1. Η Ελλάδα είναι σαν τους πολίτες της: Ξοδεύει περισσότερα από όσα βγάζει. Και δανείζεται. Κάθε χρόνο, και πάρα μα πάρα πολλά λεφτά. Αποπληρώνει μερικά από αυτά που χρωστάει, αλλά μερικές φορές κάνει αυτό που κάνεις κι εσύ με τις κάρτες: Δίνει την ελάχιστη καταβολή. Με αποτέλεσμα το χρέος όλο και να αυξάνεται. Πλέον μας έχουν καταλάβει τι μπερμπάντηδες είμαστε, και καθώς όλες οι τράπεζες του κόσμου σφίγγονται, έχουν αρχίσει να θεωρούν ότι ο κίνδυνος κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον να μη μπορούμε να πληρώσουμε τη δόση είναι μεγαλύτερος από ό,τι στο παρελθόν. Αυτό έχει δύο συνέπειες: Πρώτον, οι «οίκοι» που λέγαμε βγάζουν εκθέσεις που λένε ότι είμαστε κακά παιδιά. Σ' αυτό απαντάμε κλασικά ελληνικά, «ίσα μωρή κουδουνίστρα Ελβετίδα, και «τι ξέρετε εσείς, ούτε το κραχ δεν μπορούσατε να προβλέψετε» και «όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες» κλπ. Η δεύτερη συνέπεια είναι ότι, όπως γίνεται και με τις κάρτες σου, επειδή είμαστε κακοπληρωτές (στο «διεθνή Τειρεσία», αν θέλεις) αυξάνονται τα επιτόκια με τα οποία μπορούμε να δανειστούμε. Εμείς, ας πούμε, δανειζόμαστε με επιτόκιο κοντά 2,5% μεγαλύτερο από ό,τι η Γερμανία. Πολύ δηλαδή.
2. Αν δεν μπορούμε να πληρώσουμε τα δανεικά, όπως ακριβώς συμβαίνει και με αυτούς που πάνε στο Νίκο Σαμοΐλη, κινδυνεύουμε να πτωχεύσουμε. Στην περίπτωσή μας ο Νίκος Σαμοΐλης είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που επεμβαίνει στις χώρες που τα έκαναν σκατά και τους επιβάλλει μεταρρυθμίσεις για να μπουν στον ίσιο δρόμο. Αλλά είναι λίγο κομπλικέ το θεματάκι μας, καθώς είμαστε και στο ευρώ, δηλαδή δεν έχουμε έλεγχο πάνω στο νόμισμά μας για να μας τον πάρει το ΔΝΤ και να τον κάνει τραμπολίνο. Είναι πρωτοφανής η περίπτωσή μας, είμαστε οι χειρότεροι της Ευρωζώνης, τόσο χάλια που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί «και τι θα γίνει αν κάποιος τα σκατώσει τόσο πολύ;» όταν σχεδίαζαν το κοινό νόμισμα. Έχουμε ξεπεράσει κάθε προσδοκία, πρωτοπορούμε, μην το συζητάς. Ο κύριος Αλμούνια έχει πει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα μας αφήσει να πτωχεύσουμε, κι αυτό ακούγεται καλό, αλλά στην πράξη σημαίνει απλά ότι αν το πάμε στα άκρα, δεν θα μας αναλάβει το Δ.Ν.Τ., αλλά η Ε.Ε. Το τραμπολίνο δεν το γλιτώνουμε.
