Το θέμα: Η Τζένιφερ Λόπεζ παίζει τη Ζόι, μια ταλαιπωρη­μένη από τους άντρες, η οποία απηύδησε πως ο άντρας των ονείρων της δεν υπάρχει. Κι εκείνη θέλει να ζήσει τη μητρό­τητα. Έστω και χωρίς άντρα. Και καταφεύγει στην τεχνητή γο­νιμοποίηση. Και τη μέρα εκείνη γνωρίζει τον άντρα των ονεί­ρων της. Τι να κάνει;

Το φιλμ: Το εργάκι είναι σαχλαμάρα ολκής. Μάλιστα αν το εξετάσετε ως περιεχόμενο, δεν νομίζω ότι θα υπάρχει άντρας που θα θέλει να συνοδέψει γυναίκα ή γκόμενα σε τέτοια ται­νία, διότι παρουσιάζει τον άντρα τόσο μαλάκα ώστε κανείς δεν θα ήθελε να δει τον εαυτό του σε τέτοια κατάσταση. Η πλάκα είναι πως το σενάριο νομίζει ότι κάνει ποιότητα, ενώ απλά δεν ξέρει τι του γίνεται. Επιπλέον, επισημαίνω κάτι ακόμα που μπορεί να σας φανεί αστείο, αλλά σε περιπτώσεις παθόντων δεν θα είναι. Αν λοιπόν είστε αλλεργικοί στα τυριά, όπως ο υπογράφων, έχετε υπόψη σας ότι ο Mr. Right της Λόπεζ (που είναι και ο μόνος που αξίζει στην ταινία, ο Αυστραλός Άλεξ Ο’Λόφλιν) είναι στο σενάριο τυροκόμος και η ταινία τον έχει ανάμεσα σε τυριά, η δε μεγάλη ερωτική σκηνή παί­ζεται στην αποθήκη με τα τυριά, με τα κεφαλοτύρια. Σας το λέω για να μην αναγουλιάσετε, όπως εγώ, που αναγκάστηκα να βγω έξω. Και ξαναμπήκα για να δω ότι η σεναριογράφος εξακολουθούσε να έχει χαμένο το φεμινιστικό της μπού­σουλα.

Θα το δούμε στο dvd