Στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό είναι δύσκολο να κάνεις μεγάλα λάθη. Όλες οι σοβαρές αποφάσεις στον οικονομικό τομέα λαμβάνονται στις Βρυξέλλες, ενώ στους υπόλοιπους τομείς δεν λαμβάνονται από κανένα, καθώς ως γνωστόν στην Ελλάδα είναι όλα τέλεια κι αν τολμήσει κανείς να δοκιμάσει να αλλάξει κάτι εξεγείρεται το σύμπαν των θιγόμενων — γι' αυτό οι πολιτικοί μας δεν κάνουν τίποτα ουσιαστικό, οπότε είναι πολύ δύσκολο να κάνουν μεγάλα λάθη. Και σπάνιο. Αλλά μερικοί τα έχουν καταφέρει. Λίγοι, αλλά αξιοσημείωτοι. Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ένας από αυτούς.

 

Όπως ίσως θα θυμάσαι αν η ηλικία σου ξεκινάει από 3 και πάνω (κι έχει κι άλλο ένα ψηφίο, βεβαίως, δεν εννοώ τους τρίχρονους αναγνώστες), ο Αντώνης ο Σαμαράς ήταν κάποτε ένα golden boy της πολιτικής, ένα πουλέν, ένας ανατέλλων αστέρας. Και ήταν υπουργός Εξωτερικών όταν έσκασε μια από τις λίγες μεγάλες πολιτικές κρίσεις της μεταπολίτευσης, το «Σκοπιανό». Με τα τρένα κατεβαίναμε τα σχολεία στο Σύνταγμα για το συλλαλητήριο, να ακούσουμε τους παπάδες να μιλάνε -τα θυμάμαι κι αναγουλιάζω-, τέλος πάντων ήταν εποχές ταραχώδεις και κρίσιμες. Πρωθυπουργός τότε ήταν ο Μητσοτάκης, και προς Θεού, δεν θέλω να πω καλή κουβέντα για τον Μητσοτάκη, φτου φτου, αλλά ο άνθρωπος ήταν το τέρας της realpolitik στην Ελλάδα, πραγματιστής μέχρι εσχάτων. Ήξερε πώς έχουν τα πράγματα και τι πρέπει να γίνει. Συνήθως αξιοποιούσε αυτή τη δαιμόνια αντίληψη για το προσωπικό και πολιτικό του συμφέρον, βεβαίως, κι ως τέτοιος πολιτικός θα μείνει στην ιστορία, αλλά πάντα ήξερε.

 

Και τότε ήξερε, και ήξερε ότι αυτό που ήξερε δεν το ήξερε ο όχλος με τους παπάδες αποκάτω, και δεν είχε και καμιά όρεξη να το μάθει. Ο Μητσοτάκης είχε έτοιμη λύση για το Σκοπιανό, τα 'χανε βρει, τα 'χανε συμφωνήσει, θα τη λέγανε Σλαβομακεδονία ή κάτι τέτοιο σύνθετο κι ανώδυνο να τελειώνει η υπόθεση, αλλά ο όχλος από κάτω ζούσε τον πατριωτικό του παροξυσμό, και θα χρειαζόταν αρκετό μπούρου μπούρου για το καταπιεί. Και δεν θα το κατάπινε με τίποτα αν ο υπουργός Εξωτερικών της ίδιας της κυβέρνησης διαφωνούσε. Ο Αντώνης Σαμαράς είχε μπροστά του μια μεγάλη απόφαση. Καιι με θάρρος και αποφασιστικότητα, την πήρε.

 

Ήταν δύσκολη, πήγε κόντρα στο Μητσοτάκη, έφερε το τέλος της μικρής Δεξιάς παρένθεσης, την πτώση του ίδιου του Μητσοτάκη, την ανυποληψία του ίδιου με την καθαίρεσή του απ' το κόμμα και την άδοξη περιπέτεια της Πολιτικής ¶νοιξης. Έπαψε να είναι golden boy, η μεγάλη Δεξιά ελπίδα.

 

Κι αυτό δεν θα ήταν απαραίτητα κακό, θα ήταν άλλο ένα θύμα του Μητσοτακέικου, δεν υπάρχει ντροπή σ' αυτό, αν η απόφασή του τότε ήταν η σωστή. Η ιστορία απέδειξε (υπάρχουν κι αυτοί που διαφωνούν, βεβαίως, αλλά πιστεύω πως ισχύει) πως δεν ήταν. Ήταν η κοντόφθαλμη και εύκολη, η απόφαση που βγήκε απ' το συλλογικό νου του φανατισμένου όχλου, όχι από αυτό ενός τολμηρού πολιτικού. Στη μεγαλύτερη απόφαση της ζωής του και της καριέρας του, ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε λάθος. Προφανώς, τα 12 χρόνια πολιτικής εξορίας ήταν αρκετή ποινή. Και τώρα η Νέα Δημοκρατία είναι έτοιμη να το πάει στο άλλο άκρο.

 

Ο Αντώνης Σαμαράς, στα 58 του πια, δεν είναι golden boy. Το μόνο ατού που μπορεί κάποιος να του αποδώσει είναι πως τα τελευταία χρόνια της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας είναι ο λιγότερο φθαρμένος — αν το καλοσκεφτείς, είναι μόλις δύο χρόνια βουλευτής του κόμματος, μετά την παραίτησή του το 1993. Και τώρα οι δημοσκοπήσεις λένε πως σε δυο εβδομάδες θα κερδίσει το μέχρι πρότινος αδιαφιλονίκητο φαβορί, την Ντόρα Μπακογιάννη. Την κόρη του Μητσοτάκη.

 

Περίεργο πράγμα η ιστορία, πώς πάει και τα φέρνει.

 

Στο επόμενο επεισόδιο: Τι άλλο ξέρουμε για τον Αντώνη Σαμαρά; Τι είδους αρχηγός θα είναι;