Για τις ταινίες «Χάρι Πότερ» δεν έχεις και πάρα πολλά πράγματα να πεις στον κόσμο. Αν έχεις παρακολουθήσει ως αυτό το σημείο και σου αρέσουν, τότε ξέρεις τι να περιμένεις, ποιοτικά. Αν, δε, έχεις διαβάσει και τα βιβλία, τότε ξέρεις τι να περιμένεις, κυριολεκτικά. «Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου, Μέρος 1» είναι μια ακόμα άκρως ικανοποιητική μεταφορά, το πρώτο μισό του βιβλίου που κλείνει την επική ιστορία του «Αγοριού Που Έζησε».

(Είμαι αρκετά φανατικός της σειράς ώστε να γράφω εκφράσεις σαν το «Αγόρι Που Έζησε».)

Η ιστορία σε αυτό το σημείο, εν συντομία, έχεις ως εξής: Ο Βόλντεμορτ έχει επιστρέψει και δίχως την αντίσταση των δυνάμεων του Καλού υπό την ηγεσία του συγχωρεμένου του Ντάμπλντορ, κάνει τώρα ό,τι γουστάρει στον κόσμο των μάγων. Το Χόγκουαρτς τελεί υπό καθεστώς τρόμου, τώρα με διευθυντή τον Σέβερους Σνέιπ. Ο Χάρι, ο Ρον και η Ερμιόνη ξεκινούν ένα μεγάλο ταξίδι σε αναζήτηση των πεμπτουσιωτών, δηλαδή των αντικειμένων στα οποία έχει κρύψει τα κομμάτια της ψυχής του ο Βόλντεμορτ. Μόνο αφού καταστραφούν αυτά, μπορεί ο Χάρι να αντιμετωπίσει τη Νέμεσή του και να τον στείλει από κει που 'ρθε.

Η ταινία, όντας φυσικά πιστή στο βιβλίο, έχει την ατυχία να κουβαλάει μαζί της μια-δυο κοιλιές που είχε κι εκείνο (γιατί φυσικά κανείς editor στον κόσμο δεν θα ακούμπαγε κείμενο της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, ακόμα κι αν αυτό έπρεπε ίσως να είναι 100 σελίδες πιο μαζεμένο), αλλά στο σύνολό της μας προετοιμάζει ιδανικά για την τελική αναμέτρηση του 2ου μέρους. Η περιπέτεια είναι θεοσκότεινη, και σε σημεία τρομακτική — το καθεστώς φόβου του Βόλντεμορτ έχει αποδοθεί στην εντέλεια. Αυτός είναι ένας κόσμος που πραγματικά έχεις την ανάγκη να τον δεις να γίνεται πιο φωτεινός.

Δεν υπάρχει κλείσιμο, φυσικά. Το φιλμ δεν προσποιείται καν ότι αποτελεί κάτι ολοκληρωμένο. Είναι απλά το πρώτο μισό μιας ιστορίας, και μας αφήνει στην άκρη του καθίσματός μας με ένα μεγάλο cliffhanger λίγο μετά την πιο καθηλωτική και συγκινητική σκηνή. Είναι σίγουρο πως, βλέποντας αυτό το πρώτο μέρος μαζί με το δεύτερο (που έρχεται τον Ιούλιο), θα μοιάζει ακόμα καλύτερο, αλλά, ακόμα κι έτσι, είναι εμπειρία απολαυστική. Ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Γιέιτς έχει προσθέσει λίγα και καλά στοιχεία, και ως αποτέλεσμα έχουν προκύψει οι δύο ωραιότερες σκηνές της ταινίας. (Ο χορός της Ερμιόνης με τον Χάρι είναι ένα καλοδεχούμενο, αν όχι απαραίτητο, διάλειμμα από τη μαυρίλα και την απαισιοδοξία.)

Αρχής γενομένης από τον «Αιχμάλωτο του Αζκαμπάν» (του φοβερού Αλφόνσο Κουαρόν), οι ταινίες Χάρι Πότερ πέρασαν σε ένα νέο επίπεδο. Έγιναν καλύτερες από αυτό που είχαν ανάγκη, ως εμπορικό προϊόν, να είναι. «Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου, Μέρος 1^ο», διατηρούν αυτή την παράδοση, λίγο πριν από το τέλος. Είναι συγκινητικό, είναι συναρπαστικό, είναι έξυπνο και επικό, και όπως πάντα έχει δυο πράγματα να πει περί ανοχής και ηθικής.

Αλλά όταν τελειώνει, θες βασικά να αρχίσει το 2^ο μέρος. Τώρα.