Είμαι σίγουρος ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως το κρυφό σχολειό, όπου πήγαιναν τα παιδάκια και άκουγαν το σοφό παππούλη και το φεγγαράκι έφεγγε λαμπρό και ο Ελληνισμός ετοιμαζόταν υπόγεια για να επαναστατήσει 400 χρόνια αργότερα και να τον σώσουν οι ξένες δυνάμεις, υπήρχε πραγματικά. Αλλά δεν είναι μόνο αυτοί που χάρηκαν για την απόσυρση του βιβλίου της 6ης Δημοτικού από τα σχολεία. 

Εδώ επιτρέψτε μου να πω ότι δεν είμαι "υπέρ" ή "κατά" του συγκεκριμένου βιβλίου ή, τουλάχιστον, ότι η γνώμη μου δεν έχει καμία σημασία απολύτως. Αυτό που έχει σημασία είναι το ότι κουβεντιάζουμε το αν το βιβλίο υπήρξε ακριβές ή όχι, το αν η Ιστορία είναι όπως την έγραψαν αυτοί εδώ, ή όπως την είχαν γράψει άλλοι.

Αν η Ιστορία είναι θέμα συζήτησης, τότε εξ' ορισμού δεν υπάρχει αυτό που αποκαλούμε αντικειμενική αλήθεια, όσον αφορά πράγματα που έγιναν πολύ παλιά τουλάχιστον.  

Επομένως, η Ιστορία γίνεται θέμα γνώμης και σε μια δημοκρατία η γνώμη της πλειοψηφίας είναι αυτή που μετράει.

Συνεπώς, το βιβλίο της Στ' Δημοτικού όπως και κάθε τάξης του Δημοτικού πρέπει να γράφει μέσα όχι αυτά που έγιναν πραγματικά (αφού δεν υπάρχει αντικειμενική ιστορική αλήθεια) αλλά αυτά που θέλουμε να γράφει.

Μην κοροϊδευόμαστε, αυτό γίνεται λίγο πολύ σε όλες τις χώρες του κόσμου.

Το πρόβλημα είναι, πόση σάλτσα θέλουμε να βάλουμε μέσα στα βιβλία της Ιστορίας.

Ο κανόνας φαίνεται ότι είναι: Όσο πιο καθυστερημένη η χώρα, τόσο περισσότερη η σάλτσα.

Οι Γερμανοί, ας πούμε, δεν έχουν πρόβλημα να γράψουν στα βιβλία τους τις θηριωδίες των παππούδων τους με το νι και με το σίγμα, αλλά οι Τούρκοι αρνούνται ότι η γενοκτονία των Αρμενίων συνέβη ποτέ. 

Είναι λογικό: Όταν μια χώρα είναι φτωχιά και οι κάτοικοί της αμόρφωτοι, χρειάζεται το ψέμα και η ωραιοποίηση της ιστορίας για να μην πέσει σε κατάθλιψη ο πληθυσμός. Αν μια χώρα δεν έχει τίποτα να επιδείξει, πρέπει κάτι να επικαλεστεί για να τονώσει την αυτοπεποίθησή του ο κόσμος και, μοιραία, στρέφεται στο παρελθόν. Κι αν και το παρελθόν δεν είναι και πολύ σπουδαίο, ε, το ωραιοποιεί λιγάκι, τονίζει μερικά πράγματα περισσότερο από όσο θα έπρεπε, αφήνει κάποια άλλα να ξεχαστούν, και φτάνει σε μια Ιστορία λαμπρή σαν το φεγγαράκι, να τη διαβάζουν τα παιδάκια και να μεγαλώνουν περήφανα. 

