Οι αγρότες μας. Οι χωματοδαμαστές της υπαίθρου, οι παραγωγοί της τροφής μας, η ραχοκοκαλιά του έθνους. Βλέπεις τα ροδαλά και καλοζωισμένα τους πρόσωπα συχνά αυτές τις μέρες, καθώς τα μπλόκα εξαπλώνονται σαν πανούκλα στο οδικό δίκτυο της χώρας. Ο αγώνας τους είναι διαρκής: Προσπαθούν να εξασφαλίσουν χρήματα για προϊόντα που κανείς δεν χρειάζεται, το μίσος των Ελλήνων ταξιδιωτών, τον οίκτο των Ελλήνων τηλεθεατών που ακόμα έχουν την επαρχία και την εργατιά στο μυαλό τους σαν σειρά του Χάρη Ρώμα ή σαν τους τίμιους χωριάτες στην ταινία με το Μαυρογυαλούρο, και βέβαια τον τρόμο ντόπιων βουλευτών και αρμόδιων υπουργών.

 

Τα αιτήματά τους είναι τα συνήθη: Θέλουν να τους πληρώνουμε όλοι εμείς (αλλά κυρίως τα κορόιδα οι Ευρωπαίοι που τρώγαν βελανίδα όταν φτιάχναμε Παρθενώνες και τα συναφή), ώστε να δίνουν μέρος των χρημάτων στους Αλβανούς και τους Βούλγαρους που καλλιεργούν κυρίως άχρηστα αγαθά στα χωράφια τους. Τα υπόλοιπα λεφτά, όπως καλά γνωρίζεις, συντηρούν τα πολυάριθμα και πολύ ρουστίκ κωλάδικα της επαρχίας.

 

Αν και αυτό είναι γνωστό, η αντιμετώπιση του φαινόμενου από τους πολιτικούς όλων των κομμάτων είναι εντυπωσιακή και αναπάντεχη. Βλέπεις, πάντα, πάντα αναγνωρίζουν τα συνήθως ανύπαρκτα δίκια των αγροτών — λες κι έχουν να κάνουν με μια μαφία που καλό είναι να μη την τσιγκλάς, ή με ζαβά που πρέπει να τους λες πάντα «ναι» για να μην αναστατώνονται και σκίσουν το ζουρλομανδύα.

Το πιο εντυπωσιακό, βέβαια, παραμένει η αντιμετώπιση του φαινομένου από τον υπόλοιπο ελληνικό λαό, και δη από αυτούς που πληρώνουν για να συντηρούν την αγροτιά μας σ' αυτή την επιδοτούμενη και -κακά τα ψέματα- ανώφελη κατάσταση. Τώρα όμως τα ζόρια σφίξανε, οι κώλοι στριμωχτήκανε, αυτοί που πληρώνουν αρχίζουν να δυσανασχετούν για το ότι πληρώνουν και, βλέποντας ξανά τα ροδαλά μαγουλάκια των αγωνιστών στους δρόμους, η υπομονή τους αρχίζει να τελειώνει. Και πλέον έχουν και τα εργαλεία να απαντήσουν. Γιατί πλέον κι η κουτσή Μαρία έχει ένα παχουλό και βαρύ SUV. Τα τρακτέρ τους μπορεί να έχουν μεγαλύτερες ρόδες, αλλά οι τζιπούρες του Έλληνα έχουν περισσότερους ίππους. Αρκεί κάποιος να πατήσει πρώτος το γκάζι.

 

Έρχεται, θα το δεις.

 

ΥΓ.: Αυτά δεν στα λέω ως φιόγκος από το Κολωνάκι, από χωριό κρατάει κι η δικιά μου η σκούφια και ξέρω ότι δεν είναι όλοι οι αγρότες έτσι, μόνο οι μεγαλοκτηματίες του κάμπου, που την έχουν δει υποψήφιοι βουλευτές 2012 και μεγαλοσυνδικαλιστές. Υπάρχουν κι άλλοι αγρότες που δεν παίρνουν τους δρόμους απαιτώντας κερατιάτικα. Αντιμετωπίζουν την κρίση -και όλες τις κρίσεις- με έναν άλλο, λιγότερο φωνακλάδικο και καθόλου «ελληνικό» τρόπο: Δουλεύουν περισσότερο.