Κοίτα να δεις: Το να έρχεται κάποιος ξένος για να αναλάβει την οικονομική διαχείριση της χώρας σου και να ελέγχει αν τα κάνεις όπως σου λένε κι αν διαβάζεις τα μαθήματά σου, είναι ντροπή. Είναι ξεφτίλα. Είναι κατάντια. Βλέποντας ωστόσο τις φάτσες των λίγων χιλιάδων Ελλήνων που κατέβηκαν στο κέντρο για να διαδηλώσουν χτες, ή τις πολύ πιο χαλαρές φάτσες των εκατοντάδων χιλιάδων που πλημμύρισαν ασφυκτικά τις καφετέριες, η ντροπή ήταν το μόνο συναίσθημα που δεν διέκρινες. Έβλεπες οργή, έβλεπες απόγνωση, έβλεπες τρυφηλότητα, έβλεπες και γέλιο. Κανένας δεν ντρέπεται που η χώρα του έχει γίνει σούργελο και πρέπει να έρθουν οι ξένοι να τη σώσουν. Και κανένας δεν πιστεύει ότι ο ίδιος έφταιξε σε ο,τιδήποτε γι' αυτή την κατάντια. Μακάριος ρουφάει το φραπέ, και γκρινιάζει για το εξώφυλλο ενός περιοδικού που κατά τη γνώμη του του έθιξε το εθνικόν φρόνημα. 

 

Το κεντρικό σύνθημα της απεργίας, λέει, ήταν «Οι άνθρωποι και οι ανάγκες τους πάνω από τις αγορές», κι αυτό από μόνο του σου δείχνει τον ποταμό αφέλειας και αμορφωσιάς στον οποίο πλέει όλος αυτός ο κόσμος: Από τι αποτελούνται αυτές οι «αγορές», δηλαδή. Από εξωγήινους; Από φίκους; Οι άνθρωποι είναι οι αγορές, κι αυτό ισχύει παντού, από τη σοσιαλιστική Σουηδία μέχρι το Σουλτανάτο του Μπρουνέι (μόνο στο παράλληλο σύμπαν της Παπαρήγα είναι ξεχωριστές έννοιες).

 

Το να αντιμετωπίζεις, δε, τις απεργούσες μάζες ως ενιαίο κύμα αντίδρασης του ελληνικού λαού είναι επίσης αφελές, βγαλμένο απ' τα υγρά όνειρα μικροσκοπικής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ. Αφού και στην πορεία σε συστάδες προχωρούσαν, παρέες παρέες, η καθεμιά με εντελώς δικά της αιτήματα, και την πλάνη πως και οι άλλες συστάδες για τη δικιά τους μονιμοποίηση/πρόωρη συνταξιοδότηση/δια βίου επιχορήγηση αγωνίζονται.

 

Αν υπήρχε ένα ενιαίο μοτίβο στη χτεσινή απεργία, αυτό ήταν το: «Την κρίση να την πληρώσουν οι πλούσιοι, όχι εμείς ο λαουτζίκος». Είναι ευρύτατη αυτή η αντίληψη, μιλάς με μορφωμένους ανθρώπους και σου λένε «κάτω τα χέρια από τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων, να κόψουνε τα μπόνους των τραπεζιτών». Καταλαβαίνεις δηλαδή πόσο βαθιά νυχτωμένος είναι ο Έλληνας, πόσο τεράστια η άγνοια για τα οικονομικά της χώρας του. Τα μπόνους των τραπεζιτών (350-400 άτομα δηλαδή) είναι 35 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Οι δε μισθοί των Βουλευτών (άλλος δημοφιλής στόχος) μαζί με τα επιδόματα, κρεμμύδια, τζατζίκια και απ' όλα, είναι με το ζόρι 50 εκ. το χρόνο. Συμφωνώ ότι και οι μεν και οι δε πρέπει να φορολογηθούν δίκαια. Να τους τα πάρουμε χοντρά. Να πάει το κράτος και να τους δημεύσει τις πορσεκαγιέν, να τραβήξει τα πλεϊστέισον μέσα από τα χέρια των κακομαθημένων παιδιών τους. Όλα αυτά. Γιατί όχι. Αλλά την ίδια ώρα οι δημόσιοι υπάλληλοι, αυτοί που σου κάνουν τα νεύρα τσατάλια όποτε προσπαθείς να συνδιαλαγείς με το κράτος, κοστίζουν στη χώρα 14,5 δισεκατομμύρια. Όσο αντιπαθείς και γκορντονγκέκοι κι αν είναι, δεν φταίνε οι τραπεζίτες λόγω των απολαβών τους για την οικονομική κρίση. Οι (φοροφυγάδες επιχειρηματίες/ελεύθεροι επαγγελματίες και οι) δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε. Αυτοί είναι το πρόβλημα.

 

Ναι, αυτοί που απεργούσαν σήμερα.

 

Το πιο απογοητευτικό (αλλά καθόλου αναπάντεχο) δεν είναι η άγνοια και η αφέλεια, είναι κάτι πιο βαθύ, κάτι χωμένο πιο βαθιά στον πυρήνα της ψυχοσύνθεσής μας ως λαού: Ο τρόπος αντίδρασης του Έλληνα σε μια πρωτοφανή κρίση. Ο κόσμος μας βρίζει, ξέρουμε ότι έχει δίκιο που μας βρίζει, δημιουργούμε πρόβλημα σε ολόκληρη την Ευρώπη την οποία εκμεταλλευόμαστε και λούζουμε με ψέματα είκοσι χρόνια τώρα, ξέρουμε ακριβώς και τι μαλακίες έχουμε κάνει για να φτάσουμε σ' αυτό το σημείο, και παρ' όλα αυτά δεν εμφανίζουμε ούτε ίχνος ντροπής, ούτε υποψία μεταμέλειας ή διάθεσης να βάλουμε τα κεφάλια κάτω για να περισώσουμε ό,τι μπορούμε και να βγάλουμε τη χώρα απ' το αδιέξοδο. Αντιδρούμε όπως αυτό που είμαστε, κακομαθημένα παιδάκια που νομίζουν ότι επειδή αναπνέουν τους αξίζει να τους εξυμνεί, να τους πληρώνει και να τους λατρεύει το σύμπαν: Φωνάζουμε ότι μας πολεμάνε οι ξένοι και κάνουμε απεργία.