Την 25η Μαρτίου του 1821, όπως λέει κι ο Σκάι, δεν έγινε απολύτως τίποτα. Ούτε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός σήκωσε κανένα λάβαρο ούτε καμιά επανάσταση ξεκίνησε. Εκτός από το ό,τι γιόρταζαν οι Βαγγέληδες, ήταν μια απλή μέρα. Ακριβώς 190 χρόνια μετά όμως κάτι πολύ σημαντικό θα γίνει: Μια Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία θα συζητηθεί η κρίση χρέους των πιο ευάλωτων χωρών της ηπείρου και στην οποία κεντρικό ρόλο –και πολύ άγχος– θα έχει το μαύρο πρόβατο, ο σκράπας του τελευταίου θρανίου, το τούβλο, ο χειρότερος μαθητής της τάξης: Η Ελλάδα.

 

Θα δώσει εγγυήσεις η Μέρκελ; Θα καθησυχαστούν οι αγορές; Θα υπάρχουμε τη Δευτέρα 28 Μαρτίου; Και, τελικά, πώς θα θυμούνται την 25η Μαρτίου του 2011 οι Έλληνες του 2201; Τι θα λένε τότε τα ντοκιμαντέρ; (Ακόμα, μια και αναρωτιόμαστε: Θα υπάρχουν ακόμα Έλληνες; Θα έχουν ξανακερδίσει Euro;)

 

Καυτά ερωτήματα. Κάποια από αυτά σύντομα θα απαντηθούν, αλλά υπάρχει κάτι σημαντικό που πρέπει να ξέρεις: Μπορεί να μην έχει σημασία. Εμείς που τα ζούμε όλα αυτά τώρα έχουμε μπλέξει άσχημα. Το τι θα γίνει την 25η Μαρτίου πιο πολύ θα κρίνει το πώς θα φάμε το αγγούρι: Γρήγορα και απότομα ή πιο αργά και λιγότερο επώδυνα; Το σίγουρο είναι ότι το αγγούρι δεν το γλιτώνουμε. Και το αγγούρι είναι η χρεοκοπία. Η πτώχευση. Το τέλος.

 

Φυσικά, φταίει το ΔΝΤ. Γενικά το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα, και δεν το λέω ειρωνικά. Όπου πάει, σπέρνει πανικό και χάος. Πράγμα αναπόφευκτο: Ένα μάτσο τεχνοκράτες είναι, αυτήν τη δουλειά κάνουν, πάνε στις μπανανίες και εφαρμόζουν βασικά οικονομικά του τύπου «να εισπράττετε περισσότερα απΆ όσα ξοδεύετε ή, έστω, όχι πολύ λιγότερα», πράγματα αυτονόητα για πιο προηγμένες κοινωνίες αλλά ακόμα αδόκιμα σε χώρες όπου οι νοσταλγοί του Στάλιν είναι μια υπολογίσιμη πολιτική δύναμη. Στον ένα χρόνο που έχουμε το ΔΝΤ και τους Ευρωπαίους να πηγαινοέρχονται και να μας πρήζουν, έγινε σαφές το εξής: Έχουν αποτύχει ήδη. Η πρόθεση σωστή ήταν: Να περιοριστούν οι κρατικές σπατάλες και να αλλάξουν στραβά που διαιωνίζονταν εις βάρος της εθνικής οικονομίας. Αλλά τα μέτρα που έχουν επιβληθεί κι αυτά που θα εξακολουθήσουν να επιβάλλονται έχει αποδειχτεί ότι δε βελτιώνουν τίποτα, αντίθετα γραπώνουν το ημιθανές κορμί της οικονομίας μας, το πεταμένο στο χαντάκι, το αιμόφυρτο, και το πλακώνουν στα μπουνίδια.

