Διάβασε εδώ το πρώτο μέρος.

Η παραλία κρύβει πολλούς κινδύνους για ένα κορίτσι σαν κι εμένα. Ξεκινώντας από την πρώτη βουτιά - εκεί που κινδυνεύεις να ψάχνεις το τοπ σου στο βυθό. Οπότε μένεις γενικά στην ξαπλώστρα. Εκεί όπου η μοναδική περίπτωση να περάσεις απαρατήρητη είναι το να είσαι μονίμως ανάσκελα, υποχρεωτικά με ένα περιοδικό στο χέρι για να κόβει κάπως τα αδιάκριτα μάτια. Φυσικά, δεν έχει νόημα να αποπειραθείς να παίξεις τένις ή βόλεϊ, αφού είναι σχεδόν σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα βρεθείς με περισσότερες από μία μπάλες στα χέρια σου.

Όσον αφορά τα θαλάσσια σπορ, αυτά για μένα αποτελούν ταμπού. Ακόμα θυμάμαι το ντροπιασμένο βλέμμα του παιδικού μου φίλου Δημήτρη στην Ψιλή ¶μμο της Σάμου, που γύρισε διακριτικά από την άλλη μόλις έβγαλα το σωσίβιο που φορούσα για να κάνω τζετ σκι: το κόκκινο μπικίνι είχε φτάσει στην πλάτη μου. Και μετά έρχονται τα σχόλια. Όχι των αγνώστων -για αυτούς αδιαφορείς-, των δικών σου ανθρώπων. Τραύμα μού έχουν μείνει οι παρεΐστικες βαρκάδες, με υπόκρουση τη φωνή του αδερφού μου: «Σιγά, μη γέρνεις μπροστά, θα μπατάρουμε» ή «Στην αδερφή μου δε θα δώσουμε σωσίβιο, σίγουρα θα επιπλέει αν πέσει στη θάλασσα».

Με τον καιρό μαθαίνεις να γελάς συγκαταβατικά με τα αστεία των άλλων. Γιατί μέσα σου ξέρεις ότι κανείς δεν πρόκειται να σκεφτεί ποτέ «το καημένο το κοριτσάκι με το μεγάλο στήθος». Και στην παραλία, αν ντιλάρεις λίγο την ντροπή σου, αρχίζεις να διακρίνεις τα βλέμματα θαυμασμού των αντρών. Και γίνεσαι πιο σίγουρη για τον εαυτό σου όταν βλέπεις τα μικροσκοπικά μπικίνι των άλλων γυναικών να είναι τόσο, μα τόσο άδεια.

ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΚΟΙΤΟΥΝ ΥΠΕΡΟΧΑ

Οι άντρες γουστάρουν το μεγάλο στήθος. Γουστάρουν να το πιάνουν και γουστάρουν να το βλέπουν. Δεν έχει σημασία αν φοράς φόρμα ή κοντό φόρεμα, αρκεί το στήθος σου να είναι στην κατάλληλη, ευάερη και ευήλια βιτρίνα. Τους κατανοώ. Αλλά δεν τους δικαιολογώ, ειδικά όταν το βλέμμα τους παραμένει κολλημένο εκεί για διάστημα άνω των πέντε δευτερολέπτων. Μέχρι τότε, το μάτι είναι τζάμπα. Μετά τους τοποθετώ στην κατηγορία του λιγούρη και δεν ασχολούμαι ποτέ ξανά μαζί τους. Εκτός αν είναι συνάδελφοι. Εκεί έχω μάθει να δείχνω μεγαλύτερη ανοχή στα σχόλια του τύπου «Α ρε Νάσια, τουμπανάιζερ» και «Τα πέταξες όλα σήμερα» κάθε φορά που φοράω έναν πόντο μεγαλύτερο ντεκολτέ. Αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω είναι τα βλέμματα των γυναικών που είναι γεμάτα ζήλια, φόβο, καμιά φορά και απέχθεια. Το καταλαβαίνεις αμέσως με το που μπαίνεις σε μια καινούρια παρέα και ακούς πάλι το «Πο πο, τα πέταξες όλα», αλλά με πολύ διαφορετικό ύφος.

Ο ΓΚΟΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΜΟΥ

Όταν βρεις αυτόν τον κάποιον που θα τα κοιτάξει χωρίς να κολλήσει (ή τουλάχιστον θα προσποιηθεί πειστικά), χαλαρή πια με το θέμα, του παραχωρείς την επικαρπία τους. Και μετά το στήθος σου αποτελεί ιδιοκτησία του. Πρέπει να το καμαρώνει και να το θαυμάζει μόνο εκείνος. Τα προκλητικά μπλουζάκια και τα μαγιό-τριγωνάκια μπορείς τα φορέσεις μόνο στο σπίτι, μόνο για εκείνον. Το στήθος σου είναι γι' αυτόν σαν το hot wheel που έβλεπε μικρός στη βιτρίνα και δεν μπορούσε να το αγοράσει. Τώρα που το έχει, θέλει να παίζει συνέχεια μαζί του. Και μάλιστα χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος, όπως συμβαίνει με όλα τα άλλα παιχνίδια, να το βαρεθεί. Ή να το σπάσει (όπως με τη σιλικόνη). Καμιά φορά μπορεί να το αντιμετωπίζει ως μια εντελώς διαφορετική οντότητα. Να του πιάνει κουβέντα, ας πούμε. Και να του απευθύνει τα 9 στα 10 βρομόλογα που θα πει στο κρεβάτι: κυρίως όλες τις λέξεις με κατάληξη -άρες. Όσο για το ίδιο το κρεβάτι, ένα μεγάλο στήθος σού περιορίζει τις επιλογές και στο σεξ, αφού οι άντρες θέλουν να τα βλέπουν να κουνιούνται, κι έτσι συνήθως σε αναγκάζουν να είσαι ανφάς και «από πάνω» - κι ας μη γουστάρεις καθόλου.

Τελικά, τα πλεονεκτήματα ενός μεγάλου στήθους δεν είναι λίγα. Σε βοηθάει να πας μπροστά στη δουλειά, να έχεις πολλές επιλογές σε ερωτικούς συντρόφους (και με λιγότερο κόπο) και να μπορείς να ακουμπήσεις το τηλεκοντρόλ πάνω του ενώ βλέπεις τηλεόραση καθιστή. Όμως χρειάζεται συνεχή συντήρηση (έτσι μου λένε δηλαδή, γιατί εγώ είμαι πολύ μικρή για να με νοιάζει κάτι τέτοιο) και, κυρίως, σε κάνει πιο σέξι απ' όσο αντέχεις να είσαι. Ή, όπως χαρακτηριστικά είπε ο πατέρας της Τζέσικα Σίμσον όταν τον ρώτησαν γιατί η κόρη του αναγκάστηκε να σταματήσει την καριέρα της ως γκόσπελ τραγουδίστριας, «έχει διπλά d's. Δεν μπορείς να τα καλύψεις με τίποτα».