To θέμα: Ο Μπέντζαμιν Μπάτον είναι μια ιδι­άζουσα περίπτωση, διότι όταν γεννήθη­κε ήταν ένα γερασμέ­νο, ζαρωμένο μωρό, για το οποίο οι γιατροί δήλωσαν πως δεν έχει πολλά περιθώρια ζωής, είναι ήδη 80 χρόνων! Αυτά συμβαίνουν στη Νέα Ορλεάνη του 1918. Η μητέρα του τερατογενούς Μπέντζαμιν πεθαίνει στη γέννα, ο πατέρας του, που αντικρίζει με φρίκη το τερατόμορφο πλάσμα, δεν θέ­λει να αναλάβει την ευθύνη ανατροφής μόνος και συγχρόνως το απεχθάνεται.

Τελικά, το μωρό καταλήγει στα χέρια μιας μαύρης υπηρέτριας, η οποία θα το πονέσει και θα το αναστήσει. Με μόνη διαφορά ότι το παιδί, σε πείσμα των γι­ατρών, όχι μόνο συνεχίζει να ζει αλλά και να νεάζει όσο μεγαλώνει. Ο χρόνος δουλεύει ανάποδα για αυτόν. Αλλά μόνο για αυτόν. Οι άλλοι, οι γύρω του, καθώς μεγαλώνουν, γερνάνε. Αυτός, όσο μεγα­λώνει, γίνεται όλο και πιο νέος. Και η κοπέλα της ζωής του, με την οποία θα γνωριστούν στην παιδική τους ηλικία, όταν εκείνος είναι γέρος και εκείνη παι­δί, θα μεγαλώνει φυσιολογικά και σε μία φάση του χρόνου, θα βρουν ο ένας την άλλη, ακριβώς στη μέση ηλικιακή οδό. Σαν δύο τρένα που αντάμωσαν στον ίδιο σταθμό, με διαφορετική κατεύθυνση. Το μεγάλωμα ενός τέτοιου ανθρώπου είναι το κύριο ενδιαφέρον της ταινίας, τα διάφορα επεισόδια της ζωής του, οι ανά τον κόσμο περιπλανήσεις, η λήξη του ανάποδου χρόνου. Και η ιστορία που περνά γύρω του.

Το φιλμ: Θυμίζει Φόρεστ Γκαμπ; Σαφέ­στατα! Διότι είναι ίδιος ο σεναριογράφος, ο Έρικ Ροθ, και έχει φτιάξει μια ανάλογη δομή αφού το υπαγορεύει και το θέμα. Αν και το θέμα αντλείται από διήγημα του Σκοτ Φιτζέραλντ γραμμένο στη δεκα­ετία του '20. Η σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Φίντσερ είναι που κάνει τη διαφορά, υιοθετώντας το dark στοιχείο αντί του light του Ρόμπερτ Ζεμέκις. Βλέπουμε, λοιπόν, έναν πιο σκοτεινό και πιο ποιη­τικό Φόρεστ Γκαμπ - για καλύτερο ή χει­ρότερο δεν εκφράζω γνώμη, διότι δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Για την ταινία έχω να πω τα καλύτερα, είναι από τις πιο όμορφες που είδα στη φετινή περίοδο και έπονται κι άλλες, γι' αυτό μη βια­στείτε να προεξοφλήσετε Όσκαρ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα αποκλείσαμε. Η ταινία μού άρεσε ενθουσιωδώς σε όλα τα επίπεδα, από σκηνοθεσία και σενα­ριακή επεξεργασία, μέχρι σπουδαία φωτογραφία και μουσική του Αλεξάντρ Ντεσπλά, και βεβαίως κι από ερμηνείες, πρωταγωνιστών και δευτεραγωνιστών. Ως προς τον Μπραντ Πιτ, που είναι υπέ­ροχος, εκφράζω επιφυλάξεις περί του Όσκαρ λόγω της μεγάλης προσθήκης και επεξεργασίας του digital. Περιμέ­νουμε πολλές υποψηφιότητες, οι οποίες ανακοινώνονται ίδια μέρα με την κυκλο­φορία του περιοδικού.

Τρέξτε αμέσως