Τα δάση πήραν φωτιά, πράγμα όχι και πολύ παράξενο την ώρα που ακόμα και ο αέρας μοιάζει να καίει. Και όλοι τρέχουν να τη σβήσουν, σαν να ήρθε το τέλος του κόσμου, σαν να πρόκειται για μια τραγωδία, για μια μεγάλη καταστροφή. Κι όμως -η φωτιά στα δάση σε ένα μέρος σαν την Ελλάδα δεν είναι απαραίτητα κακό πράγμα.

 

Υπάρχουν κάποια πράγματα που πολύς κόσμος δεν ξέρει. Για παράδειγμα:

- Στη διάρκεια της ζωής του, ένα Μεσογειακό δάσος πρέπει να καίγεται κάθε 20-25 χρόνια. Όχι ολόκληρο, έστω ένα μέρος του μια φωτίτσα τη θέλει.

- Η φωτιά είναι κομμάτι της ζωής του και απαραίτητο για την αναγέννησή του, ειδικά για φυτά με καρπούς που χρειάζονται τη θερμότητα για να βλαστήσουν.

- Με τη φωτιά ένα δάσος "καθαρίζει" από τη χαμηλή βλάστηση, βοηθώντας το υπόλοιπο οικοσύστημα να ισορροπήσει (επωφελούνται οι θηρευτές κλπ).

- Το 1960 οι Αρχές των ΗΠΑ διαπίστωσαν πως η πολιτική της άμεσης αντιμετώπισης κάθε πυρκαγιάς -δηλαδή αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε εμείς τώρα, εισάγοντας αεροπλάνα από άλλες χώρες-  είχε τραγικά αποτελέσματα για πολλά δάση. Διαπίστωσαν, ας πούμε, πως για πολλά χρόνια ούτε μία σεκόια δεν είχε φυτρώσει στην Καλιφόρνια -γιατί για το συγκεκριμένο γιγάντιο κωνοφόρο η φωτιά είναι απολύτως απαραίτητο κομμάτι του κύκλου ζωής. Γι' αυτό και η πολιτική άλλαξε, και πλέον παρακολουθούνται οι πυρκαγιές, χωρίς να προσπαθούν να τις σβήσουν όλες.

Εδώ, όμως, κάθε φωτιά είναι τραγωδία, κι όλοι αρπάζουν τις μάνικες και γκρινιάζουν γιατί δεν έχουμε χίλια πυροσβεστικά αεροπλάνα.

Ένας λόγος που οι φωτιές αντιμετωπίζονται με τόσο τραγικό-τελολογικό τρόπο από το κοινό είναι το ότι σε ετούτη εδώ τη μικρή χώρα έχουμε χτίσει όπου έχει χώμα. Έχουμε χτίσει μέσα στα δάση, πάνω στα βουνά, δίπλα στα ποτάμια, πάνω απ' τα ποτάμια, έχουμε ρίξει μπετά σε λόφους και ραχούλες, δεν έχουμε αφήσει τίποτα αδόμητο έτσι, μοιραία, όταν ξεσπάσει μια ωραιότατη πυρκαγιά, κάποιο κτίσμα θα βρίσκεται κοντά, κάποιες κότες θα καούν, κάποιοι κύριοι με τρύπια φανελάκια θα κλαψουρίσουν μπροστά σε κάμερες για την περιουσία τους που χάθηκε.  

Και, εντάξει, συχνά οι φωτιές προκαλούνται από αυτούς τους αδιανόητα μοχθηρούς και σκατόψυχους που βλέπουν δέντρα και ονειρεύονται μεζονέτες, αλλά ακόμα πιο συχνά προκαλούνται από το ίδιο το δάσος.  Το δάσος πρέπει να καεί για να ζήσει. Εμείς έχουμε πάει και έχουμε χτίσει τα εξοχικά μας μέσα του. 

Γι' αυτό, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον, δεν δικαιούμαστε να γκρινιάζουμε.