Χρειάζεται μια «διαχείριση». Κάθομαι μέσα σε ένα λουτρό χλιδής, πιάνω τον εαυτό μου να χαϊδεύει τις ντυμένες με αλκαντάρα κολόνες της Panamera και η περιφερειακή μου όραση συλλαμβάνει δολοφονικά βλέμματα. Είτε σ' αρέσει είτε τη βρίσκεις χοντροκομμένη -πίστεψέ με όμως, δείχνει πολύ επιβλητική από κοντά, σαν να βλέπεις τον Ουίνστον Τσόρτσιλ στο νεανικό του-, η Panamera γίνεται το κέντρο του οδικού σύμπαντος.
Και αυτό θέλει μια ψυχολογική διαχείριση. Όχι μόνο γιατί το πεντάμετρο, παρά τρία εκατοστά, body, δείχνει να ξεχειλίζει στης πόλης τα στενά και κάνεις ασκήσεις θάρρους κάθε φορά που περνάς ξυστααααααά (ουφ…) τους καθρέφτες της αλλά και γιατί αισθάνομαι λίγο άβολα.
Σε μια εποχή που πολύς κόσμος κλαίει για το ανεκπλήρωτο όνειρο της απόσυρσης, το να κυκλοφορείς σε μια ελλειμματική Ελλάδα με ένα διθυραμβικό μεγαθήριο 500 ίππων που ακροβατεί ανάμεσα στο art deco και στη μετά σεντάν εποχή προϋποθέτει να είσαι ερμητικά κλεισμένος στον κόσμο σου. Ειδικά αν είσαι στην «καλή» έκδοση (βλ. Turbo) που κάνει τον πληθυσμό να δείχνει πιο φτωχός από όσο είναι.
Διαβάστε περισσότερα στο Top Gear Δεκεμβρίου που κυκλοφορεί στα περίπτερα.