Δεν ξέρω αν ήταν "συνωστισμός" ή "σφαγή" αυτό που έγινε στη Σμύρνη, ξέρω όμως ότι σίγουρα ήταν το αποτέλεσμα της άτακτης υποχώρησης του Ελληνικού Στρατού, που είχε επιτεθεί στην Τουρκία. Αυτό είχε γίνει: Ξεκινήσαμε έναν απρόκλητο πόλεμο για να τους πάρουμε τα σώβρακα, μας απέκρουσαν, μας πήρανε κι αυτά που είχαμε και μας πέταξαν στη θάλασσα. Για να μην αρχίσω να υποθέτω τι θα γινόταν στο ανάποδο σενάριο, αν θα είχαμε "συνωστισμό" ή "σφαγή" στο λιμάνι της Χίου και λοιπά, ας περιοριστώ στο εύκολο συμπέρασμα: Και σ' αυτή την περίπτωση, όπως και στην ήττα στην Κύπρο το 1974, και στην ξενόφερτη επανάσταση του 1821, και σε όλα τα σημαντικά γεγονότα της πρόσφατης και όχι-και-τόσο-πρόσφατης ιστορίας μας, συνηθίζουμε να διδάσκουμε στα παιδιά μας ψέματα. 

Κι αν όχι ψέματα, "σάλτσες". 

Η πρώτη φορά που πραγματικά θύμωσα με τις χοντρές μαλακίες που μας διδάσκουν στο σχολείο, ήταν σε μια αρκετά προχωρημένη τάξη, όταν αναφέρθηκε κάποια στιγμή ένας πόλεμος για τον οποίο δεν ξαναείχαμε ακούσει ποτέ και πουθενά, ο "πόλεμος του 1897", και στον οποίο το βιβλίο αφιέρωνε δύο (αριθ: 2) γραμμές στο ύφος: "ήταν μια ατυχής στιγμή στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας την οποία έχουμε αφήσει πίσω μας". Όπως έμαθα πολύ αργότερα, ήταν άλλος ένας επιθετικός πόλεμος που ξεκίνησε η Ελλάδα εναντίον της Τουρκίας, και άλλος ένας που έχασε. Αυτό, ως παιδάκι, δεν το ήξερα. Ο δάσκαλος όμως το ήξερε. Αυτός που έγραψε το γαμοβιβλίο, κι αυτοί που το ενέκριναν, το ήξεραν. 

Το πρόβλημα δηλαδή είναι το ότι είμαστε ακόμα μια χώρα φτωχιά με κατοίκους αμόρφωτους, που τη χρειάζονται τη σάλτσα, την έχουν ανάγκη (λέγε με κόμπλεξ) για να νιώσουν καλύτερα με το όχι-και-πολύ-τέλειο παρελθόν τους, με τους όχι-και-πολύ-τέλειους εαυτούς τους. 

Κι εμείς τώρα ξέρουμε (πάνω-κάτω, είπαμε, αντικειμενική αλήθεια δεν υπάρχει) τι συνέβη το '22 και το '74 και το 1897, αλλά συνεχίζουμε να ανεχόμαστε τη διδασκαλία μιας ιστορίας ωραιοποιημένης και ψεύτικης στα παιδιά της επόμενης γενιάς. 

Το βιβλίο της ΣΤ' Δημοτικού αποσύρθηκε καπάκι αμέσως μετά τις εκλογές,  σκοταδιστικές δυνάμεις όπως το ΛΑΟΣ το ΚΚΕ και ο Χριστόδουλος χάρηκαν, το ίδιο και το Πρώτο Θέμα, και γενικά όλοι όσοι είχαν ξιφουλκήσει κατά του βιβλίου. Πόσοι από αυτούς πιστεύουν στα αλήθεια την ωραιοποιημένη έκδοση της ιστορίας που υπερασπίζονται; Εγώ λέω πως είναι λίγοι. Πόσοι είναι οι άλλοι, αυτοί που θέλουν συνειδητά τα πιτσιρίκια να μαθαίνουν μύθους και ψέματα για να γίνουν σίγουρα πατριώτες όταν μεγαλώσουν, γεροί και παντελονάτοι Έλληνες, όπως οι ίδιοι;

Φοβάμαι πως είναι πολύ περισσότεροι. 

Φοβάμαι πως είναι η πλειοψηφία.