24.11.2008 |

Η αυτοβιογραφία του Ρότζερ Μουρ "My Word Is My Bond" και το αυτοβιογραφικό "Being A Scot" του Σον Κόνερι κυκλοφόρησαν πρόσφατα, και τα διάβασα σχεδόν ταυτόχρονα για να γράψω "Μαθήματα Ζωής" και των δύο για το Esquire (μπορείς να διαβάσεις τα "μαθήματα" του Ρότζερ Μουρ εδώ). Το ρεζουμέ είναι το εξής:
Ο Σον Κόνερι, που έζησε παιδικά χρόνια σε συνθήκες ακραίας φτώχιας, μεγάλωσε για να γίνει ένας δύσκολος άνθρωπος, στριφνός, εξαιρετικά αυτάρκης, σίγουρος για τον εαυτό του, κολλημένος με την ανεξαρτησία της πατρίδας του, της Σκοτίας, στην οποία παρεμπιπτόντως δεν έχει ζήσει εδώ και 25 χρόνια (ζει στις Μπαχάμες).
Ο Ρότζερ Μουρ είναι ένας μπάμιας. Ένας χαζοχαρούμενος φιόγκος. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το περιγράψω, είναι ο τύπος που ποτέ δεν υπήρξε ιδιαίτερα έξυπνος, αλλά που η ευχάριστη διάθεσή του, η εμφάνισή του, η αυτογνωσία του και οι περιστάσεις τον έφεραν εκεί που τον έφεραν.
Από τους δύο, ο Κόνερι είναι οπωσδήποτε ο πιο ενδιαφέρων και τρισδιάστατος τύπος. Και τότε, γιατί η αυτοβιογραφία του Μουρ είναι ένα βιβλίο απείρως καλύτερο από τη μπούρδα του Κόνερι; Απλό: Επειδή ο Μουρ γράφει την ιστορία της ζωής του, ενώ ο Κόνερι την ιστορία της Σκοτίας. Ναι, έχει την έπαρση να πιστεύει πως με δόλωμα ιστορίες από τη ζωή του θα παρασύρει τους φανς να διαβάσουν ατέλειωτα επεισόδια από την ιστορία της πολύπαθης χώρας, για να τη γνωρίσουν καλύτερα. Είναι πομπώδες, βαρετό και ως αναγνώστη σε κάνει να νιώθεις και λίγο εξαπατημένος. Ενώ στο βιβλίο του Μουρ, όλα είναι ελαφρά σαν αφρός, πατάς το off στο μυαλό και διαβάζεις ωραιοποιημένες ιστορίες του παλιού Χόλιγουντ και διασκεδάζεις με την προφανή απόλαυση του ηθοποιού να αραδιάζει διάσημα ονόματα.