Σημαιοφόρος όλων ο Μάρκ Γουόλμπεργκ με άξιους παραστάτες τους Ράσελ Κρόου και Λεονάρντο Ντι Κάπριο.

 

Max Payne
Μεγάλο και κατά βάση υπερβολικό το κράξιμο που έφαγε ο Μάρκ Γουόλμπεργκ για την συμμετοχή του στην κινηματογραφική αυτή μεταφορά του ομώνυμου videogame. Και τι έγινε δηλαδή που η πλοκή δεν βγάζει και εντελώς νόημα; H νέο νουάρ ατμόσφαιρα μια χαρά στέκει και η λαχταριστή Μίλα Κούνις (του τηλεοπτικού That 70's show) θυμίζει επαρκώς μινιατούρα της Αντζελίνα Τζολί του Wanted. Τι παραπάνω θέλεις για να χαραμίσεις ευχάριστα ένα διώρο; 

 

Περί Τυφλότητας (Blindness)
Μεγάλες οι προσδοκίες για την κινηματογραφική αυτή μεταφορά του βραβευμένου ομώνυμου βιβλίου, μετρίως μέτριο το αποτέλεσμα. Κάτι για το οποίο φταίει αποκλειστικά ο σκηνοθέτης ( σ.σ. ο βραζιλιάνος από την "Πόλη του Θεού") καθώς και το concept είναι πιασάρικο (μια επιδημία τύφλωσης ξεσπάει σε μια πόλη, αφήνοντας μόνο την Τζούλιαν Μουρ ικανή να δει) και ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ είναι άκρως πειστικός ως ο κακός του διπλανού θαλάμου που διατάσσει ομαδικό βιασμό των γυναικών σε αντάλλαγμα για φαγητό (η πιο δυνατή σκηνή της ταινίας).

 

Body of Lies (Η Πλεκτάνη)
Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να βγω και να πω κακό λόγο για τον σκηνοθέτη των Alien, Blade Runner, Gladiator, Hannibal και American Gangster όμως -στην περίπτωση αυτού του hi tech κατασκοπικού θρίλερ- ο Ridley Scott αποδείχτηκε μάλλον κατώτερος των Bourne περιστάσεων. Ουσιαστικά μοιάζει σαν να παρασύρθηκε από τα gadgets που χρησιμοποιεί ο Ράσελ Κρόου ως πράκτορας γραφείου της CIA για να μανιπουλάρει/κατευθύνει τον πράκτορα εδάφους της CIA Ντι Κάπριο στην προσπάθεια του να εξολοθρεύσει τους τρομοκράτες. Τουτέστιν έχουμε πολλές εκρήξεις, ωραίες πανοραμικές λήψεις, αλλά ελάχιστο συναίσθημα.