Κάποτε τα παλιά τα χρόνια (στα μέσα της δεκαετίας του '70) στη σοσιαλιστική Σουηδία για μερικές τάξεις ανθρώπων η φορολογία ήταν πάνω από 100%. Αυτό σημαίνει ότι μερικοί άνθρωποι πλήρωναν φόρο περισσότερα απ' όσα έβγαζαν κατά τη διάρκεια του χρόνου. Ήταν λίγοι, βέβαια, και πάρα πάρα πολύ πλούσιοι, αλλά καταλαβαίνεις το κόνσεπτ: Ερχόταν το σοσιαλιστικό κράτος και έλεγε «Πόσα έχεις; Πολλά είναι. Φέρε τόσα κι άλλα τόσα και πάλι καλά να λες». Η συγγραφέας ¶στριντ Λίντγκρεν, αυτή που έγραψε την «Πίπη τη Φακιδομύτη», έπαθε το σχετικό ταμπλά όταν της ήρθε το μπουγιουρντί από την εφορία (102% των εσόδων της έπρεπε να πληρώσει), και ξεκίνησε ολόκληρο αγώνα που έριξε την κυβέρνηση και εξορθολόγησε λίγο τα πράγματα — αλλά όχι πολύ. Οι πλούσιοι εξακολουθούν να πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλά τους στη Σουηδία. Και το point που προσπαθώ να κάνω είναι το εξής: Εδώ δεν είναι Σουηδία. Εδώ θα δώσεις το 45% των ετήσιων εσόδων σου, άντε και κάτι τεκμήρια, πες 50% να 'ναι και στρογγυλό. Δες λίγο το ποσό που σου μένει στην τσέπη. Δεν σου φτάνει; Και βέβαια σου φτάνει.

 

Παρ' όλα αυτά, όπως βλέπεις, στη χώρα αυτοί που φοροδιαφεύγουν πιο πολύ οι πλούσιοι είναι. Συνολικά χρωστάμε στην εφορία 30 δις ευρώ — από αυτά τα 20 δις τα χρωστάνε 8000 άνθρωποι όλοι όλοι, ούτε το κλειστό του ΟΑΚΑ δεν γεμίζουνε. Δεν είναι απλοί φοροφυγάδες. Είναι φοροφαγάδες. Τα λεφτά που τρώνε (από εμάς, αν το καλοσκεφτείς) είναι αδιανόητα.

 

Ο Τόλης ο Βοσκόπουλος, ο λαϊκός τροβαδούρος του έρωτα, ας πούμε, χρωστάει 5,5 εκατομμύρια, κοντά δύο δις παλιές δραχμές (για να τις θυμόμαστε σιγά σιγά). Μόλις το 2007 δήλωνε εισοδήματα 35000 ευρώ ετησίως, ας πούμε. Για ποιο λόγο; Τι θα πάθαινε αν πλήρωνε το φόρο; Αντί για 17 ακίνητα σήμερα μαζί με τη γυναίκα του, ας πούμε, θα είχαν δέκα. Αντί για 300.000 σε μετρητά και μετοχές θα είχαν 200.000. Και; Τι θα τους έλειπε δηλαδή από την καθημερινότητά τους;

 

Και το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Ξέρεις ποιος άλλος χρωστάει στην εφορία; Ο Νίκολας ο Κέιτζ. Ναι, αυτός. Και αυτός δεν χρωστάει μόνο στην εφορία, χρωστάει και δάνεια σε τράπεζες, άσ' το, τραγική ιστορία, είχε μαζέψει δυο ντουζίνες υπερπολυτελή σπίτια ανά τον κόσμο και τώρα μέσα στην κρίση του real estate τα ξεπουλάει ένα ένα, όσο όσο για τα βγάλει πέρα.

 

Και ξέρεις ποιος άλλος χρωστούσε στην εφορία; Ο Γουέσλι ο Σνάιπς. Ναι, αυτός. Ο Μπλέιντ. Τον κυνηγάγανε στην Αφρική γιατί είχε να κάνει φορολογική δήλωση κάτι χρόνια, γιατί έτσι. Δεν πλήρωνε τίποτα. Έφτασε να χρωστάει 17 εκατομμύρια δολάρια, δηλαδή δύο Βοσκόπουλους και κάτι ψιλά, και έφαγε τρία χρόνια φυλακή.