3. Οπότε η κατάστασή μας αυτή τη στιγμή είναι η εξής: Είτε αλλάζουμε τα πάντα στα δημοσιονομικά της χώρας μας, καθαρίζουμε το δημόσιο, μειώνουμε τις δαπάνες και αυξάνουμε τα έσοδα, είτε θα έρθουν ξένοι να το κάνουν για λογαριασμό μας (φαντάσου Σαμοΐλη αλλά με μπράτσα, μουστάκι Village People, μαστίγιο, στολή μπάτσου). Κι αυτοί δεν θα κάνουν «κοινωνικό διάλογο» με 100 συμβασιούχους που θέλουν να μονιμοποιηθούν για πάντα επειδή το βύσμα τους έβαλε πίσω από ένα γραφείο για έξι μήνες, ή με 200 λιμενεργάτες που παραλύουν το εμπόριο της χώρας για να πάρουν σύνταξη μέχρι να πεθάνει ο ήλιος. Οι ξένοι Village People Σαμοΐληδες θα κόψουν τους μισθούς στο μισό — κατέβα στο δρόμο και σκούξε εσύ, χέστηκαν. Αυτή τη στιγμή πολεμάμε για τον έλεγχο της οικονομίας μας, καθώς έχουμε αποδείξει επανειλλημένως, δεκαετίες τώρα, πως στον τομέα αυτό είμαστε ανίκανοι. Είμαστε στα τελευταία στάδια. Είναι η τελευταία μας ευκαιρία να σώσουμε την παρτίδα.
4. Το μεγαλύτερο πρόβλημα απ' όλα δεν είναι το πώς θα βγούμε απ' το λάκκο, και τι θα κάνουμε για να το πετύχουμε. Είναι συγκεκριμένες οι κινήσεις, δεδομένοι οι τρόποι με τους οποίους θα βγάλει λεφτά το δημόσιο και θα κόψει τις δαπάνες. Το πρόβλημα είναι οι Έλληνες. Ότι εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, και να μην μπορούν να δουν καταστάσεις μεγαλύτερες από τη βραχυπρόθεσμη ατομική τους ευημερία. Ότι η κάθε Παπαρήγα ζει στην κοσμάρα της και πιστεύει ότι όλοι πρέπει να βγάζουν 1800 ευρώ το μήνα για πάντα μόνο και μόνο επειδή αναπνέουν. Ότι κάθε Έλληνας γεννιέται με την αντίληψη ότι το σύμπαν -και το κράτος- του χρωστάει, αυτού προσωπικά, ατέλειωτη ευγνωμοσύνη επειδή γεννήθηκε, και καλά θα κάνει να του την εκφράσει με μετρητά, κάθε 1η και 15 του μηνού. Οι Έλληνες δεν αισθάνονται το κράτος ως κάτι δικό τους. Και στις εποχές τις καλές, πα στο διάλο, το καταλαβαίνεις. Σήμερα, όμως, είναι αλλιώς τα πράγματα. Θα ήταν καλό σύντομα να συνειδητοποιήσουμε πως κάθε ιδιοκτήτης καφετέριας που δηλώνει 10.000 ετήσιο εισόδημα στην εφορία, κάθε ομάδα λίγων δεκάδων Ελλήνων που απαιτεί από το κράτος δια βίου βόλεμα, και κάθε γκρουπούσκουλο που παραλύει την οικονομική δραστηριότητα στο κέντρο της Αθήνας για να διεκδικήσει εντελώς προσωπικά συμφέροντα μιας χούφτας ανθρώπων είναι εχθροί μας, δουλεύουν κατά της χώρας, ενάντια των κοινών μας συμφερόντων. Αυτοί είναι η απειλή στην εθνική ακεραιότητα που ανάφερε ο ΓΑΠ. Όχι οι ξένοι, ούτε οι μπλε εξωγήινοι από την Παντόρα. Είναι κάποιοι από εμάς και ενστικτωδώς τους βλέπουμε με συμπάθεια, ακόμα και τους φοροφυγάδες, αλλά πλέον δεν έχουμε την πολυτέλεια να τους εξυπηρετούμε. Όχι πια. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε, τη χειρότερη των τελευταίων δεκαετιών, η πτώχευση δεν είναι ο μόνος κίνδυνος. Γιατί αν συμβεί, όλοι θα φάμε τις συνέπειες (μη σου εξηγώ πού, καταλαβαίνεις, Village People). Αλλά θα ξέρουμε όλοι και ποιοι θα έχουν φταίξει.
