Οι Αμερικανοί ετοιμάζονται κρυφά να επιτεθούν στο Ιράν. Το ανα­κοινώνει ένας γερουσιαστής-γεράκι σε μια ανήσυχη δημοσιογράφο, η οποία δουλεύει για ένα πουλημένο «μέσο» και παράλληλα ένας καθηγητής Πανε­πιστημίου που εκπροσωπεί το πνεύμα των '70s συνομιλεί με ένα φοιτητή του, πανέξυπνο αλλά με μηδενιστικές τάσεις αδιαφορίας.

Το φιλμ: Σινεμά ιδεών, αλλά δεν ξέρω πόσο σινεμά είναι. Προσωπικά έπληξα αφόρητα, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν πήγα σινεμά για να ακούσω θέσεις που εκπροσωπούν τα πρόσωπα του έργου, τα οποία ουδέποτε γίνονται χα­ρακτήρες. Τις θέσεις τις διαβάζω στην εφημερίδα, στα βιβλία, στο Internet. Επιπλέον, το σινεμά δεν είναι τέχνη του λόγου. Και προς Θεού, μην αποδώσε­τε τις θέσεις στον Ρόμπερτ Ρέντφορντ, που είναι ο σκηνοθέτης του έργου, διότι θα πέσουν πάνω σας οι σεναριογράφοι που απεργούν και θα σας κάνουν... γα­ριδάκια! Οι θέσεις ενός έργου ανήκουν στο σεναριογράφο που τις έγραψε. Το αν ο Ρέντφορντ γοητεύτηκε από αυτές και θέλησε να τις σκηνοθετήσει δεν του παραχωρεί κανένα πνευματικό δικαίω­μα επί του σεναρίου, που το υπογράφει ο Μάθιου Μάικλ Κάρναχαν. Ωστόσο, ο σκηνοθέτης Ρέντφορντ έχει κάνει εκ­πληκτική δουλειά με τους ηθοποιούς, τους οποίους δίδαξε σαν να είχαν να παί­ξουν χαρακτήρες.

Και την άλλη εβδομάδα δεν βλάπτει