Γιατί είναι όμορφη. Από τα ωραιότερα νησιά της Ελλάδας. Και με εύκολη πρόσβαση ώστε να μπορείς να πεταχτείς έστω για ένα Σ/Κ. Και γιατί αν ξεφύγεις από τα τουριστικά κλισέ είναι το μέρος όπου θα κάνεις ό,τι σου καπνίσει, από ριλάξ και άδειασμα μυαλού μέχρι ντόλτσε βίτα με κοκτεϊλοκατάνυξη μέχρι πρωίας. Αρκεί να ξέρεις τους σωστούς ανθρώπους και τα σωστά μέρη για κάθε περίσταση. Εμείς πήγαμε, τα φωτογραφίσαμε και προτείνουμε — εσύ διάλεξε και πάρε.

 

Εδώ που τα λέμε, αν ένα μέρος είναι πραγματικά ωραίο, λογικό είναι όλοι να θέλουν να πάνε. Μοιάζει ακραίο να την πέφτουμε σε κάποιον επειδή πάει κάπου για weekend απλώς και μόνο επειδή είναι πολιτικός. Και επειδή πάει στη Μύκονο; Και πού να πάει δηλαδή; Στη Γυάρο και στη Μακρόνησο για να αποτίσει φόρο τιμής στα θύματα της χούντας; Στη Γαλλία δε βρέθηκε κανείς να κράξει όσους πάνε στο Σεν-Τροπέ ή στις Κάννες, κι ας είναι πολιτικοί. Πέρα από τις γκόσιπ σελεμπριτοκεντρικές εκπομπές που περιγράφουν τη Μύκονο σαν «Νησί του πάρτι με τρελά μωρά, έτοιμα για περιπέτειες» και τις πολιτικές εφημερίδες που υπονοούν πως είναι «Το μέρος όπου επιδεικνύουν οι πολιτικοί τα αμφιβόλου προέλευσης πλούτη τους», τι άλλο είναι αυτό το νησί;

 

Σύμφωνα με τον Γιάννη Γαλάτη, γέννημα-θρέμμα Μυκονιάτη (και επίσης αγαπημένο των σελεμπριτοεκπομπών), η Μύκονος είναι ένα νησί ευνοημένο από το Θεό, με δεκάδες ομορφιές, ένα νησί με ένδοξο (κοντινό) παρελθόν, αφού μάγεψε τους πιο λαμπερούς ανθρώπους από το ’60 μέχρι το ’90, και που, όπως λέει ο ίδιος, «αφού έζησε τη χρυσή και την πλατινένια εποχή της, τώρα ζει την μπρούντζινη, που, όσο και να τη γυαλίζουμε, δε λάμπει το ίδιο». Δεν έχει κι άδικο. Μολονότι είναι κοινά παραδεκτό πως είχαν άλλη χλιδή η Τέιλορ και η Τζάκι Ο όταν περπάταγαν ξυπόλητες στο Ματογιάννι (και όχι με 12ποντα στιλέτο σαν κάτι φρεσκόπλουτες) και πως ήταν αλλιώς όταν πήγαιναν στο νησί 50-60 γκράντε διεθνείς σελέμπριτι και μεγαλοεπιχειρηματίες με hippie καλοκαιρινά γούστα για να κάνουν την πλάκα και τα πάρτι τους χαλαροί, αφού βρίσκονταν στο πουθενά και δεν αγχώνονταν μήπως τους πάρει το μάτι καμιάς Κρουελολουέλας της αμερικανικής Vogue, ωστόσο, όπως λέει ακόμα και ο Γαλάτης, οι καιροί αλλάζουν. Ούτε το Κολωνάκι είναι το ίδιο όπως ήταν πριν από είκοσι χρόνια, ούτε τα Χανιά, ούτε η Νέα Υόρκη, ούτε το Μπαλί, ούτε οι Κάννες (που, παρεμπιπτόντως, αν δεν είχαν όλο αυτό το γκλαμ του Φεστιβάλ, το Carlton κι άλλα δυο τρία ωραία κτίρια, θα έμοιαζαν με άσχημο Λουτράκι). Όλα άλλαξαν, δεν έμεινε κάτι μουμιοποιημένο, κι αν είχε μείνει, είναι σίγουρο πως πάλι δε θα μας άρεσε, για άλλους λόγους.

 

Αλλά πώς έχει γίνει σήμερα η Μύκονος; Τι μπορείς να κάνεις αυτό το καλοκαίρι εκεί, και ποιοι είναι οι άνθρωποί της; Διάβασε και μάθε στο Nitro που κυκλοφορεί.