 

Ο ένας λόγος είναι ότι τα μέτρα του ΔΝΤ σφίγγουν τη στρόφιγγα κυρίως στο μόνο κομμάτι της κοινωνίας που ως τώρα πλήρωνε. Αν δεν το Άχεις πάρει χαμπάρι, η Ελλάδα υπάρχει ως κράτος κι έχεις φως στο σπίτι σου και δρόμο να παρκάρεις το αυτοκίνητο επειδή τέσσερις στους δέκα Έλληνες πληρώνουν φόρους. Αυτοί οι τέσσερις πληρώνουν επειδή δεν μπορούν να μην πληρώσουν – είναι κάποιοι ελεύθεροι επαγγελματίες, πολλοί επιχειρηματίες, όλοι οι μισθωτοί και όλοι οι συνταξιούχοι. Οι υπόλοιποι Έλληνες δεν πληρώνουν επειδή μπορούν. Το κράτος δεν μπορεί να τους ελέγξει γιατί δεν έχει πόρους για να δημιουργήσει ελεγκτικούς μηχανισμούς και γιατί μέχρι πολύ πρόσφατα δεν καιγόταν και πάρα πολύ να κάνει πράγματα δυσάρεστα για τους ψηφοφόρους. Επίσης, υπάρχει εκτεταμένη διαφθορά στους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Οπότε πού να τρέχει το ΔΝΤ να μπλέκει με εφοριακούς και φοροφυγάδες και τα λοιπά, κάτσε να πάρουμε απΆ τα συνήθη, από εκεί που υπάρχει μηχανισμός εισροής χρήματος που κάπως, κουτσά στραβά, λειτουργεί. ΠάρΆ τον ΦΠΑ, πάρΆ την κάτω την κατανάλωση, να σου τα λουκέτα στις επιχειρήσεις. Πάμε παρακάτω.

 

Ο άλλος λόγος που το ΔΝΤ απέτυχε είναι ότι οι μεταρρυθμίσεις που γίνονται γίνονται με τον παραδοσιακό ελληνικό τρόπο του πασαλείμματος και υπό την πίεση του φωνακλάδικου όχλου και του Ελληναρά που του πειράζουν τα κεκτημένα. Ας δούμε αυτές τις δύο συγγενείς μα ξέχωρες κατηγορίες:

 

Η πρώτη κατηγορία περιλαμβάνει αυτό το συρφετό των κοκορόμυαλων ψευτοεπαναστατών που αυτοπροσδιορίζονται μόνο από τα πράγματα που μισούν. Τους βλέπεις να διαδηλώνουν όπου υπάρχει κάμερα με τη ζέση της ιδεοληψίας και το φανατισμό της αφασίας. Για κάποιον περίεργο λόγο, τα Μέσα τους λατρεύουν (παρόλο που υποτίθεται πως εκείνοι τα μισούν), γιΆ αυτό πάντα βρίσκουν κάμερες και μικρόφωνα για να τα λένε. Μάλλον φταίει το ότι η ιδεολογία τους είναι ξεκάθαρη και εύληπτη («κατά» σε όλα), χωρίς εναλλακτικές προτάσεις, στέρεα επιχειρήματα, γνώση του πραγματικού κόσμου και άλλα μπουρδουκλωμένα και αντιτηλεοπτικά. ΓιΆ αυτό το γυαλί τούς λατρεύει.

 