 

Και ξέρεις ποιος άλλος είχε τρομερά προβλήματα με χρέη; Ο μακαρίτης ο Μάικλ Τζάκσον. Αυτός δεν κινδύνευε μόνο να χάσει το σπίτι του, κινδύνευε να χάσει και τα δικαιώματα των τραγουδιών των Beatles, που ήταν το σημαντικότερο περιουσιακό του στοιχείο.

 

Γιατί το κάνουν αυτό το πράγμα οι πλούσιοι και οι διάσημοι; Θέλω να πω, να μη θες να δηλώσεις όλα σου τα εισοδήματα για τον ένα ή τον άλλο λόγο να το καταλάβω ως ένα βαθμό. Τόσοι επιχειρηματίες φτιάχνουνε off-shore που μπορεί να μην είναι και πολύ ηθικές, αλλά είναι νόμιμες, και ζμπρώχνουνε μέρος των εσόδων τους προς τα εκεί, για τα γηρατειά, ή για να πάρουν ιδιωτικό τζετ. Αλλά τα εδώ τους χρέη τα πληρώνουν. Δίνουν πολύ λιγότερα από το 102% της ¶στριντ Λίντγκρεν, λιγότερο κι από το 50% που θα έπρεπε να δίνουν, αλλά πολύ περισσότερο από το 0% τα ψίχουλα που έδιναν ο Βοσκόπουλος και ο Γουέσλι Σνάιπς.

 

Η μόνη εξήγηση που βρίσκω είναι κάποιο παθολογικό πράγμα, μια κτητικότητα άρρωστη, που μπορεί να σου βγει μόνο όταν πρόκειται για λεφτά και για γυναίκες. Δεν γουστάρουνε, ρε παιδί μου, να πλερώσουν, δικά τους είναι τα λεφτά, δεν τα δίνουν. Κι ας πληρώνουμε, ως εκ τούτου, όλοι οι υπόλοιποι λίγο παραπάνω. Σύμφωνα με έρευνα Ινστιτούτου από τη Λοζάνη (δες το pdf), η Ελλάδα είναι 10η στη λίστα με τα πιο «άδικα» και επιθετικά φορολογικά συστήματα ανάμεσα σε τριάντα χώρες — πάνω και από τη Σουηδία. Ποιος φταίει γι' αυτό; Οι 8.000 Βοσκόπουλοι, ποιος άλλος. Βέβαια, αν τους ρωτήσεις μπορεί να σου πουν ότι αυτός είναι ο λόγος, δεν πληρώνουνε επειδή το σύστημα είναι άδικο. Αλλά το σύστημα είναι άδικο επειδή αυτοί δεν πληρώνουνε. Catch-22 δηλαδή, αλλά μόνο από μια πλευρά μπορεί να δοθεί η λύση.

 

Καλό θα είναι λοιπόν σιγά σιγά να μάθουμε τα ονόματα όλων, υπό παρόμοιες φανταχτερές συνθήκες, για να αρχίσουμε σιγά σιγά να εισπράττουμε ως κράτος, και να αρχίσουμε οι υπόλοιποι να νιώθουμε λίγο λιγότερο μαλάκες. Δημοσιογράφοι, στο καθήκον.

 

UPDATE: ¶λλα 300 ονόματα έρχονται!

 

ΥΓ.: Εμπνευσμένος από τον Μάικλ Τζάκσον προτείνω: Αν η αρμόδια ΔΟΥ διαπιστώσει πως τα 17 ακίνητα του Βοσκοπουλέικου δεν φτάνουν για να καλύψουν τα 5,5 εκατομμύρια, ας σκεφτεί out of the box: Κρατικοποίηση των δικαιωμάτων του «Αδέρφια μου, αλήτες, πουλιά» ΤΩΡΑ.