Πρώτα απ' όλα: Έχω δει μόνο έξι από τις δέκα ταινίες που είναι υποψήφιες. Το «Μονάκριβη», το «Ένας Σοβαρός ¶νθρωπος», το «The Blind Side» και το «Μια Κάποια Εκπαίδευση» δεν έτυχε να τα προλάβω, οπότε μπορεί η εκτίμησή μου να είναι άστοχη από αυτή την άποψη. Αλλά όλα τα «φαβορί» τα είδα. Και το συμπέρασμα είναι προφανές: Το «District 9» είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς.

 

Ας πάρουμε μία μία τις υπόλοιπες:

 

- Το «Ραντεβού στον Αέρα» με τον Τζορτζ Κλούνεϊ (παρεμπιπτόντως: συγχαρητήρια στα σαΐνια που ταύτισαν μια τέτοια ταινία με τη Ρένα Βλαχοπούλου στο μυαλό μου) είναι μια γλυκιά ταινιούλα για τη μοναξιά και την οικονομική κρίση, ένα όμορφο, ήσυχο δίωρο, που σε βάζει και λιγουλάκι να σκεφτείς, αλλά περιγράφεται μόνο με υποκοριστικά. Δεν είναι σπουδαία ταινία — είναι καλούλα.

 

- Το «Ψηλά στον Ουρανό» είναι πολύ τυχερό που φέτος κάνανε τις υποψήφιες ταινίες δέκα, γιατί αλλιώς πάλι θα σνόμπαραν το ετήσιο καρτούν της Pixar και θα το άφηναν εκτός πεντάδας. Είναι πολύ καλό, και τα τέσσερα πρώτα λεπτά του είναι από τα πιο αξέχαστα στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Αλλά δεν είναι το καλύτερο καρτούν της Pixar — δεν είναι Wall-E, ας πούμε.

 

- Το «¶δωξοι Μπάσταρδη» αξίζει μια χαρά το Όσκαρ Σεναρίου: Είναι διασκεδαστικό, γρήγορο, καλογραμμένο, μια ταινία απολαυστική. Και ο γερμαναράς είναι απίστευτος χαρακτήρας. Αλλά έχει το βάθος κουτσομπολίστικης εφημερίδας, μέχρι να βγεις απ' το σινεμά έχεις ξεχάσει το μισό.

 

- Το «Hurt Locker» (το οποίο -αν είναι δυνατόν- δεν εχει παιχτεί ακόμα στα ελληνικά σινεμά — μη ρωτάς πώς το είδα) είναι μια φοβερή πολεμική ταινία, αλλά δεν έχει ιστορία. Δεν έχει υπόθεση. Είναι ένας τύπος που πάει και απασφαλίζει μπόμπες, τη μια μετά την άλλη. Πιθανότατα θα το πάρει το Όσκαρ, αλλά θα είναι κρίμα: Το Modern Warfare 2 είναι καλύτερη πολεμική ταινία, και σ' εκείνο είσαι εσύ αυτός που πατάς τη σκανδάλη.

 

- Το «Avatar». A, το «Avatar». Είναι μια ταινία-εμπειρία, που ναι μεν έχει μούφα σενάριο, αλλά είναι υπερθέαμα, είναι μια οπτικοακοστική εξτραβαγκάτσα, σαν να πηγαίνεις σε Λούνα Παρκ αλλά χωρίς τον ίλιγγο. Θα το άξιζε το Όσκαρ φέτος, και μπορεί και να το πάρει, αλλά εγώ πιστεύω πως θα ήταν άδικο. Γιατί φέτος υπήρχε το «District 9».

 

Το οποίο «District 9», που ελάχιστοι έχουν δει δυστυχώς, είχε τα εξής ατού:

 

- Ήταν αναπάντεχο. Κανείς δεν είχε ξανακούσει το όνομα του δημιουργού του, κανείς δεν είχε δει την ταινία μικρού μήκους που είχε φτιάξει κι από την οποία προήλθε η ιδέα για την ταινία, και κανείς δεν περίμενε να δει κάτι τέτοιο όταν έμπαινε στο σινεμά, εδώ που τα λέμε.

 

- Ήταν συναρπαστικό. Επιστημονική φαντασία, αλλά προσβάσιμη και στους αλλεργικούς στο είδος, με όλη τη δράση να διαδραματίζεται στη Γη, σε μια πόλη και, κυρίως, σε μια παραγκούπολη.

 

- Η σκηνοθεσία του ήταν ευφυής και διαφορετική, χρησιμοποιούσε αυτό το ψευτο-ντοκιμαντερίστικο ύφος που εφαρμόζεται με αρκετή επιτυχία στην τηλεόραση τα τελευταία χρόνια, πολύ αποτελεσματικά.

 

- Είχε μηνύματα και βαθύτερα νοήματα και αντιστοιχίες με το Απαρτχάιντ κι όλα αυτά, αλλά ο σκηνοθέτης στα περνούσε υπόγεια, δεν στα στούμπωνε στο λαιμό να τα φας.

 

- Είχε τα καλύτερα εφέ της χρονιάς, και εννοώ καλύτερα από το «Avatar», γιατί από τη στιγμή που ξεκινούσε η ταινία δεν υποπτευόσουν καν ότι αυτά που βλέπεις έχουν φτιαχτεί από κομπιούτερ. Σε κανένα σημείο δεν σου περνούσε απ' το μυαλό ότι αυτό το πράγμα που στέκεται δίπλα στον ηθοποιό, ο εξωγήινος, δεν είναι στην πραγματικότητα εκεί. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία για τα ειδικά εφέ.

 

- Τις περισσότερες χρονιές δεν βγαίνουν ταινίες που εκπλήσσουν και πάνε την τέχνη ένα βήμα παρακάτω. Φέτος είχαμε δύο. Και η λογική λέει πως η πιο φανταχτερή από αυτές, το «Avatar», είναι αυτή που θα έπρεπε να κερδίσει το Όσκαρ. Εγώ πιστεύω ότι το «District 9» ήταν λιγότερο επαναστατικό αλλά πολύ πιο ολοκληρωμένο ως έργο, και γι' αυτό θα άξιζε να κερδίσει. Αλλά δεν έχει σημασία. Η Ακαδημία πιθανότατα θα το δώσει στην Κάθριν Μπίγκελοου και το μπόμπα-fest που είναι το «Hurt Locker», γιατί «δείχνει πώς είναι στο Ιράκ» ή κάτι τέτοιο.