Σήμερα (διάλεξε τη μέρα) η κυβέρνηση ανακοίνωσε τα νέα οικονομικά μέτρα που θα εξοικονομήσουν 4,8 δισεκατομμύρια ευρώ και θα φέρουν τον προϋπολογισμό μας λίγο πιο προς τα ίσα του. Το λοιπόν: Αυξάνεται η φορολογία σε τσιγάρα, ποτά, είδη πολυτελείας και βενζίνες, αυξάνεται ο ΦΠΑ από 19% σε 21%, και μειώνονται ο 13ος και ο 14ος μισθός των δημοσίων υπαλλήλων κατά 30%, καθώς και επιδόματα, ενώ παγώνουν και οι συντάξεις. Α, και όσοι έχουν έσοδα άνω των 100.000 δίνουν έκτακτη εισφορά 1%. Και φορολογούνται με 45%. (Γι' αυτούς κανένας δεν γκρινιάζει)

 

Αυτό, όπως και να το δεις, έχει μία επίπτωση: Στην τσέπη σου μέσα, βαθιά. Πράγμα που σημαίνει ότι θα μπορείς να αγοράσεις λιγότερα πράγματα, με αποτέλεσμα ο έμπορας να βγάλει λιγότερα λεφτά, με αποτέλεσμα να μπορεί να αγοράσει λιγότερα πράγματα, και ούτω καθεξής. Αλλά, από την άλλη, τι μπορείς να κάνεις. Η Ελλάδα τραβάει ζόρια. Χρειάζεται λεφτά για να λειτουργήσει και να πληρώσει τα δάνειά της, και για να τα πάρει πρέπει να δανειστεί κι άλλα, κι επειδή τραβάει ζόρια της δανείζουν με πολύ ακριβό επιτόκιο, τα ξέρεις πια, μην τα ξαναλέμε, ένα δράμα. Οπότε πρέπει να πάρει μέτρα για τους πείσει να τη δανείσουν με λιγότερα λεφτά. Τι μέτρα να πάρει; Να τρία:

 

1) Να φορολογήσει ή να δημεύσει την αχανή εκκλησιαστική περιουσία, πράγμα νομικό και εύκολο, καθώς το ιδιοκτησιακό καθεστώς της είναι το λιγότερο ομιχλώδες.

 

2) Να μειώσει τις εξωφρενικές δαπάνες για εξοπλισμούς.

 

3) Να κυνηγήσει τη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά σαν αφιονισμένο πεινασμένο ντόμπερμαν μπροστά σε μπριτζόλα.

 

Τίποτα από αυτά δεν γίνεται στη σύγχρονη Ελλάδα, όμως, για διάφορους λόγους που πηγάζουν όλοι από τον άρρωστο και κομπλεξικό ψυχισμό μας, πράγμα βαρύγδουπο και ισοπεδωτικό, αλλά αν τα κοιτάξεις ένα ένα, μην κοροϊδευόμαστε, λίγο πολύ αληθινό (όχι, δεν φταίνε οι πολιτικοί, εσύ φταις, μεγάλο θέμα για άλλη ώρα).

 

Πολύ θεωρούν αυτά που γίνονται άδικα, και εν μέρει έχουν δίκιο. Όταν έχεις ζόρια, σύμφωνα με μια άποψη, πρέπει να φορολογείς τις συμπεριφορές που θεωρείς «κακές» (κάπνισμα, ποτό, ρύπανση) αλλά να μην βάζεις χέρι στα απευθείας έσοδα του πολίτη, γιατί έτσι στραγγαλίζεις την οικονομία. Από την άλλη, είμαστε στην Ελλάδα. Ο Έλληνας ψωνίζει σα βλάκας, είναι ως καταναλωτής λειτουργικά καθυστερημένος, retarted που λένε, ένα 2% πάνω στην τιμή προϊόντων ούτε που θα το πάρει χαμπάρι. Όσο για τους δημόσιους υπαλλήλους, χμ, εδώ έχουμε μια άλλη ιστορία.

 

Μερικές φορές πρέπει να κάνεις κάτι για να πετύχεις κάτι άλλο. Καταλαβαίνεις, να χρησιμοποιείς κόλπα και μέσα για να φτάσεις σε αποτέλεσμα όχι άμεσα σχετικό με τα κόλπα και τα μέσα. Πιστεύω πως στόχος της ελληνικής κοινωνίας θα πρέπει να είναι η αποκαθήλωση της αίγλης του Δημοσίου, του εγκληματικού αυτού ονείρου του βολέματος και της νωχελικής οκνηρίας. Και ετούτη εδώ είναι μια καλή ευκαιρία. Ας μην παίρνουν 14 γεμάτους μισθούς οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ας μην έχουν επιδόματα. Ας πάψει το δημόσιο να είναι το Ελληνικό Όνειρο. Αν καταφέρει ο ΓΑΠ (συνειδητά ή όχι) να θεραπεύσει αυτό τον καρκίνο που γέννησε ο πατέρας του, θα είναι ένα μεγάλο, περήφανο WIN.

 

Και μετά ίσως μπορέσουμε να καταπιαστούμε με τα τρία μεγάλα προβλήματα που είπαμε παραπάνω.