«Όταν κάποιος προσεγγίζει τη Σαντορίνη, αισθάνεται να τον κατακλύζει η αύρα του νησιού. Ακόμη δεν έχω προλάβει να καταλάβω τι έχει γίνει, αλλά νομίζω ότι θα το αντιληφθώ καλύτερα όταν ξανανέβω στο επόμενο πλοίο για μία τετραήμερη κρουαζιέρα. Δεν νομίζω ότι θα κοιμηθώ εκείνα τα τέσσερα βράδια. Από δω και πέρα το μόνο σίγουρο είναι ότι θα έχω πάντοτε μαζί μου ένα τσαντάκι έτοιμο με όλα όσα χρειάζομαι. Αν αυτό συνέβη σε μια θάλασσα με μπουνάτσα, σκέψου πώς θα είναι να διαβείς το Καρπάθιο που είναι ένα πέλαγος μονίμως με μποφόρ.

Αν και είχα ταξιδέψει πολλές φορές στο παρελθόν με το Sea Diamond, ουδέποτε έδειχνε να αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα, μάλιστα θεωρούνταν από τα πιο πολυτελή και ασφαλή πλοία. Το πλοίο εκείνη την Πέμπτη πήγαινε πολύ αργά για να βγάλουν φωτογραφίες οι τουρίστες, ο καιρός ήταν τέλειος, οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Κάποια στιγμή ακούστηκε ένα μεγάλο "μπαμ" και το πλοίο πήρε μια απότομη και παράλογη κλίση. Εκείνη τη στιγμή ανησύχησα. Κάποιοι επιβάτες ξεκίνησαν να χάνουν την ισορροπία τους, αλλά παρ'όλο που τρομάξαμε, προσπαθήσαμε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας. Το καράβι πήγαινε μία δεξιά, μία αριστερά, κι εμείς κρατιόμασταν και προχωρούσαμε από τοίχο σε τοίχο. Αυτό που έβλεπα ήταν ότι οι υπεύθυνοι προσπαθούσαν να το σταθεροποιήσουν σε κάποιο αβαθές σημείο, με τον κόσμο μέσα να πηγαινοέρχεται.

Ευτυχώς το πλήρωμα λειτούργησε άψογα και έκανε ό,τι μπορούσε -παρά τα όσα είπαν την επόμενη μέρα τα δελτία-, οι ανακοινώσεις ήταν συνεχείς, διαφωτιστικές και μας κατηύθυναν προς τα σωσίβια και τις βάρκες. Ότι υπήρξε φόβος, υπήρξε σίγουρα, αλλά δεν υπήρχε ο πανικός και ο τρόμος που μεμονωμένα έδειξαν κάποιοι δημοσιογράφοι από κάποια νεαρά κορίτσια και κάποια μικρά παιδιά. ¶λλο κλαίω και άλλο ουρλιάζω και πανικοβάλλομαι και από τον πανικό μου πέφτω και στη θάλασσα. Αυτά ήταν υπερβολές και ψέματα. Οι ανακοινώσεις έλεγαν συνεχώς ότι τα πράγματα ήταν "under control". Εγώ αλλά και όλος ο κόσμος- αυτό θέλαμε να ακούσουμε εκείνη την ώρα, αυτό μας καθησύχαζε.

Ούτε σπρωξίματα υπήρχαν ούτε αγκωνιές, όλα κυλούσαν ομαλά. Κάποιες σωσίβιες

λέμβοι μάς ταλαιπώρησαν, αλλά τελικά καταφέραμε κι εμείς να μεταφερθούμε στη στεριά. Πιο πολύ φοβήθηκα όταν μπήκα σε μία σωσίβια λέμβο. Βιαζόμασταν ώστε μέχρι τις 18.30 όλοι να μεταφερθούν στη στεριά, γιατί ο κίνδυνος από το σκοτάδι θα ήταν μεγάλος. Δόξα τω Θεώ, όλα κύλησαν ομαλά. Μέσα στις βαλίτσες μου είχα ρούχα παντός καιρού, από παλτό μέχρι μπότες και πέδιλα. Όλα χάθηκαν. Το πρώτο τηλεφώνημα που έκανα ήταν στην κόρη μου, να την προλάβω να μην ακούσει κάτι στην τηλεόραση και ανησυχήσει. Αυτό που θα σου κάνει εντύπωση -το οποίο ακόμη μου προκαλεί τρομερή έκπληξη- ήταν ότι το πρώτο τηλεφώνημα που δέχτηκα προερχόταν, όχι από κάποιο γνωστό ή συγγενή μου, αλλά από ραδιοφωνικό

σταθμό από τον οποίο μου ζητούσαν να τους περιγράψω τι είχαμε μόλις ζήσει. Ακόμη δεν μπoρώ να καταλάβω από πού βρήκαν αμέσως το τηλέφωνό μου».

Χριστιάνα Βαβέκη - ξεναγός

Ακολουθούν δύο ακόμα μαρτυρίες επιβατών του Sea Diamond τις επόμενες ημέρες -και, φυσικά, μπορείτε να τις διαβάσετε όλες στο Down Town που κυκλοφορεί.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τη μαρτυρία μιας Ελληνοαμερικανίδας ξεναγού.