Η άλλη κατηγορία είναι οι βολεμένοι που πάνε να τους πειράξουν τα κεκτημένα. Πας δηλαδή να πειράξεις το φορτηγατζή που, στην πράξη, κλέβει το κράτος (δηλαδή εσένα που διαβάζεις, βάζει το χέρι στην τσέπη σου και σου παίρνει τα λεφτά) εδώ και σαράντα χρόνια; Δε θα πει έτσι απλά «Εντάξει, πολύ χαρήκαμε, τέλος το πάρτι» και θα δεχτεί την επιστροφή στη νομιμότητα. Θα γυρίσει το σύμπαν ανάποδα από τις φωνές. Και η πολιτική εξουσία, όπως γίνεται πάντα, θα κάνει πίσω και θα περάσει τελικά ένα νόμο-τροπολογία της συμφοράς που δε θα αλλάζει τίποτα για να μένουν όλοι ευχαριστημένοι και να χάνουν όλοι εξίσου, εκτός από αυτούς που φωνάζουν περισσότερο. Οπότε, μΆ αυτά ως δεδομένα, τα μέτρα του ΔΝΤ και της ΕΕ ξεζουμίζουν αυτούς που πλήρωναν ήδη. Τα κλειστά επαγγέλματα και οι απανταχού ΟΣΕ (800 εκατ. το χρόνο χασούρα, θυμήσου) εξακολουθούν να βασιλεύουν, ενώ οι μεταρρυθμίσεις που θα έκαναν την ελληνική οικονομία να εκσυγχρονιστεί και να μη γινόμαστε αφιέρωμα στα γερμανικά περιοδικά για να μας κοροϊδεύουν οι Χανς και οι Λιζελότες απΆ το Ντίσελντορφ, γίνονται με νερόβραστο τρόπο ή δε γίνονται καθόλου.

 

Και ερχόμαστε στο σημείο αυτό του κειμένου όπου θα πούμε τι μπορεί να γίνει για να βγούμε από την κρίση και να σωθούμε και όλα να πάνε καλά και να τα θυμόμαστε και να γελάμε, και το 2201 να μας επικαλούνται οι απόγονοί μας με θαυμασμό, σαν Κολοκοτρώνηδες 2.0:

 

Τίποτα.

 

Τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Δεν υπάρχει καμία λύση. Δεν υπάρχουν λεφτά.ΜΆ αυτά τα μέτρα δε θα βρεθούν λεφτά. Δεν πρόκειται να βρεις πετρέλαιο σκάβοντας τον κήπο για να φυτέψεις παντζάρια. Δε θα αλλάξουν ξαφνικά οι Έλληνες πολίτες μυαλά. Δε θα μας χαρίσουν οι ξένοι δισ. Και που μας την επιμήκυναν την αποπληρωμή, κι ακόμα κι αν την επιμηκύνουν κι άλλο, και στα 20 χρόνια να την πάνε, και δανειοβιάγκρα να το ταΐσουν το δάνειο στις 25 του Μάρτη, το πρόβλημα δε λύνεται. Η οικονομία δε σώζεται. Δε θα βγούμε από την ύφεση. Τα μέτρα θα συνεχίσουν να στραγγαλίζουν οτιδήποτε λειτουργεί αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα, οι επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να κλείνουν, κανείς δε θα καταναλώνει, κανείς δε θα παράγει, κανείς δε θα βρίσκει δουλειά, κάποια στιγμή θα μας πετάξουν κι έξω απΆ το ευρώ πριν τους πάρουμε όλους μαζί μας στον πάτο, οπότε να σου ο υπερπληθωρισμός, καλημέρα, ακραία φτώχεια, αντίο, πρώτε κόσμε, καλώς σε βρήκαμε, τρίτε.

 

Σου φαίνεται ακραίο σενάριο; Ακραία απαισιόδοξο; Πες μου εσύ ένα εναλλακτικό. Εξήγησέ μου σε ορίζοντα πενταετίας τι μαγικό θα γίνει και θα σωθούμε. Τίποτα, ε;

 

Δεν το λέμε αυτό το σενάριο, δεν το συζητάμε και πολύ μεταξύ μας, αφενός για να μην το γρουσουζέψουμε, αφετέρου γιατί η άρνηση είναι πάντα ένα βολικό όπλο όταν έχεις να αντιμετωπίσεις το τέλος του κόσμου. Κι όχι τίποτα άλλο: Την 25η Μαρτίου του 2011 βγαίνει και το iPad 2. Κι αυτό θα πει ελληνικό δράμα: Δε θα Άχουμε λεφτά να το πάρουμε.

 

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Nitro που κυκλοφορεί.

 

Διάβασε όσα έχω γράψει για την κρίση μαζεμένα σε μία σελίδα εδώ.