Αν δεν ξέρεις πώς λειτουργεί η οικονομία σε τραπεζικό και διακρατικό επίπεδο, αν δηλαδή είσαι σαν εμένα ή σαν τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων δημοσιογράφων σε εφημερίδες, τηλεοράσεις και Ίντερνετς, τότε πιστεύεις ό,τι διαβάζεις στους τίτλους των άρθρων, και σύμφωνα μ' αυτά καθορίζεται η διάθεσή σου. Φαλιρίζαμε πριν από λίγο καιρό, έτσι γράφανε όλοι, και μετά οι Γερμανοί δεν μας βοήθαγαν, και μετά πήγαμε στις Βρυξέλλες και βρέθηκε λύση, και πιστέψαμε ότι, ΟΚ, τη σκαπουλάραμε, αλλά είναι more complicated than that, και τις τελευταίες μέρες ξαναπτωχεύαμε. Και μετά πάλι μας ξανασώσανε.

 

Σ' αυτό το μπάχαλο ακατανόητων ειδήσεων προσπαθείς να βρεις ένα κείμενο γραμμένο με σωστή ορθογραφία και συντακτικό, αυτό γίνεται το πρωτογενές κριτήριο για να καταλάβεις αν είναι σοβαρό, καθώς δεν έχεις άλλα. Να ένα.

 

Διαβάζεις τις λέξεις, καταλαβαίνεις το νόημα της καθεμιάς, καταλαβαίνεις τι γράφει και το κείμενο, αλλά δεν καταλαβαίνεις τι σημαίνουν όλα αυτά. Δεν μπορείς, είναι πέρα από την αντιληπτική σου ικανότητα, είναι σαν να προσπαθείς να καταλάβεις πώς είναι η φάση στον ορίζοντα γεγονότων μιας μαύρης τρύπας, δεν γίνεται, το μυαλό δεν χωράει, είναι πέρα και πάνω από σένα. Δεν καταλαβαίνεις στ' αλήθεια.

 

Και διαβάζοντας προσπαθείς να μαντέψεις αν πρέπει να βγάλεις τα λεφτά σου από την τράπεζα, αν πρέπει να αγοράσεις μετοχές της Εθνικής ή να τα πας στην Κύπρο (και πώς;), ή αν πρέπει να τα επενδύσεις σε καναδέζικα δολάρια ή σε iPad ή να τα δώσεις στην Τζούλια για να την τραβήξεις ενάμισι δευτερόλεπτο βιντεάκι.

 

Και αρχίζεις και τα τηλέφωνα στις χαμένες θειάδες στις Αυστραλίες και τις Αμερικές, μπας κι έχουν καμιά ντάινα να πας να πλύνεις πιάτα. Είναι κι αυτή μια λύσις.

 

Καλό θα ήταν, όμως, να μπορούσαμε να καταλάβουμε καλύτερα το πρόβλημα. Γιατί έτσι αισθανόμαστε σαν να περπατάμε σε χορταρένιο λιβάδι, ξέροντας ότι κάπου εκεί στα χορτάρια κρύβεται η τσουγκράνα.