Αν κάνεις ένα βήμα πίσω και προσπαθείς να δεις όσα έχουν γίνει σε τούτη εδώ τη χώρα τους τελευταίους δώδεκα μήνες ψύχραιμα και αποστασιοποιημένα, σαν από τριάντα χρόνια μακριά, ας πούμε, κάπως πιο ουδέτερα και αντικειμενικά, θα διαπιστώσεις δύο πράγματα: Πρώτον, ότι η συγκυρία τούτη είναι μια από τις σημαντικότερες στην ιστορία της Ελλάδας και, εδώ που τα λέμε, της ζωής σου, και, δεύτερον, ότι η «αντίδραση» (αν μπορεί κάποιος να την αποκαλέσει έτσι) του λαού σε ό,τι γίνεται ήταν μια μακρόσυρτη και γεμάτη σημασία σιωπή.

 

Η χώρα εκχώρησε τον έλεγχο της οικονομίας της σε ξένα χέρια (που, όπως έχουμε πει, είναι μαχαίρια) και δεν βγήκε κιχ. Οι άμεσοι θιγόμενοι έκαναν απεργία, ΟΚ. Οι συνδικαλιστικοί φορείς και οι κομματικές οργανώσεις έκαναν πορείες. Μερικές χιλιάδες Έλληνες διαδήλωσαν. Αλλά για κάθε διαδήλωση δέκα χιλιάδων που παρέλυε το κέντρο της Αθήνας, υπήρχαν άλλα 10.990.000 Έλληνες που δεν διαδήλωναν. Αν το καλοσκεφτείς, λίγους μήνες ΜΜ (μετά μνημονίου) δεν κουνιέται φύλλο. Στη ΔΕΘ μίλησε ο πρωθυπουργός, και η σημαντικότερη «πράξη αντίδρασης» από το «λαό» ήταν ένα ιπτάμενο παπούτσι.

 

Τώρα, σΆ αυτό το σημείο της συλλογιστικής είναι πολύ ελκυστικό και εύκολο να βάλεις αυτή την σιωπηρή πλειοψηφία σε ένα σακούλι και να τη χαρακτηρίσεις με οποιονδήποτε τρόπο. Αυτό θα είναι λάθος. Γιατί οι σιωπηρές πλειοψηφίες δεν μπορεί να είναι ποτέ κάτι το ιδεολογικά ενιαίο. Είναι ένα συνονθύλευμα πραγμάτων ετερόκλητων και διαφορετικών. Είναι οι νοικοκυραίοι που δεν θέλουν να ασχολούνται και πολύ ενεργά με τα πράγματα, θέλουν μόνο να βλέπουν το Τούρκικο στην τηλεόραση. Είναι και οι πολιτικοί του καφενέ που έχουν γνώμη και άποψη για όλα αλλά είναι δειλοί, ντροπαλοί ή τεμπέληδες για να την προβάλλουν προς τα έξω ενεργά, είναι κάποιοι που απωθούνται από τις φωνές των παραθύρων και τα ουρλιαχτά των δρόμων και απέχουν, είναι και οι άλλοι που δεν ξέρουν τι είναι το μνημόνιο και νομίζουν ότι ΔΝΤ είναι τραγούδι της ¶λκηστης Πρωτοψάλτη. Όλοι αυτοί, μαζί και χώρια, είναι η συντριπτική σιωπηλή πλειοψηφία των Ελλήνων — η ίδια που στις 22 Απριλίου του 1967 δεν βγήκε στους δρόμους (σου είπα, δεν έχει νόημα να τους βάλεις σε κουτάκια, και η σιωπή τους δεν σημαίνει αυτόματα και την αθωότητά τους), αυτή που τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια ψηφίζει σε ποσοστό 80% τα ίδια δύο κόμματα, τα ίδια δύο ονόματα, και είναι αυτοί που με τη (σιωπηρή) συμπεριφορά τους και με τη (σιωπηρή) ψήφο τους οδήγησαν τη χώρα στην πτώχευση και την τρόικα (που σιωπηρά δέχτηκαν).

 

Στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, όπου έχουν δημοκρατία μερικούς αιώνες παραπάνω και την έχουν μάθει καλύτερα, ένας πολύ διάσημος και δημοφιλής κωμικός ψευτο-αριστερών πεποιθήσεων (από αυτό που εκεί αποκαλούν αριστερά, δηλαδή Ομπάμας), ο Τζον Στιούαρτ, αποφάσισε να απευθυνθεί σΆ αυτή τη σιωπηρή πλειοψηφία (έχουν κι εκεί τέτοια) με έναν πρωτότυπο τρόπο: Την κάλεσε σε διαδήλωση. Είπε σΆ όλους τους εργαζόμενους ή τους άνεργους που δεν ουρλιάζουν σε παράθυρα και δεν ξελαρρυγγιάζονται σε γραφικές εξτρεμιστικές διαμαρτυρίες να μαζευτούν στη Ουάσινγκτον και δηλώσουν την παρουσία τους ειρηνικά. Είναι, ας πούμε, σαν να προσπαθήσεις να μαζέψεις όλους τους Έλληνες που υποφέρουν από τις κινητοποιήσεις των φορτηγατζήδων και τους ρίχνουν Χριστοπαναγίες απο μέσα τους, καθώς περιμένουν κολλημένοι στην κίνηση, και να τους πείσεις να κάνουν μια καθιστική διαμαρτυρία στο Σύνταγμα, χωρίς φωνές και συνθήματα, μόνο με πανό που γράφουν «Πιστεύουμε ότι τα αιτήματά σας είναι άδικα και δεν έχετε το δικαίωμα να επιβαρύνετε τις ζωές μας για να υπερασπίσετε παράνομα και βλαβερά για όλους κεκτημένα. Παρακαλούμε σταματήστε» ή κάτι αντίστοιχα ευγενικό και ειλικρινές.

 

Είναι έτοιμη η αμερικανική σιωπηρή μειοψηφία να αρθρώσει κιχ με τέτοιο τρόπο; Μπορεί - 30 Οκτωβρίου είναι το συλλαλητήριο του Τζον Στιούαρτ, μπες στο rallytorestoresanity.com για να μάθεις περισσότερα. Η ελληνική; Μπα, δύσκολο. Εμάς μας βλέπω να συνεχίζουμε τη μακρά και μακάρια σιωπή μας. Το πολύ πολύ να πετάξουμε κάνα παπούτσι στους φορτηγατζήδες.