατάστατοι, κι αυτό έχει συνέπειες που μου έκαναν μεγάλη εντύπωση. Πρώτον, στις υπηρεσίες δουλεύουν ελάχιστοι Κύπριοι. Σερβιτόροι, πωλητές, μπουφετζήδες (μοιάζουν να) είναι στην πλειοψηφία τους ξένοι. Έλληνες επιχειρηματίες δυσκολεύονται πάρα πολύ να βρουν προσωπικό. Γιατί οι ντόπιοι δεν έχουν και πολλή ανάγκη να δουλέψουν, λόγω των εισοδημάτων τους κυρίως απ' τον τουρισμό. "Τι; Θα δουλεύουμε Σάββατο;" λένε οι υποψήφιοι. "Εγώ δεν δουλεύω Σάββατο. Άστο". Επίσης δεν δουλεύουν απογεύματα Δευτέρας, Τετάρτης και Παρασκευής, και τα μεσημέρια κοιμούνται. Παράλληλα, οι τιμές στα περισσότερα προϊόντα είναι ακριβότερες από την Αθήνα. Καφές στα Starbucks που στην Ελλάδα κάνει 3.60, στη Λευκωσία κάνει 4.10 ευρώ. Φυσικά, δεν μπορείς να τον αγοράσεις με ευρώ.
4. Η πρώτη τους είδηση είναι ένα τροχαίο με ένα (αριθ.: 1) θύμα!
Όπως και να το κάνουμε, είναι μια χώρα με τα 2/3 του πληθυσμού της Θεσσαλονίκης. Βλέποντας ειδήσεις εύκολα συνειδητοποιείς ότι ο μικρόκοσμός της είναι, όπως και να το κάνουμε, πολύ μικρός. Η τέταρτη είδηση στο ίδιο δελτίο μιλούσε για έναν δεκαεξάχρονο που έκλεψε 20 λίρες από περίπτερο.
5. (το αναμενόμενο). Η πρωτεύουσά τους είναι χωρισμένη στη μέση.
Το να βλέπεις τον πεζόδρομο της οδού Λήδρας να καταλήγει σε ένα τείχος από πλαστικό με ένα φρουρό μπάστακα δίπλα, είναι ένα θέαμα που εξοργίζει και τον πιο άσχετο, τον πιο απολιτίκ επισκέπτη. Είναι ξεφτίλα στην εποχή μας να υπάρχει αυτό το αίσχος. Από την άλλη, είναι και επιλογή.
Δεν μπορείς να πεις σε ένα λαό "να πιστεύεις αυτό" ή "να δεχτείς εκείνο" από την καρεκλίτσα σου 1000 χιλιόμετρα μακριά (ειδικά όταν είσαι πολίτης της χώρας που προκάλεσε με χυδαίο και βάναυσο τρόπο το πρόβλημα). Οι Κύπριοι έχουν μια θέση σαφή και γνωστή: Ενοποιημένη Κύπρος γι' αυτούς σημαίνει Κύπρος χωρίς Τούρκους. Κανένας συμβιβασμός. Δεν θέλουν ενοποιηθούν με τους φτωχούς, αμόρφωτους αποπάνω. Προτιμούν να μείνει το νησί χωρισμένο (κι αυτό είναι κάτι που άκουσα περισσότερες από μία φορές) παρά αυτό.
Δικαίωμά τους είναι, δεν μπορεί να τους πει κανένας τίποτα, χώρα τους είναι, ότι θέλουν κάνουν.
Μήπως όμως θα έπρεπε, έχοντας αυτό ως δεδομένο, να μην παρουσιάζουν στον υπόλοιπο κόσμο τη συνέχιση της διχοτόμησης ως τραγωδία για την οποία δεν φταίνε;
Λέω εγώ τώρα.
