Αν ακόμη πιστεύεις ότι τα ελληνικά νησιά είναι μικροί επίγειοι παράδεισοι, είναι επειδή δεν έχεις πάει ακόμη στη λίμνη Κόμο.

Οι πιο προσεκτικοί μπορεί και να είχαν πέσει πάνω στη λίμνη Κόμο στις ανύποπτες αναφορές που έκαναν σε αυτή ο Ντοστογιέφσκι στο Αναμνήσεις από ένα υπόγειο και ο Χέμινγουεϊ στον Αποχαιρετισμό στα όπλα. Αλλά, εντάξει, θα χρειαζόταν ένας Τζορτζ Κλούνεϊ για να μάθουν όλοι για κάποια ιταλική λίμνη στην οποία ο ένας μετά τον άλλον οι σταρ αγοράζουν παλιές, πανέμορφες επαύλεις σε τόνους της ώχρας και τις ανακαινίζουν για να περάσουν εκεί όσες περισσότερες μέρες το χρόνο μπορούν. Ο ίδιος ο Κλούνεϊ, αν δεν γυρίζει ταινία, εκεί κάθεται και κοπροσκυλιάζει, με την καλή έννοια δηλαδή, πίνοντας απογευματινά prosecco. Για να ανέβει, λίγο πριν πέσει ο ήλιος, στο σκάφος και να «σουλατσάρει» στα νερά της λίμνης που ό,τι και να γίνει θα είναι ήρεμα, γαλήνια. Προτρέχουμε όμως. Ας πάμε λίγο πίσω. Στο ταξίδι για την «Ιθάκη» σου, που θα έχει ως πρώτο σταθμό το αεροδρόμιο Malpensa στο Μιλάνο. Αν νοικιάσεις ένα γρήγορο αμάξι, τα 60 και κάτι χιλιόμετρα μέχρι να φτάσεις στη λίμνη θα μπορείς να τα ξεπετάξεις σε λιγότερο από μία ώρα. Αλλά δεν θα το κάνεις. Δεν χρειάζεται να βιαστείς, να οδηγείς στο κόκκινο και να χάσεις το τοπίο. Αυτό το τοπίο που από την εποχή του Ιούλιου Καίσαρα μέχρι σήμερα έχει στείλει αδιάβαστους τους πιο αριστοκρατικούς από τους αριστοκράτες.

Για να πάρεις μια γερή δόση από την ατμόσφαιρα του Lago di Como, αρκεί να οδηγήσεις στον S583 από το Κόμο ως το Μπελάτζιο. Ο δρόμος, όλο στροφές, αποκαλύπτει σε όλη τη διαδρομή θέα προς τη λίμνη, τις απέναντι όχθες και τις προαλπικές κορυφές, περνώντας δίπλα από καταρράκτες, μέσα από χωριά, κάτω από τα δέντρα. To ίδιο ισχύει και για τον S340, που οδηγεί από το Κόμο στο Μενάτζιο.

Το ατού της λίμνης Κόμο όμως είναι ότι  θυμίζει περισσότερο φιορδ, αφού έχει σχήμα ανάποδου «Υ». Με 50 χλμ. μήκος, είναι  μακριά και στενή, και σε πολύ λίγα σημεία έχει πλάτος μεγαλύτερο από 1,5 χλμ. Δηλαδή είναι ιδανικά μεγάλη ώστε να μπορείς να «ανοίξεις» το σκάφος σου σαν να είσαι στο ανοιχτό πέλαγος και την ίδια στιγμή αρκετά μικρή ώστε να νομίζεις ότι αν απλώσεις το χέρι θα αγγίξεις ένα από τα τόσο πολυτελή αλλά κυρίως τόσο κομψά σπίτια (το καθένα βαμμένο με έντονα χρώματα, σαν μια πολύ πιο ωραία εκδοχή της Σύμης) που είναι σκαρφαλωμένα περιμετρικά στις όχθες. Να είσαι σίγουρος, θα τα ζηλέψεις αυτά τα σπίτια όσο έχεις ζηλέψει λίγα πράγματα στη ζωή σου. Αλλά δεν θα τα βάψεις και μαύρα. Αν δηλαδή έχεις κάνει όλο το ταξίδι μέχρι εκεί, πιθανότατα θα έχεις κλείσει σουίτα στη Villa d’Este, στο Τσερνόμπιο, ένα αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό (και όχι μόνο) αριστούργημα, το πιο μυθικό και μεγαλοπρεπές από τα ξενοδοχεία της περιοχής. Χτισμένη το 1568 ως θερινή κατοικία του καρδινάλιου Τολομέο Γκάλιο, μεταμορφώθηκε σε ξενοδοχείο-φαντασίωση το 1873 και από τότε αποτελεί τη Γη της Επαγγελίας για πλούσιους, διάσημους μα πάνω απ’ όλα καλόγουστους. Από τον concierge που υπηρετεί αφοσιωμένος το τάγμα των δικών σου απολαύσεων ως τους παραδείσιους κήπους και από τα δωμάτια ως την πισίνα που «επιπλέει» στη λίμνη, η Villa d’Este είναι ένα από εκείνα τα λιγοστά ξενοδοχεία του κόσμου που σε κάνουν να νιώθεις σαν σταρ. Έστω και για λίγες μέρες.