Σήμερα οι δημόσιοι υπάλληλοι, μαζί με τους συνταξιούχους κι άλλους κλάδους είναι στους δρόμους (ή -oι περισσότεροι- στα σπίτια τους και τα εξοχικά τους), διαμαρτυρόμενοι για τα νέα μέτρα της κυβέρνησης που τους έκοψε μέρος από τα δώρα και τα επιδόματα για να εξοικονομήσει λεφτά. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που οι δημόσιοι υπάλληλοι απεργούν, ήταν δε αναμενόμενη μια τέτοια αντίδραση — συνήθως διαδηλώνουν στο κέντρο επειδή δεν παίρνουν αρκετά μεγάλες αυξήσεις, τι θα έκαναν τώρα που τρώνε μειώσεις; Σαν μια γροθιά, θα κατέβουν στους δρόμους. Δηλαδή, σαν δυο γροθιές (οι συνδικαλιστές κομμουνιστές όπως πάντα διαδηλώνουν ξέχωρα, μόνοι τους). Αλλά στη σημερινή απεργία υπάρχει μια σημαντική διαφορά.

 

Η διαφορά είναι ότι ο υπόλοιπος κόσμος έχει αρχίσει σιγά σιγά να καταλαβαίνει ότι σήμερα διαδηλώνουν, μεταξύ άλλων, η κυρία συνταξιούχος της Ολυμπιακής που στα 50 (και για τις επόμενες πολλές δεκαετίες — καλά να είναι η γυναίκα) θα παίρνει 3500 ευρώ μηνιαία σύνταξη. Ή οι εφοριακοί που παίρνουν το περιβόητο ΔΙΒΕΕΤΕ, οι τελωνειακοί με το δικό τους ΔΕΤΕ, δύο από τους πιο διεφθαρμένους και ακριβοπληρωμένους κλάδους του δημοσίου, παρεμπιπτόντως. Δεν λέει κανείς ότι όλοι οι τελωνειακοί είναι διεφθαρμένοι — αλλά και οι διεφθαρμένοι σήμερα απεργούν. Όπως και οι γιατροί που παίρνουν φακελάκια, οι υπάλληλοι της πολεοδομίας που χρειάζονται «λαδάκι» για να προχωρήσει η δουλειά σου (τους), οι πολυθεσίτες της ΕΡΤ, οι φυτευτοί υπάλληλοι σε υπηρεσίες που φτιάχτηκαν ειδικά για το βόλεμα ημετέρων και δεν εμφανίζονται ποτέ σε κανένα γραφείο αλλά πληρώνονται κανονικά. Κι αυτοί απεργούν.

 

Η διαφορά σήμερα, και όσο συνεχίζεται αυτή η κρίση, είναι πως οι υπόλοιποι, εμείς τα αμέτοχα, κοιμισμένα ζώα, έχουμε αρχίσει να φτάνουμε το τέλος της υπομονής. Από τότε που το ελληνικό δημόσιο πήρε τη σημερινή, εκτρωματική του υπόσταση, εμείς καθόμασταν σαν χάχες, βλέπαμε τους φόρους μας να πηγαίνουν απευθείας στους αποπάνω, και τους δίναμε και επιπλέον κατιτίς για να μας κάνουν τη δουλειά μας (τους) και μετά περιμέναμε στωικοί και μποτιλιαρισμένοι καθώς διαδήλωναν στο κέντρο της Αθήνας.

 

Πιστεύουν στ' αλήθεια ότι αυτό θα συνεχιστεί για πάντα;

 

Τις τελευταίες μέρες το ποσοστό των συναδέλφων και φίλων που δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα που (μέσα σε λογικά πλαίσια) χάρηκαν για τις περικοπές στα προνόμια των ΔΥ ήταν αναπάντεχο. «Ας πληρώσουν κι αυτοί λίγο», είναι η γενικότερη ιδέα. Oι συνδικαλιστοπατέρες ας το σκεφτούν λίγο το θέμα διαφορετικά. Η εποχή που οι κυρίες της Ολυμπιακής έβγαιναν στους δρόμους με τη Louis Vuitton στο χέρι για να ζητήσουν μεγαλύτερες αυξήσεις (true story) είναι στη δύση της.