Δύο άρθρα που διάβασα τις τελευταίες μέρες εξηγούν πολύ καθαρά την απλή και ξεκάθαρη αιτία που οδήγησε τη χώρα μας στο χείλος της καταστροφής, με το ένα πόδι στον γκρεμό, και τον άνεμο στην πλάτη: Είμαστε ηλίθιοι. Εμείς, οι Έλληνες. Δεν είναι γενετικό το πρόβλημα (μάλλον), δεν είμαστε διανοητικά καθυστερημένοι από γεννησιμιού (οι περισσότεροι), απλά είμαστε αμόρφωτοι, και όχι μόνο σε θέματα γνώσεων και μάθησης, αλλά σε βασικές λειτουργίες του τι σημαίνει «πολιτισμένος άνθρωπος του 21ου αιώνα». Είμαστε στουρνάρια. Στόκοι. Τούβλα. Παίζουμε το videogame «Πολιτισμένος Άνθρωπος του 21ου αιώνα», και δεν έχουμε καταλάβει πώς παίζεται. Τι πατάς για να περάσεις πίστα. Δεν έχουμε διαβάσει το manual. Δεν ξέρουμε καν από πού αλλάζουν οι μπαταρίες του τηλεχειριστηρίου.

Το πρώτο άρθρο που διάβασα, από το «Κυριακάτικο Βήμα», ήταν καταστροφολογικό και μίλαγε για το τέλος του «ελληνικού ονείρου». Τι είναι το «ελληνικό όνειρο»; Πάρε το αμερικάνικο όνειρο και προσάρμοσέ το για εφαρμογή σε ένα άσυλο ανιάτων ή σε ένα νηπιαγωγείο: Αυτό. Το όνειρο του να βγάλεις πολλά λεφτά πολύ γρήγορα χωρίς προσπάθεια και μόχθο για να αγοράσεις όσο ακριβότερα πράγματα γίνεται. Η φιλοδοξία του τεμπέλη, του παιδιού ή του βλάκα. Οι Έλληνες τα χρόνια της μεταπολίτευσης βρέθηκαν σ' αυτή τη θέση: Ήταν φτωχοί χωριάτες, αγράμματοι κι απαίδευτοι, χωρίς εικόνες και παραστάσεις, χωρίς γνώση του πώς λειτουργεί ο κόσμος (η Ελλάδα, βλέπεις, δεν είχε ποτέ αληθινή αστική τάξη), που ξαφνικά βρέθηκαν με λεφτά. Πολλά λεφτά. Καινούριους δρόμους, υποδομές, προϊόντα, media, όλα ξαφνικά κι απότομα. Δεν τα κέρδισαν όλα αυτά — τους τα χάρισαν οι επιδοτήσεις της ΕΕ και τα πακέτα στήριξης. Σαν να δίνεις τα κλειδιά μιας Porsche σε πεντάχρονο. Η στούκα ήταν θέμα χρόνου.

Το δεύτερο άρθρο που διάβασα ασχολείται ακριβώς με το ίδιο θέμα, κι ας μην φαίνεται αυτό εκ πρώτης όψεως. To ΕΣΡ, λέει, κάλεσε σε απολογία τηλεοπτική εκπομπή επειδή πρόβαλε συνέντευξη με μια τρανσέξουαλ. Πρόσεξε: Πρόβαλε συνέντευξη. Κανονική συνέντευξη. Το ότι η εν λόγω τρανσέξουαλ είναι η ηθοποιός Μπέτυ Βακαλίδου, που έγινε γνωστή από την πολύ πετυχημένη και βραβευμένη «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα δεν έχει καμία σημασία απολύτως: Το ότι είναι τρανσέξουαλ σημαίνει ότι απαγορεύεται να εμφανίζεται στην τηλεόραση για οποιονδήποτε λόγο, σύμφωνα με το ΕΣΡ. Κι αυτή είναι μια καλή ευκαιρία να αναφέρουμε τα ονόματα των μελών του ΕΣΡ, που σημαίνει «Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο», αλλά στην πραγματικότητα είναι μια επιτροπή λογοκρισίας. Είναι τα εξής:

Ιωάννης Λασκαρίδης, Πρώην Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου

Νέστωρ Κουράκης, Καθηγητής Εγκληματολογίας

Εύη Δεμίρη, Δημοσιογράφος

Ίρις Αυδή-Καλκάνη, Συγγραφέας

Γιάννης Παπακώστας, Καθηγητής Φιλολογίας

Κωνσταντίνος Τσουράκης, Δημοσιογράφος
Κωνσταντίνος Αποστολάς, Μηχανικός Ηλ. Υπολογιστών

Είναι άξιοι συγχαρητηρίων όλοι τους, και όλη η οργή και το βρισίδι που τρώνε στα Ίντερνετς είναι άδικα. Οι άνθρωποι τη δουλειά τους κάνουν και την κάνουν πολύ καλά. Είμαστε ακόμα χωριάτες, αγράμματοι κι απαίδευτοι, καθυστερημένοι λειτουργικά, αν όχι διανοητικά. Αυτές είναι οι αρχές μας, αυτή είναι η παιδεία μας, αυτό είναι το μυαλό μας. Δες «Μια Νύφη για το Γιο μου» και «Love Bites». Δες τα συνθήματα των παρελάσεων. Τι θέση έχουν στην κοινωνία μας οι παπάδες. Πώς φερόμαστε στις πόλεις μας, στα ζώα, ή ο ένας στον άλλο. Φυσικά θα έχουμε επιτροπή λογοκρισίας. Είμαστε σαν το Ιράν αλλά με λεφτά.

Οπότε, με δεδομένο ότι το πάρτι τελείωσε, και σε λίγο δεν θα έχουμε ούτε τα λεφτά, το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής:

Καναδά ή Αυστραλία;

Υ.Γ. Να κι ένα τρίτο άρθρο: Ο Αλέκος Παπαδόπουλος, σε ένα ιδιαίτερα βαρύγδουπο κείμενο (λέει εννιά φορές «κυρίες και κύριοι») μιλάει για τα λάθη που μας οδήγησαν εδώ, αρκετά καθαρά και ωμά για πολιτικός. Βέβαια δεν μίλαγε έτσι όταν ήταν υπουργός Οικονομικών (ή όταν ήταν Εσωτερικών, ή Υγείας) και άρα συνυπεύθυνος. Αλλά τέλος πάντων.