Το θέμα: Ένας φουκαράς αλυσοδένεται στις γραμμές του τρένου και περιμένει να περάσει από πάνω του, να ησυχάσει από τα εγκόσμια, μιας και τον κυνηγούν χρέη κι άνθρωποι, λόγω της καλής του καρδιάς. Τον βρίσκει, όμως, ένα τύπος λίγο μούτρο και προσπαθεί να τον σώσει, ο υποψήφιος αυτόχειρας αντιδρά στην αρχή και όταν έρχεται η ώρα φωνάζει το «λαμόγιο» για βοήθεια. Το «λαμόγιο» έχει μαζί του κι ένα μωρό που του το άφησε πεσκέσι μία από τις γκόμενές του και του είπε ότι είναι δικό του.

Το φιλμ: Καλό σίγουρα δεν είναι. Δυστυχώς, δεν είναι ούτε κακό. Είναι παγερά αδιάφορο. Κι ενώ διαρκεί 85 λεπτά, νομίζεις ότι πρόκειται για τρίωρο και βάλε. Χειρότερο πράγμα από κωμωδία που δεν γελάς κι από έργο που δεν σου γεννά συναισθήματα και σου φαίνονται όλα κατασκευασμένα εκ των προτέρων δεν υπάρχει. Ούτε οι ηθοποιοί μου άρεσαν, μου έδειχναν σαν να μην έπαιζαν με κέφι (Μπουλάς) ή σαν να κατέφευγαν σε έτοιμα κλισέ (Φιλιππίδης). Η Τζόυς Ευείδη μού άρεσε περισσότερο στο μικρό ρόλο της και μου δίνεται η ευκαιρία να πω ότι τα τελευταία χρόνια που ωριμάζει κι ελέγχει τα μέσα της τη βρίσκω όλο και καλύτερη. Βέβαια, είναι τόσο ψεύτικα γραμμένο όλο αυτό της μετανοημένης και του εραστή της, πάντως το γλιτώνει (το ίδιο κι ο Ταξιάρχης Χάνος). Η φωτογραφία σαφέστατα επαγγελματική, αλλά θα έπρεπε τότε να υμνούμε κάθε blockbuster του Νίκολας Κέιτζ που το κράζουμε. Από την ταινία κρατώ τους Dna που υπογράφουν τη μουσική, με δύο θεματάκια «Χατζιδακικά». ΟΚ, θα πω και για τη σκηνογραφική διεύθυνση, ως προς την επιλογή των φυσικών χώρων, αλλά για το μοντάζ της ικανότατης Ιωάννας Σπηλιοπούλου τι να πω; Σάμπως είχε και τίποτα να δέσει;

Και την άλλη εβδομάδα δεν βλάπτει * (επειδή έχουμε οικονομική κρίση)

Δείτε το τρέιλερ: