Τώρα που έληξε και η απεργία των δημοσιογράφων (εντάξει; κερδίσαμε;), μερικές σκέψεις:

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που κοιτάζουν τους απεργούς και τους διαδηλωτές με απορία. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το καταλάβεις: Κάθε φορά που βλέπεις διαδηλώσεις της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ, του ΠΑΜΕ και άλλων κομματικών ή συνδικαλιστικών φορέων, υπάρχει ο κίνδυνος να πιστέψεις ότι αφΆ ενός υπάρχουν αυτοί που ζητάν τα δίκια τους, κι αφΆ ετέρου οι άλλοι που επίσης επιθυμούν τα ίδια δίκια, αλλά βαριούνται να κατέβουν στους δρόμους (οι καναπεργοί). Πάντως ότι έχουν δίκια αυτό είναι σίγουρο, γιατί δεν μπορεί, για να κατέβηκαν στο δρόμο να φωνάξουν δίκιο θα ΅χουν. Ποιος κάνει τέτοιο ντράβαλο χωρίς να τον πνίγει το δίκιο. Ε;

Ωστόσο υπάρχει και μια άλλη κατηγορία: Αυτή που πιστεύει πως όλοι τούτοι στο δρόμο δεν έχουν καθόλου δίκιο. Και γιΆ αυτό τους κοιτάνε με απορία: Γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν τον τρόπο που σκέφτονται, τί μυαλά κουβαλάνε.

Υπάρχουν, το λοιπόν, άνθρωποι που δεν πιστεύουν ότι δικαιούνται να δουλεύουν σε μια δουλειά μέχρι να πεθάνει το σύμπαν, ότι δεν έχει δικαίωμα να τους κουνήσει κανείς, και ότι πρέπει ντε και καλά να παίρνουν αύξηση τόσο-τα-εκατό κάθε χρόνο, ο κόσμος να χαλάσει. Θέλουν, βέβαια, δικαίωμα στην εργασία, αλλά την ίδια την εργασία θέλουν να την κερδίσουν, την αύξηση θέλουν να την αξίζουν, και συνειδητοποιούν ότι η δουλειά τους δεν είναι ένα κουκούλι προνομίων, ανεξάρτητο με την οικονομία, την πραγματικότητα και τον υπόλοιπο κόσμο. Υπάρχουν άνθρωποι που καταλαβαίνουν πως όταν η εταιρία που τους απασχολούσε κλείσει, θα χάσουν τη δουλειά τους. Πως αν η εταιρία που τους απασχολεί τραβάει ζόρια, μπορεί και να χάσουν τη δουλειά τους, αν δεν είναι αρκετά καλοί ή απαραίτητοι. Και το δέχονται, και έτσι πορεύονται.

Υπάρχουν, για να στο θέσω ως εξής, άνθρωποι που συνειδητοποιούν πως κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να τους χαρίσει τίποτα, και πως ό,τι κάνουν στη ζωή θα πρέπει να το κερδίσουν με τον κόπο τους, μόνοι τους. Υπάρχουν οι απεργοί (και οι καναπεργοί) αλλά υπάρχουν και οι άλλοι, αυτοί που είναι κατά της γκρίνιας, υπέρ της δουλειάς: Ας τους πούμε Υπεργούς.

Σε άλλες χώρες αυτά τα πράγματα είναι αυτονόητα και λυμένα, βεβαίως, κι εκεί κάνουν απεργίες και διαδηλώσεις για πιο ουσιαστικά και χειροπιαστά –και δίκαια- πράγματα (και γιΆ αυτό κάνουν πολύ λιγότερες) κι αν ανήκεις στους Υπεργούς τα ξέρεις αυτά, τα διαβάζεις και σκέφτεσαι «χαίρω πολύ» και «σιγά τις μεγάλες αλήθειες που αποκαλύπτεις ρε φίλε, σε πληρώνουν κιόλας;». Αλλά εδώ στην Ελλάδα, ακόμα κι αν οι Υπεργοί ειναι πλειοψηφία, είναι μια πλειοψηφία σιωπηρή εξΆ ορισμού. Οι φωνακλάδες είναι οι άλλοι. Που κατεβαίνουν σε απεργία επειδή απολύθηκαν υπάλληλοι μιας εφημερίδας που έκλεισε, ή επειδή υπέγραψαν μια σύμβαση περιορισμένου χρόνου και τώρα δεν τους προσλαμβάνουν για παντοτινά.

Στην Ελλάδα ετούτο το φαινόμενο δεν το είχαμε από πάντα. Ιστορικά δεν γκρινιάζαμε τόσο. Ένας λαός που έζησε κατοχή ασφαλώς δεν περίμενε να τον ταΐσει κανένας. Οι επόμενες γενιές, όμως, κάπου αλλοιώθηκαν. Μας πέσανε απότομα τα λεφτά και η δημοκρατία, φταίξανε και οι γονείς οι γαλουχημένοι στην ανέχεια, που μεγάλωσαν τα παιδιά τους να πιστεύουν ότι είναι κάτι μοναδικά πλάσματα στη Γης που τους αξίζουν τα καλύτερα, σίγουρα έφταιξε κι ο Ανδρέας Παπανδρέου (για όλα έφταιξε ο Ανδρέας Παπανδρέου), και νάτα τώρα: Μια ολόκληρη, εξαιρετικά φωνακλάδικη γενιά που πιστεύει βαθιά στον πυρήνα του είναι της πως δικαιούται τα πάντα μόνο και μόνο επειδή υπάρχει.

Το θέμα είναι ότι έχουμε πρόβλημα, η οικονομία μας είναι χρεωκοπημένη, και είτε με τον εύκολο (αύριο θα ξυπνήσουμε με άλλα μυαλά) είτε με το δύσκολο (μια δεκαετία ακραίας φτώχιας) τρόπο αυτό θα αλλάξει. Και, παρ' όλοι που θα ακουστεί πομπώδες, θα το πώ: Την αλλαγή δεν θα τη φέρουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, ούτε αυτοί που σκέφτονται ως τέτοιοι. Θα την φέρουν αυτοί που έχουν όρεξη για δουλειά, ιδέες, φιλοδοξία και πίστη στον εαυτό τους. Αυτοί που θα ντρέπονταν να κάθονται σε ένα γραφείο και να ξύνονται, με μόνη φιλοδοξία να μην τους κόψουν τα επιδόματα. Αυτοί που ζητάνε κάτι καλύτερο από τον εαυτό τους. Οι Υπεργοί.

Και μια και είπαμε για δημοσιογράφους: Φοβάμαι ότι κανένας από τους συνδικαλιστές συναδέλφους μου δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται για το ότι το επάγγελμά μας παγκοσμίως ζει μια ιστορική τεχνολογική αλλαγή –την ίδια ώρα που παγκοσμίως η διαφήμιση βρίσκεται σε κρίση, και η δικιά μας οικονομία έχει πτωχεύσει. Έχω την εντύπωση πως κανείς δεν συνειδητοποιεί ότι το επάγγελμα συρρικνώνεται επειδή αυτή είναι η φυσική πορεία των πραγμάτων. Είναι σαν να έχεις το συνδικάτο πεταλωτών και σαμαράδων να κάνει απεργίες την εποχή που όλοι αρχίζουν να αγοράζουν αυτοκίνητα.

Δες την ομιλία που έδωσα πρόσφατα περί αυτού στο TEDxAthens: