To θέαμα ενός παππού 72 χρονών με μια ζουμερή κοπελίτσα πενήντα χρόνια μικρότερή του αποδίπλα, να την πασπατεύει με τα σαφρακιασμένα του δάχτυλα, είναι αποκρουστικό για όλους, εκτός από έναν: Τον παππού. 

 

Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι είναι υπόδικος για υποθέσεις διαφθοράς, και χρησιμοποιεί τη θέση του ως πρωθυπουργός για να ελέγξει ολοκληρωτικά τα media της Ιταλίας και για να αποφύγει τις σίγουρες καταδίκες του από τη δικαιοσύνη. Κι αντί να μιλά ο κόσμος γι' αυτά, κάθεται κι ασχολείται με το ότι ο τύπος πηδάει 18χρονες, η γυναίκα του τον παράτησε, και κάνει πάρτι με νεαρά κορίτσια στις βίλες του. Είναι μια υπόθεση τρομακτικής πουριτανικής υποκρισίας: Έχει κάνει εγκλήματα τερατώδη, λαμογιές αδιανόητες ακόμα και για τα δικά μας, διόλου ευκαταφρόνητα δεδομένα, κι όμως η κυβέρνησή του κινδυνεύει όσο ποτέ τώρα, που κυκλοφορούν φωτογραφίες που τον δείχνουν με ξώβυζα μοντέλα. 

 

Μα φυσικά πηδάει 18χρονες. Τι να πηδήξει; Γιαγιάδες επειδή είναι "πρέπον"; Για έναν άνθρωπο σαν αυτόν, κάθε στύση είναι μια ευλογία, κάτι θεόπνευστο, ένα θαύμα που πρέπει να τελειώσει το ίδιο θαυματουργά με όσο άρχισε. Κι αφού μπορεί να έχει τρυφερά κορίτσια, τι περιμένεις να κάνει; Εσύ τι θα έκανες στη θέση του; 

 

Υπάρχει, βέβαια, και το θέμα της εκμετάλλευσης -όταν ένας άνθρωπος σε θέση ισχύος την εκμεταλλεύεται για να επιβάλλει σε μια ασθενέστερη ύπαρξη που έχει ανάγκη πράγματα που υπό διαφορετικές συνθήκες ποτέ δεν θα έκανε. Κι αυτό είναι επονείδιστο. Στον πραγματικό κόσμο, όμως, είναι και εξαιρετικά σπάνιο. Πρέπει να είσαι πολύ λιγούρης για να το κάνεις -και άνθρωποι που βρίσκονται σε θέσεις τέτοιας ισχύος σπάνια είναι λιγούρηδες. Γιατί σ' αυτούς τους ανθρώπους οι ασθενείς υπάρξεις έρχονται μόνες τους. Κατά ντουζίνες.

 

Πίστεψέ το, οι νεαρές ερωμένες του Μπερλουσκόνι, καθώς και όλες οι φιλοξενούμενές του στις βίλες, δεν είναι απλά εκεί με την ανοχή τους -είναι με τη θέλησή τους. Έχουν παλέψει σκληρά για να φτάσουν εκεί. Έχουν μαχηθεί και πολεμήσει και μαλλιοτραβηχτεί για το προνόμιο να χαϊδολογάνε το πλαδαρό και εύθραυστο κορμί του Ιταλού μεγαλοαπατεώνα και των φίλων του. Το θέλουν. Ναι, το κάνουν για τα λεφτά, και το ξέρουν. Και ο παππούς το ξέρει επίσης. Αλλά αυτό δεν είναι κακό, τουναντίον: Στο τέλος όλοι ευχαριστημένοι μένουν.

 

Γι' αυτό μην αναλώνεις φαιά ουσία για να ψέγεις τον Μπερλουσκόνι για τον παλιμπαιδισμό του. Σκέψου τι θα έκανες στη θέση του.

 

Έχεις τόσες άλλες αφορμές για να τον βρίσεις, άλλωστε. 

 

ΥΓ: Ενδιαφέρον το ότι ο Μπερλουσκόνι είναι συνομήλικος του μακαρίτη Ντέιβιντ Κάρανταϊν.