Το θέμα: Ο Άρον Ράλστον είναι ορειβάτης, υπαρκτό πρόσωπο (οι Αμερικανοί το έχουν παρακάνει τα τελευταία χρόνια με τα υπαρκτά πρόσωπα και με τη μόδα να βάζουν στο τέλος τους αληθινούς να φαίνονται και να χάνεται κάθε μα-γεία από τα έργα) που πέρασε 127 ώρες ολομόναχος, τραυματίας κι αποκλεισμένος σε μια χαράδρα, όπου δεν τον άκουγε κανείς καθώς απεγνωσμένα ζητούσε βοήθεια. Όμως, ο άνθρωπος είναι γεννημένος για τα δύσκολα. Και ποτέ δεν χάνεται.

 

Το φιλμ: Μα αλλάξτε τα χαρτιά. Το έργο έχει προταθεί για έξι Όσκαρ κι εσείς ασχολείστε φαρδιά πλατιά με τις τρεις Χρυσές Σφαίρες; Σε καμία μπανανία του κόσμου και σε καμία πολιτισμένη χώρα του κόσμου δεν ασχολούνται με τις Χρυσές Σφαίρες πλην των γραφείων διανομής στην Ελλάδα! Έλεος! Πάμε παρακάτω. Το είδα δύο φορές. Την πρώτη μού φάνηκε σαν το Ναυαγό σε χαράδρα. Και λιγότερο γοητευτικό, διότι στο Ναυαγό βλέπαμε και τις ωραίες θάλασσες. Κατάλαβα, όμως, ότι το είχα πάρει στραβά και πήγα και το ξανάδα. Τη δεύτερη φορά απόλαυσα τα πλάνα του γύρω από τον Τζέιμς Φράνκο και το πώς τον αναδεικνύει, όπως επίσης και το θαύμα του μοντάζ, όπου όλο έχει γίνει για έναν πρωταγωνιστή. Ως υπόθεση δεν με τραβούσε ιδιαίτερα, διότι είχαμε δει πρόσφατα και τον άλλο αποκλεισμένο, τον Buried, και είχα ξαναδεί, για να ψηφίσω στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία, και το ισραηλινό, το Lebanon, όπου ήταν αποκλεισμένοι μέσα σε ένα τανκ. Εδώ θαύμασα, λοιπόν, τη δουλειά του Ντάνι Μπόιλ στη συνεργασία με το μοντέρ, τον Τζέιμς Φράνκο και τον cameraman, σχετικά με το τι ήθελε να προβάλει κι αυτός ήταν ο πρωταγωνιστής, όπως επίσης και τη συνεργασία του Μπόιλ με το συνθέτη, τον Α. Ρ. Ράχμαν, που φέρνει έναν ιδιαίτερο ήχο στο κινηματογραφικό score. Κατά τα άλλα, ο Ντάνι Μπόιλ έχει επιλέξει μια σκηνοθεσία που ξέρουμε από το Trainspotting και από το Slumdog Millionaire και την επιβάλλει ως προσωπική υπογραφή. Δεν είναι από τις καλύτερες ταινίες της φετινής χρονιάς, είναι όμως από τις καλές.

Τρέξτε αμέσως * (είναι η καλύτερη της εβδομάδας)

 

Δείτε το τρέιλερ: