02.09.2010 |

Πρέπει να ξεκινήσω λέγοντας ότι είμαι καπνιστής — το είχα κόψει κάνα χρόνο και βάλε, αλλά το άτιμο επιστρέφει πάντα δριμύτερο το καλοκαίρι με τα ποτάκια και τις βουτιές στις παραλίες. Οπότε, γύρισα πίσω σε μια Αθήνα καπνοαπαγόρευσης όντας καπνιστής, ωραία. Το μέτρο δεν με χάλασε, γιατί θα ήταν μια καλή ευκαιρία να το ελαττώσω. Τελικά τι έγινε όμως;
Απολύτως τίποτα. ΟΚ, αρχή είναι ακόμα, αλλά έχει πλάκα να βλέπεις ότι δεν άλλαξε τίποτα απολύτως. Η εξόρμηση ξεκίνησε σε σουβλατζίδικο των Εξαρχείων, όπου φυσικά και καπνίζαμε μετά από τους γύρους που φάγαμε. Αν μη τι άλλο, θα έπρεπε να γίνει υποχρεωτικό ένα τσιγάρο ύστερα από σουβλάκια, για να νιώσει όλη η ανθρωπότητα την απόλυτη ηδονή. ΟΚ, αστειεύομαι, αλλά το θέμα είναι ότι παντού στα Εξάρχεια κάπνιζαν. Στη συνέχεια, σε μια έκθεση στην Τεχνόπολη, ο κόσμος άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο — αλλά στον εξωτερικό χώρο, δεν ξέρω αν θεωρείται βέβαια δημόσιος. Το θέμα είναι ότι το τσιγάρο ακόμα καλά κρατεί, πράγμα που διαπίστωσα αργότερα και σε κλασικό μεζεδοπωλείο, όπου συνόδευε το κρασί.
Το τέλος της βραδιάς απαιτούσε ολίγον barhopping στα μπαράκια του κέντρου, ξέρεις μεταξύ του ευρύτερου εμπορικού τριγώνου Σύνταγμα-Μοναστηράκι-Κολωνάκι. Ναι, σε όλα τα μικρά μπαράκια που κάθε βράδυ τιγκάρουν, ο κόσμος κάπνιζε.
Συγκεκριμένα, μέτρησα 4 μπαρ που δεν άλλαξε απολύτως τίποτα — και φυσικά το Booze που αντιστέκεται και θα αντιστέκεται στους (αντικαπνιστές) Ρωμαίους. Το μόνο μέρος που δεν επιτρεπόταν το κάπνισμα σε εσωτερικό χώρο ήταν το κλασικό μπαράκι Baba Au Rum στο κέντρο, που τήρησε το νόμο, από την πρώτη του εφαρμογή παρακαλώ (πριν από ένα χρόνο). Μαγκιά τους. Το θέμα είναι ότι ακόμα τα πάντα είναι στην σφαίρα του υποθετικού, και η πραγματική εφαρμογή του νόμου καλά θα κάνουμε να καταλάβουμε ότι δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ σε επαρκή βαθμό. Και για αντεπιχείρημα έχω μια Λισαβόνα και Βαρκελώνη που πρόσφατα επισκέφτηκα και, πίστεψέ με, παντού καπνίζει ο κόσμος. Και εκεί ο νόμος υποτίθεται είναι πιο άρτιος και εφαρμοσμένος.
Το κάπνισμα δεν θα κοπεί με νόμο. Μόνο από τον κόσμο τον ίδιο μπορεί να κοπεί.