Όταν ο γιος του Προέδρου του Αρείου Πάγου εμφανίζεται αδικαιολόγητα πλούσιος, όταν στέλεχος της Επιτροπής Ανταγωνισμού συλλαμβάνεται να χρηματίζεται, όταν Υπουργός διορίζει όλο του το σόι στο δημόσιο, είναι σκάνδαλο. Διαβάζεις την είδηση, καταλαβαίνεις τι έγινε, τα παίρνεις στο κρανίο, μετά από μισή ώρα το ξεχνάς, τα συνήθη. 

 

Τι γίνεται όμως όταν σκάει ένα σκάνδαλο το οποίο, ακόμα και 100 μέρες αργότερα, και αν και εξακολουθεί να παίζει σε τηλεοράσεις και εφημερίδες, κανείς δεν έχει καταλάβει; 

Κάτι έγινε με τα ομόλογα. Ομολογώ ότι έκατσα και το έψαξα το θέμα, και κατάλαβα κάτι που πολύς κόσμος δεν έχει συνειδητοποιήσει: Το ότι ένα ασφαλιστικό ταμείο αγοράζει ένα τραπεζικό προϊόν δεν είναι καθόλου παράνομο, ούτε ασυνήθιστό, ούτε σπάνιο. Σκεφτείτε το λίγο: Τα διάφορα ταμεία είναι αυτό που λέει το όνομά τους, ταμεία γεμάτα με λεφτά. Είναι λογικό οι διοικήσεις τους να μην τα αφήνουν να κάθονται, αλλά να τα επενδύουν προς όφελος όλων των ασφαλισμένων που συμμετέχουν. Το Συνταξιοδοτικό Ταμείο των Ολλανδών Δασκάλων, αν δεν κάνω λάθος, έχει ένα αρκετά σεβαστό πακέτο μετοχών της Forthnet.

Το σκάνδαλο έχει να κάνει με τη διαδικασία της αγοραπωλησίας ενός περίεργου Ελληνικού Ομολόγου στην οποία ενεπλάκησαν ένα σωρό Έλληνες-λαμόγια, που τσέπωναν βαλίτσες σε κάθε πάρε-δώσε δημοσίου-τράπεζας-ταμείων. Το πώς έγινε η κομπίνα ομολογώ πως δεν το έχω καταλάβει.  

Κι εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα.

Η ιστορία του ομολόγου διέρρευσε από μια τράπεζα ανταγωνιστική της JP Morgan. Τι θα γινόταν αν δεν είχε μαθευτεί; Αν δεν είχαν καρφώσει το κόλπο άνθρωποι που το ήξεραν;

Όπως γράφει αναλυτικότατο άρθρο των FT, αυτού το είδους τα επενδυτικά προϊόντα είναι δύσκολα και οι κομματικοί -αλλά εντελώς άσχετοι στα χρηματοοικονομικά- διοικητές των Ταμείων δεν έχουν ιδέα πώς λειτουργούν, γι'αυτό όλες οι αγοραπωλησίες έγιναν από μια χούφτα ανθρώπους, τα λαμόγια που λέγαμε. 

Κανένας άλλος δεν θα το είχε πάρει χαμπάρι.

Τώρα που μιλάμε, πόσες άλλες τέτοιες κομπίνες συμβαίνουν σε κάθε οργανισμό όπου διακινείται δημόσιο χρήμα; Εφόσον ελάχιστοι ξέρουν πώς λειτουργούν τέτοιου τύπου αγοραπωλησίες, αυτοί που ξέρουν μπορούν εύκολα να κοροϊδέψουν τους άσχετους κομματάνθρωπους που διορίζει η κάθε κυβέρνηση στη διοίκηση των οργανισμών αυτών και να φάει όσα θέλει. Θα περίμενε κανείς να υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί γι' αυτά τα πράγματα, και πράγματι υπάρχουν, αλλα κι αυτοί από άσχετους κομματάνθρωπους στελεχώνονται, οπότε κανείς δεν θα τους βρει ποτέ.

 

Με άλλα λόγια, αν το ομόλογο έπεφτε σε ένα δάσος και κανένας δεν ήταν εκεί, θα έκανε ήχο;  

 

UPDATE: Μαντέψτε ποιός θα πληρώσει τους τόκους αν τα βρούν τα ταμεία με την JP Morgan: ΕΜΕΙΣ.