«Το ότι από τη φύση μου είμαι χαρούμενος άνθρωπος με έσωσε από το να μεταφέρω τον πανικό που αισθανόμουν στο γκρουπ μου. Μπροστά σ' αυτούς έδειχνα ότι είμαι καλά, αλλά μέσα μου πέθαινα από φόβο. Γύρω στις 15.30 μία ανακοίνωση μας έλεγε να ετοιμαστούμε να βγάλουμε φωτογραφίες από την Καλντέρα. Με βάση τη σειρά των γκρουπ, υπολόγισα ότι γύρω στις 16.15 θα γινόταν η αποβίβαση. Μισή ώρα νωρίτερα βγαίνω από την καμπίνα μου για να πάω στον έβδομο όροφο. Εκείνη την ώρα άκουσα το τράνταγμα. Σκέφτηκα "Τι στο καλό; Πάνω στη σημαδούρα πήγε κι έπεσε;".
Πήρα το ασανσέρ, ανέβηκα στον έβδομο, βρήκα το γκρουπ μου και από εκείνη την ώρα αισθανόμουν ότι το πλοίο ξεκίνησε να γέρνει - ελαφρά μεν, αλλά είχε πάρει μία κλίση ασυνήθιστη. Προχώρησα με το γκρουπ μου προς την πλώρη και μόλις ξεκίνησα να τους ρωτάω αν έβγαλαν ωραίες φωτογραφίες, ακούμε ένα "μπραφ" και αρχίζουν να πέφτουν μπουκάλια, ποτήρια, ό,τι υπήρχε εκεί κοντά σε σταθερό σημείο έπεσε κάτω και έσπασε. Εκεί παγώσαμε. Οι Αμερικανοί με ρωτούσαν τι συνέβαινε και τι έπρεπε να κάνουμε κι εγώ τους καθησύχασα ότι όπου να 'ναι θα ακουγόταν ανακοίνωση. Πράγματι. Μέσα σε δύο λεπτά ακούστηκε μία φωνή απ' τα μεγάφωνα που μας έλεγε να μαζευτούμε όλοι στην αντίθετη πλευρά, ότι "όλα είναι υπό έλεγχο". Πήγαμε κοντά στις σκάλες, προς τα πίσω. Από την ώρα που το πλοίο έγειρε και μετά άρχισα να φοβάμαι, αλλά έλεγα στους υπόλοιπους ότι όλα είναι καλά, δεν υπήρχε λόγος να τους πανικοβάλω. Σε δύο λεπτά ακούστηκε νέα ανακοίνωση η οποία έλεγε "Σε 5 λεπτά να έχετε εγκαταλείψει τις καμπίνες στο δεύτερο και στο τρίτο πάτωμα γιατί θα κλείσουν οι πόρτες". Σε δέκα λεπτά έπεσε συναγερμός για τα life jackets, τα οποία, χάρη στην ετοιμότητα του πληρώματος, είχαν ήδη κυκλοφορήσει από πριν. Οι βάρκες είχαν γεμίσει και κατέβαζαν κόσμο. Κάποιες -απ' ό,τι άκουσα και αργότερα- ήταν μαγκωμένες από τις μπογιές, οι μανιβέλες και οι πόρτες δεν λειτουργούσαν.
Αν υπήρχαν όσες βάρκες χρειαζόταν ο κόσμος, αυτή η ιστορία θα είχε τελειώσει πολύ νωρίτερα. Εμείς εν τω μεταξύ περιμέναμε κάποια νεότερη ενημέρωση. Η cruise manager που πηγαινοερχόταν μας έλεγε ότι όλα γίνονται με τάξη και προσπαθούσε
να βρει το πιο ασφαλές σημείο για να κατέβουμε κι εμείς, ενώ την ίδια ώρα οι καμαρότοι έκαναν μία γραμμή με τα χέρια τους για να μην κατέβει κάποιος στις καμπίνες. Ευτυχώς σε πολύ λίγο ήρθε ένα φέριμποτ και ο καταπέλτης του έμεινε όρθιος για να φτάνει εμάς ψηλά - εκεί όπου ήμασταν. Οι καμαρότοι έφεραν στρώματα, καθίσαμε τον κόσμο μας πάνω στον καταπέλτη και τους σπρώχναμε προς τα κάτω. Δίπλα υπήρχε και μία σκάλα από την οποία κατέβαιναν άλλοι επιβάτες, ενώ πάνω πάνω -όταν πια είδαν κάποιοι ότι δεν κατέβαιναν οι βάρκες- ξεκίνησαν να κατευθύνονται προς τα κάτω με τη σχοινένια σκάλα - τέσσερις κυρίες ηλικίας 80 ετών κατέβηκαν με αυτό τον τρόπο. Ήμασταν πάρα πολύ τυχεροί που δεν είχε θαλασσοταραχή και όλα αυτά γίνονταν κατά τη διάρκεια της μέρας, αλλιώς θα είχαμε πάρα πολλούς νεκρούς. Όταν πια φτάσαμε στην αποβάθρα, παρέδωσα τα σωσίβιά μας και περιμέναμε τις επόμενες οδηγίες. Μείναμε σε ξενοδοχείο στα Φηρά και την επόμενη μέρα επιστρέψαμε στην Αθήνα. Ό,τι υπήρχε μέσα στις βαλίτσες μας τώρα το τρώνε τα ψάρια. Από την εταιρία ανακοινώθηκε ότι η αποζημίωσή μας για τα χαμένα αντικείμενα θα είναι 1.400 ευρώ, αν είναι δυνατόν! Τον άλλο μήνα θα πρέπει να ταξιδέψω ξανά με πλοίο κάνοντας το ίδιο δρομολόγιο. Το μόνο που με σώζει είναι να κάνω το σταυρό μου και να πω "δυο φορές σ' ένα μήνα δεν γίνεται, θα πρέπει να είμαι πολύ γκαντέμω". O Θεός μας φύλαγε»
R.X. - Ελληνοαμερικανiδα ξεναγός
Ακολουθούν τρεις ακόμα μαρτυρίες επιβατών του Sea Diamond τις επόμενες ημέρες -και, φυσικά, μπορείτε να τις διαβάσετε όλες στο Down Town που κυκλοφορεί.
