Δεν είναι μόνο τα ουρλιαχτά των (τρόπος του λέγειν) εργαζομένων στο γραφείο του σαστισμένου, τρομαγμένου διευθυντή της ΔΕΗ, δηλαδή του (τρόπος του λέγειν) αφεντικού τους. Δεν είναι η αισθητική της εικόνας, ο πολιτισμός του ήχου. Δεν είναι καν το θέμα συζήτησης (γιατί έγινε διοικητικό συμβούλιο χωρίς να τους καλέσουν ή κάτι τέτοιο, δε βγάζεις άκρη από τα κρωξίματα).

 

Είναι ότι το βίντεο το τράβηξαν και το ανέβασαν στο YouTube οι ίδιοι οι συνδικαλιστές, περήφανοι για το αγωνιστικό τους ταμπεραμέντο. Enjoy:

 

Οπότε αν θες τη διαχωριστική γραμμή, νάτη, ανάγλυφη. Δείξε αυτό το βίντεο σε οποιονδήποτε και αμέσως θα καταλάβεις. Από τη μια θα έχεις αυτούς που λένε "καλά λένε τα παιδιά, που μας έχει η πλουτοκρατία και ξεζουμίζει τον εργαζόμενο, κλέφτες!". Από την άλλη θα έχεις τους άλλους, που δεν θα λένε τίποτα, μόνο θα σκέφτονται "Θεέ μου τί βλέπουνε τα μάτια αυτή τη στιγμή, τι υπάρχει εκεί έξω, σε τί κόσμο ζω".

 

Αυτές είναι οι δυο κατηγορίες, δεν υπάρχουν άλλες. Και για το πως είναι η Ελλάδα σήμερα, μόνο η μία φταίει.