Ο τίτλος παραπέμπει στη Βίβλο, στη νίκη του μικρο­σκοπικού Δαβίδ επί του γίγαντα Γολιάθ. Στην ταινία μπαίνει ως σφήνα δύο φορές η αναφορά, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, τόσο την πρώτη όσο και τη δεύτερη φορά. Με τη μαμά Σαρλίζ Θέ­ρον να λέει σαν παραμύθι στο μικρό γιο της τον παραπάνω μύθο. Όμως η ουσία -εξού και ο τίτλος- έχει να κάνει με τη νίκη του μικρού Ιράκ επί του αμερικανικού Γολιάθ και για τις επιπτώσεις αυτού του πολέμου στο σημερινό Αμερικανό, στον ιστό της αμερικανικής κοινωνίας.

 

Ένας πατέρας ψάχνει να μά­θει πού και πώς εξαφανίστηκε ο γιος του, ο οποίος υπηρετού­σε στη βάση, είχε σταλεί για ένα 18μηνο στο Ιράκ, επέστρεψε, πήρε άδεια και χάθηκαν τα ίχνη του. Η άκρη του νήματος θα εί­ναι πολύ επώδυνη για τον ήρωα και πολύ «προβληματιστική» για τον Αμερικανό θεατή. Ο ξένος θεατής, Ευρωπαίος, ανάλο­γα του μορφωτικού του επιπέδου, ή θα προβληματιστεί ή θα συγκλονιστεί ή θα σνομπάρει απαξιωτικά. Ωστόσο, παραμέ­νει γεγονός πως σαν τους Αμερικανούς κανένας άλλος λαός δεν βγάζει τόσο πολύ τα άπλυτά του στη φόρα.

Το φιλμ: Τόμι Λι Τζόουνς και σενάριο Πολ Χάγκις. Οι δύο βάσεις για τα Όσκαρ. Διότι το έργο μυρίζει «οσκαρίλα» από χιλιόμετρα. Ο Τόμι Λι Τζόουνς παίζει τον καλύτερο ρόλο του των τελευταίων πολλών ετών. Είναι κινηματογραφικός, είναι λιτός, είναι εσωτερικός, είναι βαθύς, είναι έξοχος! Το σενάριο του Πολ Χάγκις καταφέρνει και κρατά όλη τη σοβαρότητα του θέματος, αλλά χάρη στην αστυνομικού τύπου έρευνα, που γίνεται παράλληλα, βάζει το θεατή στην περιέργεια, στην αποστασιοποίησή του από την κατάθλιψη. Με βάση αυτούς τους δύο παράγοντες, πρωταγωνιστή και σενάριο, μπορεί να αρχίσει να απλώνεται σε δυνατότητες για διεκ­δίκηση Όσκαρ και στην πρωταγωνί­στρια Σαρλίζ Θέρον και στη Σούζαν Σάραντον για Β' Γυναικείο και να φτάσει μέχρι και την Καλύτερη Ται­νία. Να δούμε μέχρι πού θα φτάσει.

 

Τρέξτε αμέσως