Το μεγάλο στοίχημα (δικό μας στοίχημα — αυτός μια χαρά θα είναι όπου κι αν πάει) θα είναι αν θα καταφέρουμε στο αμέσως επόμενο διάστημα, και μέχρι να τελειώσουν τα δανεικά, να κάνουμε τα εξής πράγματα:
Να σταματήσουμε να ζητάμε (και να κάνουμε) ρουσφέτια.
Να σταματήσουμε να δίνουμε (και να παίρνουμε) φακελάκια.
Να σταματήσουμε τις αλόγιστες σπατάλες.
Να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τα λεφτά μας.
Να προσπαθούμε να βγάζουμε λεφτά με την προσπάθεια και το ταλέντο μας, να μην περιμένουμε να μας τα χαρίσουν.
Να ελέγχουμε τι κάνουν και τι ψηφίζουν οι βουλευτές της περιφέρειάς μας.
Να γκρινιάζουμε, να φωνάζουμε, να κάνουμε σαματά όταν το κράτος πετάει τα λεφτά μας.
Να πληρώνουμε τους φόρους μας.
Να ζητάμε αποδείξεις.
Εδώ κάνε ένα διάλειμμα και διάβασε αυτό. Αυτά τα πράγματα πρέπει να σταματήσουν να υπάρχουν.
Μέσα σε δύο χρόνια. Ναι.
Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο στην αλλαγή που πρέπει να γίνει — έχει μόνο μερικό, και αυτός αφορά στα του κράτους. Οφείλει μέσα στα επόμενα (θεωρητικά τρία αλλά στην πράξη μέχρι να τελειώσουν τα δανεικά, δηλαδή) λιγότερα από δύο χρόνια να μειώσει δραματικά τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, να πατάξει τη φοροδιαφυγή με λύσσα αφιονισμένου κομάντο, να καθαρίσει το δημόσιο, να κλείσει ζημιογόνες υπηρεσίες, να πουλήσει ό,τι πουλιέται και, φυσικά, να βάλει λαμόγια στη φυλακή, γιατί καλές οι μεταρρυθμίσεις αλλά το λαϊκό αίσθημα χρειάζεται και λίγη ηθική ικανοποίηση, λίγα ψήγματα δικαιοσύνης έτσι, για να μάθει ότι κάποιοι κάποτε πληρώνουν.
Θα είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο να κάνει έστω και τα μισά από αυτά. Και πες ότι κάνει το θαύμα και τα καταφέρνει σε κάποιο βαθμό θαυμαστό, η Ελλάδα δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα τα καταφέρει, γιατί υπάρχει ο άλλος παράγοντας: Ο Έλληνας. Που ακόμα δεν έχει χωνέψει ότι όλα όσα ήξερε τελείωσαν, πως είτε θα του «τις πάρει τις Καγιέν ο Όλι Ρεν» (Όλι Ρεν) είτε θα βουλιάξει μέχρι τον πάτο και θα πνιγεί μέσα τους. Που 35 χρόνια δεν έμαθε να δουλεύει και να λειτουργεί ελεύθερα και αποτελεσματικά στο Δυτικό κόσμο. Θα καταφέρει να αλλάξει τη νοοτροπία που τον οδήγησε στην πτώχευση μέσα σε μιάμιση ντουζίνα μήνες;
Χλωμό.
Στο τέλος, η χώρα μάλλον θα βγει πτωχευμένη, εξευτελισμένη, ηττημένη και παραδομένη στη φτώχεια. Αυτοκτονημένη. Μάλλον. Το σίγουρο είναι πάντως πως, χάσει-κερδίσει η Ελλάδα, ένας είναι αυτός που θα χάσει σίγουρα.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, ούτε εφτά μήνες πρωθυπουργός, έχει ήδη αρχίσει να προχωράει αναπόφευκτα προς την έξοδο. Έχει μια ευκαιρία να την κάνει θεαματική.
